Niets te vertellen

Hebben we dan helemaal niets te vertellen, dat het zomaar zo lang stil blijft op deze weblog? Nou nee, in tegendeel!
Juli, augustus en september zijn overvolle maanden geweest, waarover veel te vertellen valt - maar juist vanwege die drukte bleef er weinig tijd over om daar melding van te maken. En toen er zo nu en dan gelegenheid was voor het schrijven van een sappige blog raakten we plots ernstig onthand doordat ons pc'tje het ineens voor gezien hield. Onthand waren we, om niet te zeggen gehandicapt, wekenlang! Wat een ramp...Wat zijn we afhankelijk van dat ding...

Terwijl het apparaat ter reparatie in de stad was, hebben we noodgedwongen een nieuwe aangeschaft, waarmee we in elk geval onze mail konden inzien, en het bedrijfsfacebookaccount konden bijhouden. Maar omdat al onze bestanden op de oude zaten konden we met veel dingen voor Solvik Mat niet verder: recepten, etiketten, brochures, foto's, facturen en alles, alles was onbereikbaar. Voortaan dit soort dingen elders opslaan, is dus de wijze les. Stom stom stom! Gelukkig hebben we het pc'tje sinds een paar dagen eindelijk gezond weer terug, mét alle bestanden. Duur grapje, maar ja. 'Sån er det', zeggen ze hier, 'zo is het nou eenmaal'.

Vanaf nu maken we een kleine inhaalslag over de zomermaanden.
Het begon in de eerste week van juli, toen de Drangedalse brassband 'Messingen' per telefoon toestemming vroeg om buiten voor onze winkel te komen spelen. Natuurlijk! Graag!

 

 

Het was een mooie dag en een gezellig optreden, helaas zonder ander publiek dan de buren (Olav en Else), vriendin Marit en wij, want de klandizie bleef die dag uit.

 

Het allerleukst was eerlijkgezegd toen het ene na het andere bandlid de slappe lach kreeg, om niets - en de slappe lach is het ergste wat een blazer tijdens een concert kan overkomen natuurlijk! Er aan terugdenkend krijg ik nog buikkramp van het lachen...

 

 

Die week stond in de krant dat Messingen met een concert Henseid had opgevrolijkt, buiten voor de winkel van Solvik Mat. Mooi meegenomen weer, die gratis reclame. 

Spuugzat & schoon genoeg!

We hebben er schoon genoeg van, van de Noorse Keuringsdienst, Mattilsynet. En we hebben die onszelf op de hals gehaald, ook nog...
Waarschijnlijk te netjes, te Nederlands, hebben we destijds zelf contact met de dienst gelegd, om informatie in te winnen over de eisen waar we als kleine producent van levensmiddelen aan zouden moeten voldoen. Die informatie konden we nergens overzichtelijk vinden, dus zijn we daar, in het hol van de leeuw, gaan praten, onbevangen en eerlijk; dat was al in maart 2013. We wilden niet voor verrassingen komen te staan, als we Solvik Mat eenmaal op poten zouden hebben gezet. Niet onze vingers branden aan onze eigen onwetendheid.

Wat volgde was een wateranalyse: we hebben op Solvik drinkwater uit eigen bron, en daarvan bleek de kwaliteit prima te zijn. Toch verplichtte Mattilsynet Afdeling Water ons om een kostbare waterzuiveringsinstallatie aan te schaffen, en totdat die was geïnstalleerd elke maand een wateranalyse te laten doen. Dat betekent 2 flessen water op een voorgeschreven manier aftappen, naar een laboratorium in Skien brengen, de schriftelijke uitslag afwachten en vervolgens de gepeperde rekening te betalen.

Toen we met de nodige moeite de juiste zuiveringsinstallatie te pakken hadden was het wachten op een gecertificeerde loodgieter die het ding kwam plaatsen: zelf mag je niets doen in dat soort dingen. Zucht. Maar toen het een loodgieter uiteindelijk had behaagd de klus te klaren konden we volstaan met een wateranalyse eens per kwartaal, in plaats van eens per maand. Scheelde een flinke portie geld! Waarmee we dan de torenhoge rekening van de loodgieter gelukkig konden betalen.

Voor de waterinspecteur van Mattlisynet was dit allemaal echter niet voldoende. De vakidioot is inmiddels 5 keer hier geweest en telkens had hij weer nieuwe, bizarre eisen. In december kregen we zelfs een dwangsom opgelegd als we niet voldeden aan eisen xyz....Echt bij de wilde spinnen af, want alle tests wezen telkens weer op een perfecte waterkwaliteit! Ons water is zo zuiver als maar kan, daar is helemaal niets mis mee.

Op een avond zijn we samen zo ontzettend boos geworden, dat we die boosheid wel in een brief moesten smijten. Daarin schreeuwden we onder meer dat we het spuugzat waren om nog langer proefkonijn (prøvekanin!) te zijn van Mattilsynet Afdeling Water, want zo voelde het!
Die brief werd tot onze verrassing opgevat als bezwaarschrift; ons 'bezwaar' werd gegrond verklaard, de dwangsom ingetrokken, de eisen doorgestreept. Victorie!
Dat was tig analyses, bakken adrenaline, een doos vol ergernis en niet te vergeten duizenden kronen verder, maar we konden eindelijk door.

Toen de Solvik Mat keuken vanaf 11 april ging draaien kregen we opnieuw te maken met Mattilsynet, ditmaal Afdeling Productie en Hygiëne. De afspraak die de hoofdinspecteur met ons wilde maken moest worden opgeschoven: we hadden inmiddels wel het roestvrijstalen aanrechtblok ontvangen (uit Zweden, maar dat is een verhaal apart) en geplaatst, maar er was nog geen wateraansluiting daar. Want opnieuw: zelf mag je niks aansluiten - daarvoor moet een officiële loodgieter komen opdraven.

Dit lange verhaal moet nu even kort worden gemaakt. Zodra de wateraansluiting een feit was en we eindelijk gewoon in de keuken konden werken verscheen de hoofdinspecteur van Mattilsynet, en ze onderwierp werkelijk alles in ruim 1,5 uur aan een grondige inspectie. Omdat Henk die dag een verhuisklus had moest ik haar alleen te woord staan, en toezien hoe ze elk onderdeel van de keukeninventaris keurde, de ruimte in alle hoeken en gaten besnuffelde en mij het hemd van het lijf vroeg over schoonmaak, hygiëne, koel- en vrieskasttemperaturen en de hele verdere reutemeteut.
Ik weet dat onze bedrijfskeuken schoner, overzichtelijker en logischer ingericht is dan menige Noorse keuken, maar toch - je weet het nooit, met die Mattilsynet.

 

 

 

 

 

Drie dagen later kwam per e-mail het rapport van Mattilsynet Afdeling Productie en Hygiëne. En wat denk je? Onze keuken (met aangrenzende winkel) is goedgekeurd, zelfs met het predicaat 'meget bra' (geweldig goed) voor orde en reinheid!

 

Het schijnt niet zo vaak voor te komen dat een bedrijfsruimte meteen na de eerste inspectie wordt goedgekeurd, dus daar kunnen we behoorlijk trots op zijn.

 

En hadden we bloedig lopen schoonmaken, voor de inspectie? Welnee. Gewoon de rommel opruimen na het werk, de vloer vegen, dweilen als het nodig is, vuile spullen afwassen, fornuis schoonmaken, koelkasten telkens doorlopen, afval elke dag afvoeren, alles op z'n plaats terugzetten en klaar is Kees. Dagelijkse routine, die kennelijk niet zo algemeen gebruikelijk is hier.

 

De dame van Mattilsynet was ook diep onder de indruk van de manier waarop we onze voorraden opslaan: in transparante plastic kratjes met deksel, op planken in stellingkasten, in de opslagruimte achter de keuken. Zo ingericht dat we niet hoeven te zoeken naar ingrediënten of productievoorraad. "Du har system!" ("je hebt een systeem!") kraaide de dame verrast. Tsja...

 

Kortom: van Mattilsynet hebben we schoon genoeg - maar Solvik Mat is schoon genoeg!!! 

Hoezo vakantie?

De Noorse vakanties zijn losgebarsten en ineens is er voor Solvik Mat een drukke periode aangebroken. Zó druk, dat we geen tijd over hebben voor het schrijven van ordentelijke blogberichtjes...Die komen later dan wel.

We moeten flink gebruikmaken van deze tijd - dat betekent behoorlijk hard werken - want alles wat goed gaat zal positieve gevolgen hebben. Enthousiaste terugmeldingen van cateringbestellers, advertenties in de krant en mond-tot-mondreclame, dat zijn de dingen die het nu moeten gaan doen voor ons. We moeten naam maken!

Het is al ruim 2 weken (sub?)tropisch hier: meer dan 30 graden in de schaduw, 's morgens vroeg al. En kennelijk zijn er dan aardig wat mensen die bij deze temperatuur geen zin meer hebben in eten koken, en liever catering bestellen. Vooral de stadsmensen die bij ons in de buurt een vakantiehuis of -hut hebben, en voor wie Solvik Mat het dichtstbijzijnde adres is voor zoiets. Maar ook steeds meer 'locals' weten ons te vinden. Kom maar op!

Onze prachtige nieuwe tapaskaart loopt als een trein. Gelukkig.

 

 

 

Het is veel stokbrood bakken en kruidenboter maken, op tijd alles snijden, ontdooien wat in de vriezer zit, bakken en braden etc. En voortdurend de voorraden op peil houden (dus boodschappen doen, waarvoor we gemiddeld een halve dag per week moeten uittrekken, omdat de dichtstbijzijnde 'stad' toch wel 40 minuten rijden hiervandaan is...).

En als we toch in de keuken bezig zijn buiten openingstijd, doen we gewoon de winkeldeur open; komen er mensen binnenlopen, verhit, om ijsjes te kopen - we kunnen er niet meer dan 12 per dag maken, dus dat doen we elke dag - of om flesjes koud sap te halen. In het voorbijgaan willen ze dan ook nog wel eens een heerlijk stuk 'Nederlandske kake' meenemen,

doodgewone boterkoek natuurlijk, maar hier onbekend en onmiddellijk geliefd geraakt.

Inmiddels hebben we pijlsnel jam gemaakt van de wilde frambozen uit eigen tuin en omgeving, voordat die door de aanhoudende droogte teloor dreigden te gaan, en mochten we zwarte bessen plukken in de tuin van iemand in de buurt; ook jam van gemaakt, zeer lekker en gezond!

 

Dit weekend maar liefst 11 schalen tapas maken (tot nu toe), en dan hebben we ook nog bestellingen van jams, chutneys, marmelades, mosterd en augurken van boerderijwinkels, die nu ook qua verkoop hun hoogseizoen hebben. Daar liften we graag op mee natuurlijk.

 

Flink doorbuffelen dus, vakantie zit er voor ons even niet in. Maar geen gezeur: we zwemmen elke dag en soms 2 x per dag, gewoon doodleuk in het prachtige meer voor de deur. Moet ook wel, om een beetje af te koelen! We genieten van de geweldige tuin om ons heen, en al het andere moois hier. En van ons eigen zaakje, niet te vergeten. Hopen dat de positieve trend wordt voorgezet. Wie weet hebben we succes...

Nu gauw slapen. Later meer, als de vakanties weer voorbij zijn.

Spannende tijden?

 

 

Met voetbal heb ik helemaal niks, maar toen Nederland een poosje geleden in het wereld kampioenschap de eerste wedstrijd won moesten we wel: de oranje vlaggetjes ophangen. Die hadden onze vrienden uit Nederland meegenomen en we hebben ze moeten beloven ons huis ermee te versieren in het geval van een Hollandse zege. Aldus geschiedde. Tot plezier van onze Noorse klanten overigens - een gemakkelijk onderwerp van gesprek in de winkel, een welkome drempelverlager dus.

 

We hebben het de laatste weken zo druk gehad dat er geen tijd was voor een informatief of gezellig blogje, daarom nu maar even dit tussendoortje. Want vanavond is die gekke wedstrijd, dat overgewaardeerde, geldverslindende en hysterische 'sport'gebeuren toch wel een beetje spannend. Een spelletje tussen Nederland en Costa Rica...Helemaal raar, omdat voorheen onze bovenburen en goede Utrechtse vrienden een jaar geleden naar Costa Rica zijn geëmigreerd! Allevier zijn en blijven we Nederlanders natuurlijk - maar hoe zit dat met loyaliteit ten opzichte van het land waar je hart ligt?

 

Sterkte, Hans en Mariëtte! Gelukkig voor ons doet Noorwegen niet mee aan deze spelletjesrondes. Hier doen ze weer andere dingen. Skiën en schieten enzo, ook niet helemaal begrijpelijk, maar kennelijk erg leuk.

 

En als vanavond laat de oranje vlaggenslinger moet worden binnengehaald, hebben we altijd de bloemen nog. Wel zo mooi om naar te kijken, eigenlijk. Mooier dan een tv-scherm.

 

 

 

Schuitje varen en tobbedansen

 

Ons bootje is niet zomaar iets, het is onze vrijetijdsbesteding en zorgt voor een optimaal vakantiegevoel, terwijl we hier niet op vakantie zijn en het qua vrijetijd de laatste tijd te wensen over laat. 's Avonds als de laatste zon achter de bergen verdwijnt en ons terras in de schaduw komt te liggen, pakken we nu het bootje en varen we één of twee kilometer het meer op. Vrij van de schaduw van de bergen kunnen we daar het genieten van de zon nog eens verlengen met een uur of twee. Soms leggen we aan bij een stil starndje bij een van de vele onbewoonde eilandjes, om te zwemmen. Na een dag werken is er geen betere ontspanning denkbaar.

 

 

 

 

Nu kunnen we ook onze woonomgeving eens vanaf het water bekijken en zien we ineens veel meer huizen dan we dachten.

Niet alleen wij genieten van ons nieuwe bezit, ook ons bezoek kunnen we nu aangenaam verrassen op een exclusief boottochtje in een adembenemend mooie natuur. Zelfs met z'n vijven! 

 

Van wie drie tobbedansers, ook wel 'ouwe seunen' genoemd. Voor niet ingewijden moeilijk uit te leggen, maar ja, wij, Arne, Herman en ondergetekende, komen uit Harlingen en dat willen we weten!

  Froukje en Swan genoten gelukkig ook volop, zelfs als niet-Harlingers. Dat kan dus ook..

In de winkel

 

en weer op, in en uit het water

 

 

 

 

 

Inmiddels maakt ons bootje deel uit van het nu al legendarische Henseid rescue team, gespecialiseerd in het weer thuis brengen van op drift geslagen bootjes.

 

De oplettende lezer zal het niet ontgaan zijn, ja de boot is oranje van boven. Op de groei gekocht zullen we maar zeggen...We zijn er klaar voor!

De prachtige traditionele houten sloep van  Olav, de buurman, heet `Kongen´, oftewel ´de Koning´. Daar konden we toch niet bij achter blijven en daarom hebben we ons scheepje ´Dronningen` gedoopt, wat ´de Koningin` betekent. En nog oranje ook....

Maar ja, heeft Nederland geen Koningin meer.....hebben wij er wel weer eentje! 

 

Ja, vi elsker

 

'Ja, vi elsker dette landet' - 'ja, we houden van dit land' - luidt de eerste regel van het Noorse volkslied, dat hier op 17 mei, een nationale feestdag, overal te horen is. Dit jaar werd gevierd dat de grondwet, voor het eerst een éigen Noorse grondwet, 200 jaar geleden werd ingevoerd. De vlag van de buren wapperde dus vroeg en fier in de tuin;

 

 

en die van ons aan het balkon even later natuurlijk ook. We hadden de winkeletalages voor de gelegenheid een beetje feestelijk ingericht (jammer dat die rode, witte en blauwe ballonnen voortdurend leegliepen, door de hitte...).

 

  

De traditionele viering in Drangedal City was dit jaar voor ons te vroeg - 3 gehuchten delen 1 voorganger, die daarom van hot naar haar moet rennen om voor te gaan in de diensten - dus die hebben we laten schieten. Het was bij ons druk geweest en we moesten echt even uitslapen!

Daarna hebben we heerlijk in de tuin gerommeld, met stekjes en zaadjes en onkruid en dat soort dingen. Alles vliegt ineens weer de grond uit, of de kweekpotjes uit!

 

  

En vervolgens zijn we een stukje gaan varen, zomaar het meer op, in de volle zon, ons verbazend over het gebrek aan andere bootjes, andere mensen, geluiden...

Noorwegen wemelt natuurlijk verschrikkelijk van de mooie meren, en stil zijn ze, die meren, omdat er niet zo verschrikkelijk veel mensen wonen. Ook al hadden ze allemaal een bootje, dan nóg zou je er maar zelden eentje tegenkomen. Raar idee, waaraan we nog maar niet  gewend raken.

Aan het eind van de middag legden we aan bij vriendin Marit, die in een prachtig voormalig gebedshuis woont, een paar honderd meter van ons huis vandaan.

 

Ze wachtte ons op haar sfeervolle en weelderige veranda (links, maar niet goed te zien op de foto) op met een feestelijk gedekte tafel, waarop koffie en zelfgebakken taart, én grote glazen champagne. Want zo hoort dat, op de 17e mei: champagne drinken, om de zelfstandigheid en de vrijheid van Noorwegen te vieren! Skål! Hoe vroeg of hoe laat het ook is: champagne zul je drinken! In Noorwegen zijn we vrij, om te doen en te zeggen wat we willen, en dat moet gevierd worden! Het was heerlijk en vertrouwd om met Marit en haar bezoek aan dat gevoel deel te nemen.

 

Daarna waren we een paar dagen terug in Nederland, om afscheid te nemen van onze geliefde zwager Kees, en hem gezamenlijk, met heel veel vrienden en familie, uitgeleide te doen. Met een integere en stijlvolle plechtigheid. Heel veel warmte, heel veel oprechte betrokkenheid, heel veel mooie en dankbare herinneringen aan wie Kees was.

 

Trieste aanleiding om weer 'op eigen bodem' te zijn.

En toen waren we, diep in de nacht van dinsdag op woensdag, weer terug in Henseid. Bij volslagen windstilte stapten we de auto uit en werden we onmiddellijk omarmd door de betoverende geur van seringen....

 

 

 We zijn maar een paar dagen weg geweest - en plotseling is het volop zomer...

 

 

 

 

De tulpen en de narcissen (zelf gepoot, maar vergeten waar precies, dus het verrassingsgehalte is groot!), okay, die horen bij de lente - maar die is hier maar kort. En voor we het goed en wel in de gaten hadden piepten de Vergeetmenietjes tussen het grind door,

 

 





kwamen de paarse bloemetjes vanuit het niets tevoorschijn,

 



 

stond de eerste appelboom uitbundig te bloeien,

 

 

en riepen de Euphorbia's (dank je, Angeniet) allemaal: 'geel zijn we, en dat willen we weten!'

 



 

We verloren een geliefd familielid, en kwamen weer thuis. Hier in Henseid. Voelen ons meer dan tevoren op onze plek hier.

 

Leven bij de dag, dat is wat we moeten doen, want het kan zomaar ineens klaar zijn.

Natuur kan troosten. Omgeving kan bescherming bieden, een heel klein beetje verzachten wat in het leven allemaal krom en oneerlijk is. Dat ondervinden we, dagelijks, hier.

 

Dus ja: vi elsker dette landet. Niet een beetje, maar met heel ons hart.