woensdag 7 juni 2017

bankzaken

'Kijk', zei buurman Olav boven zijn glas bier, 'dat houten bankje daar - wij hebben er geen plaats meer voor, het past niet, dus eh, ik ga het opstoken, wordt een mooi vuur! Tenzij jullie er iets mee kunnen? Ik weet niet hoor...' 

Het was een mooie namiddag in het vroege voorjaar, een van de eerste keren dat we buiten iets konden doen. Ook de buren waren uit de wintermodus gekropen, gingen in de weer met tuinmeubels en plantenpotten en liepen zowaar, on-Noors, van alles in en om het huis op te ruimen. We zaten op ons terras even in de zon te genieten van het uitzicht op voorzichtig uitbottende bomen en struiken, en van een zelfgebrouwen biertje. 
En het bankje van de buren, daar waren we op slag verliefd op, dus stond het binnen 5 minuten voor onze winkel.



Een robuust geval, met bergruimte onder de zitting, ongeveer 100 jaar geleden gemaakt door een verre verwant van Olav, die goed was in traditioneel houtsnijwerk. 


Lichtelijk verwaarloosd en vuil, maar daar was wat aan te doen. Schoongemaakt, geschuurd, geverfd, met botenlak ingesmeerd zodat het tegen weer en wind kan. Kussen gemaakt van een oud dekbed, sloop van een voormalig tafelkleed, en kijk:


Leuk toch? Het past prima bij de ouderwetse uitstraling van het winkeltje, en is een uitnodigende aanwinst voor het zomerterras straks.

Diezelfde avond is Olav toch een vuurtje gaan stoken - we hebben niet durven kijken wat hij allemaal heeft opgefikt, bij gebrek aan bankje... 

Inmiddels hebben er op het geredde meubelstuk verschillende bezoekers gezeten, onder wie deze:


Jawel, ze waren er weer, Angeniet, Roely en Ria, voor een paar dagen gezelligheid in Henseid, met ons. 
Met de gebruikelijke karrevracht aan door ons bestelde boodschappen en verrassende cadeautjes. Inclusief gepast Koningsdaggarnituur voor 27 april, de dag na hun aankomst...


Ria had zowaar een Brabantse lekkernij meegezeuld: dikke witte verse asperges! Die aten we voor het eerst sinds 5 jaar. Hier hebben we een enkele keer van die kleine groene in een supermarkt zien liggen, die natuurlijk niet te betalen zijn. 

Jammer genoeg was het weer niet erg uitnodigend voor buitenactiviteiten, dus bleef het vooral bij binnenwerk: voor Ria en Roely eigenlijk vooral wrijven over schermen, drukken op toetsen, kijken en luisteren naar displays...  


Bankzaken, zeg maar,


en Roely duikt nou eenmaal graag ergens zo diep mogelijk in,


terwijl Ria zich met liefde stort op het opsporen van aanbiedingen en goedkope tripjes.



Met zulke digitale vrienden in zakformaat heb je haast geen gezelschap meer nodig, al is samen lachen om een gedeeld schermpje natuurlijk wel zo leuk.


'Verbaas je nergens over' was, toen we allemaal nog bij dezelfde organisatie in Utrecht werkten, altijd Ria's motto. Daar moesten we aan denken op de ochtend van 28 april, toen er zomaar ineens dit gebeurde:




Dat is Henseid, Telemark, Noorwegen. Zo kan het hier in een week zowel voorjaar als winter als zomer zijn. Want twee dagen later was het heerlijk zonnig en konden we ontbijten op het balkon.



Helaas kwam het mooie weer voor de dames net te laat, want toen was hun jaarlijkse Noorse uitstapje weer afgelopen. Volgend jaar een maandje later komen!



Begin mei begon het ergens op te lijken qua lente, in de tuin.




Hier en daar een bloemetje tussen het dode gras en tussen de stenen grint (in Nederland waren de krokusjes en de blauwe druifjes allang weer verdwenen, zei Angeniet), maar binnen een week was alles al heel wat uitbundiger. 
Om zo min mogelijk geld uit te geven aan plantjes wipten we wilde viooltjes her en der uit het grint; die doen het in potten ook prima.



En al moest de houtkachel 's avonds nog wel even aan, het was toch heerlijk om weer boeketjes te kunnen maken, 



en de kippen weer door de tuin kunnen laten banjeren!
In het grote meer voor de deur verscheen plotseling een ganzenpaar (brandganzen?) met kuikens. 



Een ganzengezin op het water: dan wij ook! Op 5 mei gingen we de boot in, letterlijk dan, voor het eerste boottochtje van dit jaar. Op een spiegelglad meer onder een strakblauwe hemel. 




Proost! Op de zomer! 

vrijdag 21 april 2017

Seven shades of purple


Roely is sinds enige tijd helemaal 'into paars'. Toen we in januari bij haar en Ton logeerden herkenden we de woonkamer in hun Bilthovense huis nog maar nauwelijks: alles bleek volledig verpaarst! 
Vorig jaar was Roely zo gecharmeerd van mijn amateuristische knip- en naaiwerk, met de kleurige lapjesdekens die hier op de bedden liggen als eindproduct, dat ze er ook zo eentje wilde, maar dan een paarse versie. Goed, dat moest lukken. 

Het werd een flinke uitdaging. Telkens als we in de bewoonde wereld moesten zijn, om voorraden in te slaan, heb ik lopen zoeken naar paarse stoffen. Waar je hier stof per meter kunt kopen, ik zou het niet weten - wat mis ik de Utrechtse lapjesmarkt soms verschrikkelijk! - maar gelukkig is er in elk dorp of stadje wel een winkel waar tweedehands spullen worden verkocht, altijd voor een of ander goed doel. Meubels, witgoed, boeken, glazen, servies en je kunt het zo gek niet bedenken wat allemaal. Zo hebben we ruim 3 jaar geleden bijna de hele keukeninventaris voor Solvik Mat bij elkaar gerommeld...

Soms liggen in die winkels ook tafellakens, gordijnen en onduidelijke lappen op stapels, voor een habbekrats. Veel afgestruind dus, net zo lang tot ik genoeg geschikte paarse lappen bij elkaar had gespaard. Vervolgens aan de slag daarmee, gedurende talloze lange donkere winteravonden. 






Het begint klein, met lappen verknippen tot handzame formaten, en dan deels op de naaimachine, deels met de hand aan elkaar zetten. Maar wanneer het een deken voor een tweepersoons bed begint te worden past het naaisel niet meer op de tafel: dan is de grond de enige geschikte plek om verder te werken. Letterlijk de werkvloer dus. 




Hier en daar moest het vloerkleed wel een ader laten: perongeluk aan de hoge polen vastgenaaid, zodat er hapjes kleed moesten sneuvelen. Kniesoor die daar op let. 

Vanzelfsprekend werd mijn geknutsel, op de grond voor de kachel, met belangstelling gevolgd door Pippi, die ook zeer nieuwsgierig was naar wat er onder lag (niks natuurlijk, maar hij wil nou eenmaal altijd overal in en onder,



en op), om de deken tenslotte te testen op 'opslaapbaarheid'...


Met grote stukken paarse fleece als achterkant is de klus uiteindelijk op tijd geklaard: als Roely volgende week hier is kan ze 'em meenemen - tenminste, als 'ie in een koffer past....


Tussen de bedrijven door wou ik ook een beetje breien, even afkicken van het vele paars. Zomaar een lap roze, eigenlijk alleen omdat ik die knalkleur zo lekker vond. Het zou een sjaal worden dacht ik, maar de wol ging z'n eigen gang en zo was het ineens een trui geworden. Beetje rare trui, want ik kan helemaal geen truien breien. Maar toch leuk. En hij past ook nog. 


De winter is nu echt voorbij, naaimachine en breipennen moeten plaats maken voor het echte werk. In de winkel en de keuken. Het seizoen is begonnen.

woensdag 29 maart 2017

Vaderlands herenbezoek

Vorige week hadden we de eerste Nederlandse logees van dit jaar. Drie vrouwelijke oud-collega's zoeken ons elk jaar op, maar die van de mannelijke soort hadden we hier tot nu nog niet gezien. Een unicum dus: Johan, Ron en Koen (Koen wat zijn je schoenen groen!)



waagden de sprong, van Schiphol naar Torp - met een vliegtuig welteverstaan - en van Torp naar Henseid, met een huurauto.




Het werden gezellige, lichtelijk uitputtende dagen: als je elkaar lang niet hebt gesproken raak je niet gauw uitgepraat en vliegt de tijd voorbij omdat er zoveel in te halen valt. En dan wil het wel eens zomaar plotseling 3.30 uur zijn...Maar een vers eitje van eigen kippen bij het ontbijt maakt zonder meer iets goed. 
Gelukkig hadden Henk en ik verhuisklussen noch cateringbestellingen en liep het in de winkel niet bepaald storm, om een stevig eufemisme te gebruiken. Het seizoen begint meestal pas tegen Pasen, dus we konden het rustig aan doen en hoefden niet voor dag en dauw op. 

Het aanbod van de heren om hier een klus(je) voor ons te doen hadden we in onze oren geknoopt en dus hadden we iets voor ze gereserveerd. Ooit in Nederland hadden we een pakket aangeschaft waaruit, als je handig bent en geduld hebt, een rolhordeur tevoorschijn zou komen. Die was destijds bedoeld voor de balkondeur, om vliegend ongedierte uit het huis weg te houden. Maar toen we op een vrije zaterdag de verpakking hadden geopend wisten we niet hoe snel we die weer moesten sluiten, zo ingewikkeld zag het er uit. Toen deden we verder maar of onze neuzen bloedden, en zo raakte de rolhordeur compleet verdrongen. Maar op de een of andere manier is de doos ongeschonden in de verhuiswagen meegekomen, om vervolgens 5 jaar in de schuur te staan....




Hoog tijd voor rehabilitatie voor het arme ding dus! 
Het viel lang niet mee, kostte het nodige pas-, meet- en zaagwerk, maar uiteindelijk werden de inspanningen van de mannen beloond met een mooi resultaat. De winkel van Solvik Mat beschikt vanaf nu over een heuse rolhordeur! Die weliswaar met beleid open en dicht moet worden gedaan, maar die zeker de vliegen en wespen uit de zaak zullen weten te houden. Bij warm weer staat de winkeldeur namelijk de hele dag wijdopen, en als we met fruit bezig zijn weten de insekten de keuken te vinden. Maar nu niet meer. Gerechtigheid voor de dappere bundel aluminium strips, kunststof lijsten en doosjes raadselachtige schroefjes, moertjes, klemmetjes en niet nader te duiden dingetjes!

Van onze poezen was alleen Mungo bijzonder gecharmeerd van het bezoek. Pippi is namelijk alweer een week of wat op stap (what's new), zal het voorjaar wel in zijn katerkop hebben, en Poppy liet zich nauwelijks zien. Dat kleine ding is doodsbenauwd voor vreemden en schiet als een kleine schicht de trap op om zich te verstoppen in onze slaapkamer. Maar dan Mungo. Zij draait met gemak de meest verstokte poezenhater om haar klauwtjes. Behaagziek liefje...




Het was knus allemaal, en bij gebrek aan café (onze traditionele borrelplek op de Nachtegaalstraat, stamcafé Eigen Schuld, is ver weg, en bovendien inmiddels helaas helemaal opgeheven) hebben we ons maar beperkt tot huiskamercafé Solvik. Waar huisgebrouwen bier en huisgemaakte wijn ook prima smaken. 


Na nog een laatste ontroerend roze zonsondergang boven het meer (plaatje waard),



was het alweer afgelopen, het vaderlandse herenbezoek. Helaas. 



Ooit werkten we allemaal bij dezelfde organisatie, en nu hebben we allemaal een andere baan, een ander leven, een andere woonplaats, of zijn we met pensioen. Maar op de een of andere manier blijven we toch verbonden. Dag Johan, Ron en Koen, en welkom terug!