dinsdag 26 september 2017

Snippervakantie

Een echte vakantie zoals we die gewend waren, 4 weken vrij en al kamperend rondtrekken in steeds een ander deel van Noorwegen, kunnen we ons nu helaas niet meer veroorloven. Dat gaat gewoon niet, met een eigen zaak(je), een onregelmatig inkomen, en huisdieren.   Maar behoefte aan een beetje ontspanning hebben we natuurlijk wel, zeker in de drukte van de zomermaanden.
Dus houden we tegenwoordig vakantie op een andere manier: in snippertjes. 
Bijvoorbeeld met een heerlijk zelfgebrouwen biertje (deze in Almere gescoorde variant was goed gelukt. Dank Johan!) op het terras, na winkelsluitingstijd.




Daar zitten we tussen de weelderig bloeiende ipomea's (van het zaad van die van vorig jaar!), 


en meestal in het gezellige gezelschap van de kippen, die tevreden kletsend de tuin omspitten en nieuwsgierig op het terras komen kijken zodra wij daar zijn. 


Als het maar even kan, qua tijd en weer, pakken we na 17.00 uur het bootje. 
Eten, drinken, zonnebrand en zonnebrillen mee, en een lekker boek. Want ook als de zon allang van het terras is verdwenen, achter de ons omringende heuvels is gezakt, kunnen we verderop op het meer nog volop in de zon zijn. 


Vaste prik als vakantie-traktatie aan boord: sprotjes op toast! 


Hier in Noorwegen is ingeblikte vis meestal gezoet (brrr!), maar de Asiamat, zoiets als het equivalent van de Marokkaanse of Turkse toko in Nederland, verkoopt heerlijke zilte sprotjes. Geïmporteerd uit Riga, dat dan weer wel. 
                                                                  




Vaak leggen we dan aan bij een van de vele onbewoonde eilandjes, soms om op een ministrandje te picknicken en in alle rust te lezen. 
Deze zomer hebben we onze kampeerspullen weer eens opgezocht - die staan al 5 jaar ongebruikt op zolder - en zo vonden we tot ons geluk ook de handige kleine campingbarbecue terug. Eureka! Die hebben we weer dankbaar in gebruik kunnen nemen. 





Dat is altijd genieten zo. De stilte - soms zien we op het uitgestrekte meer binnen 3 uur wel 3 keer een ander bootje voorbijkomen - alleen het geluid van een enkele vogel, het geritsel van de berkenboomblaadjes en het gekabbel van het water. Dat superheldere, schone water...Dat intrigeert en lonkt....


Kijk, zó helder! Nou lijkt het net of ik een witte legging aan heb, maar dat zijn mijn, toen nog, oogverblindend witte benen....
Henk houdt het meestal niet bij pootjebaden, wil altijd wel een stoer potje zwemmen.



Soms leggen we helemaal niet aan, maar dobberen we gewoon een beetje, in de luwte als het waait, of juist in een open stuk, om een bries te vangen als het echt erg warm is.  



En heel soms verandert het weer plotseling. Dan hangen er ineens zo veel dreigende, donkere wolken boven het meer dat we daar gauw onderdoor proberen te tuffen, een beetje eng is het grote open water dan. 



Maar onderweg naar de thuishaven, ach, dat scala aan kunstige boomwortelconstructies en rotsformaties blijft tot de verbeelding spreken. 



Goed, het is niet helemaal hetzelfde als vroeger, toen we tijdens vakanties in het buitenland altijd wel musea bezochten, om ons te vergapen aan kunstwerken. Nu vergapen we ons in het binnenland aan de natuur om ons heen. En dat is ook een fijne vakantiesnipper. 




maandag 21 augustus 2017

Vogels en andere passanten

Lange stilte hier. 
Niet dat er niets te vertellen valt - in tegendeel - maar er valt gewoon heel veel meer te doen dan blogjes schrijven, in dit jaargetijde! Verse aardbeien en kersen kunnen nou eenmaal niet wachten, en om met goed fatsoen op markten te kunnen staan moeten we flink wat voorraden aanleggen. Uitgerekend in dit seizoen, wanneer het ook nog eens mooi weer is en de Noren hun hutten opzoeken, groeit het aantal cateringbestellingen. Juni, juli en augustus zijn de fijnste, maar ook de drukste maanden voor ons. 

Juni was de maand van de Vogels, met een hoofdletter dan. Eerst waren er achternicht Anne Vogel en haar vriend Pieter, die met Pinksteren kwamen logeren. Ze wonen en werken sinds twee jaar in Trondheim, en hadden een paar dagen de tijd genomen om in Oslo rond te kijken. Was het daar regenachtig, hier in Henseid was het droog en zacht genoeg voor een boottochtje. 




En natuurlijk ook voor een drankje op het, toen nog tamelijk kale terras, 



waar ook dat andere gevogelte graag rondstapt, vooral als er bier wordt gedronken:




Meet Ingefær (Noors voor gember): het kipje-de-voorste van het stel. Ze komt aan het eind van de middag altijd even kijken of er een sipje bier te halen valt, springt daarvoor op de tafel en zelfs op schoot! Zou dat de kwaliteit van de eieren ten goede komen?





Tijdens een van onze dobbertochtjes waren we getuige van het gezinsleven van weer heel andere vogels. Op de oevers van een piepklein eilandje zagen we talloze piepkleine kwikstaartjes, zo te zien nauwelijks een dag geleden uit hun eieren gekropen. Ze renden behendig achter hun ouders aan, over de rotsen en langs het water - een prachtig gezicht (maar moeilijk duidelijk op de foto te zetten natuurlijk). 




En intussen ging het werk in 'de zaak' ging onverminderd voort. 
Zo experimenteerden we met het samenstellen van kruidenmengsels die het gebruik van zout bij het koken drastisch kunnen verminderen. Teveel zout in het eten is namelijk ook in Noorwegen een probleem. De ideeën uit het boek dat Angeniet had meegebracht bleken een uitstekende leidraad, en de glazen minipotjes die Ria op ons verzoek had gekocht perfect als aantrekkelijke verpakking. 

We lanceerden 4 varianten: voor de bereiding van vlees, vis, kip en groenten, en die nieuwe producten sloegen meteen aan. Binnen de kortste keren was alles uitverkocht! 


Zo'n succes kun je niet laten lopen en omdat het te lang zou duren voordat het volgende bezoek uit Nederland nieuwe potjes kon meenemen, dus hebben we maar snel iets soortgelijks bij onze Noorse glasleverancier besteld. De kruidenmengsels vallen niet aan te slepen! 

Iets dergelijks gebeurde met ander probeersel: havreflarn, knapperige haverkoekjes met amandel, naar een Zweeds recept. De eerste 2 lichtingen werden rare misbaksels, maar toen had ik ineens de slag te pakken. We hebben de kunststof bekers, destijds aangeschaft voor soep (die voor geen meter werd verkocht), herdoopt tot koektrommels en zie, ze liepen onmiddellijk als een trein!


Er waren klanten die buiten op het terras koffie kwamen drinken, een bus havreflarn kochten en die ter plekke leeg aten, om er vervolgens nog eentje voor thuis aan te schaffen. En er was zelfs een dame die me kwam verbieden ze nog te bakken, omdat ze zo 'gevaarlijk lekker' zijn! Bingo! Af en toe een succesje, dat houdt de moed er in. 

Ook de vruchtenijsjes zijn weer in trek. Na een cateringbestelling blijft er altijd wel wat fruit over, dat niet lang goed blijft. Daar maken we dan ijslollies van, zonder water of suiker, en ook daar komen liefhebbers herhaaldelijk voor terug. Hier kiwi, sinasappel en mango.


Maar nu weer terug naar de Vogels. 
Verderop in juni waren daar plotseling neef Lex Vogel en zijn vrouw Loes, op de terugweg van een trekvakantie door Noorwegen. De laatste decennia ontmoeten we neven en nichten vrijwel uitsluitend bij begrafenissen (dat heb je nou eenmaal op deze leeftijd), maar deze kortstondige logeerpartij was een hernieuwde kennismaking in een andere, ontspannen en ongedwongen sfeer. 



En mochten ze weer eens in de buurt zijn, de Vogels, dan zijn ze van harte welkom. 


Juni was ook de maand van ineens ontzettend veel te doen in de tuin: alles bloeit, 



het gras moet gemaaid, de tomaten gediefd, de kruidenkas onderhouden etc.



Ergens die maand wandelden we tegen 23.00 uur naar huis, na een avondje bij onze vrienden Suzanne en Konstantin. Een zwoele windstille schemering, en een paar meter voor ons huis ritselde er ineens iets en stak er iets of iemand ter grootte van een hond, maar op korte, zeg maar teckelpootjes, razendsnel het straatje over. Hop de struiken in, razendsnel. We hadden hem of haar precies lang genoeg in het vizier om te kunnen vaststellen dat het een das was! Zo een uit het boekje: zwart-wit gestreept in de lengte. Een passant - al vraag ik me soms af wie nou eigenlijk de passanten zijn: wij of zij, die dieren? Die das woont hier dus in de buurt.  Ehm, zijn het soms dassenklauwtjes die wel eens een perongeluk buiten gelaten vuilniszak openkrabben? 

En zo vloog juni voorbij. Om geruisloos over te gaan in juli - maar daarover de volgende keer. Er wacht een vracht aan zwarte bessen in de keuken, die heel nodig jam en gelei moeten worden. Dat gaat nu even voor. 

woensdag 7 juni 2017

bankzaken

'Kijk', zei buurman Olav boven zijn glas bier, 'dat houten bankje daar - wij hebben er geen plaats meer voor, het past niet, dus eh, ik ga het opstoken, wordt een mooi vuur! Tenzij jullie er iets mee kunnen? Ik weet niet hoor...' 

Het was een mooie namiddag in het vroege voorjaar, een van de eerste keren dat we buiten iets konden doen. Ook de buren waren uit de wintermodus gekropen, gingen in de weer met tuinmeubels en plantenpotten en liepen zowaar, on-Noors, van alles in en om het huis op te ruimen. We zaten op ons terras even in de zon te genieten van het uitzicht op voorzichtig uitbottende bomen en struiken, en van een zelfgebrouwen biertje. 
En het bankje van de buren, daar waren we op slag verliefd op, dus stond het binnen 5 minuten voor onze winkel.



Een robuust geval, met bergruimte onder de zitting, ongeveer 100 jaar geleden gemaakt door een verre verwant van Olav, die goed was in traditioneel houtsnijwerk. 


Lichtelijk verwaarloosd en vuil, maar daar was wat aan te doen. Schoongemaakt, geschuurd, geverfd, met botenlak ingesmeerd zodat het tegen weer en wind kan. Kussen gemaakt van een oud dekbed, sloop van een voormalig tafelkleed, en kijk:


Leuk toch? Het past prima bij de ouderwetse uitstraling van het winkeltje, en is een uitnodigende aanwinst voor het zomerterras straks.

Diezelfde avond is Olav toch een vuurtje gaan stoken - we hebben niet durven kijken wat hij allemaal heeft opgefikt, bij gebrek aan bankje... 

Inmiddels hebben er op het geredde meubelstuk verschillende bezoekers gezeten, onder wie deze:


Jawel, ze waren er weer, Angeniet, Roely en Ria, voor een paar dagen gezelligheid in Henseid, met ons. 
Met de gebruikelijke karrevracht aan door ons bestelde boodschappen en verrassende cadeautjes. Inclusief gepast Koningsdaggarnituur voor 27 april, de dag na hun aankomst...


Ria had zowaar een Brabantse lekkernij meegezeuld: dikke witte verse asperges! Die aten we voor het eerst sinds 5 jaar. Hier hebben we een enkele keer van die kleine groene in een supermarkt zien liggen, die natuurlijk niet te betalen zijn. 

Jammer genoeg was het weer niet erg uitnodigend voor buitenactiviteiten, dus bleef het vooral bij binnenwerk: voor Ria en Roely eigenlijk vooral wrijven over schermen, drukken op toetsen, kijken en luisteren naar displays...  


Bankzaken, zeg maar,


en Roely duikt nou eenmaal graag ergens zo diep mogelijk in,


terwijl Ria zich met liefde stort op het opsporen van aanbiedingen en goedkope tripjes.



Met zulke digitale vrienden in zakformaat heb je haast geen gezelschap meer nodig, al is samen lachen om een gedeeld schermpje natuurlijk wel zo leuk.


'Verbaas je nergens over' was, toen we allemaal nog bij dezelfde organisatie in Utrecht werkten, altijd Ria's motto. Daar moesten we aan denken op de ochtend van 28 april, toen er zomaar ineens dit gebeurde:




Dat is Henseid, Telemark, Noorwegen. Zo kan het hier in een week zowel voorjaar als winter als zomer zijn. Want twee dagen later was het heerlijk zonnig en konden we ontbijten op het balkon.



Helaas kwam het mooie weer voor de dames net te laat, want toen was hun jaarlijkse Noorse uitstapje weer afgelopen. Volgend jaar een maandje later komen!



Begin mei begon het ergens op te lijken qua lente, in de tuin.




Hier en daar een bloemetje tussen het dode gras en tussen de stenen grint (in Nederland waren de krokusjes en de blauwe druifjes allang weer verdwenen, zei Angeniet), maar binnen een week was alles al heel wat uitbundiger. 
Om zo min mogelijk geld uit te geven aan plantjes wipten we wilde viooltjes her en der uit het grint; die doen het in potten ook prima.



En al moest de houtkachel 's avonds nog wel even aan, het was toch heerlijk om weer boeketjes te kunnen maken, 



en de kippen weer door de tuin kunnen laten banjeren!
In het grote meer voor de deur verscheen plotseling een ganzenpaar (brandganzen?) met kuikens. 



Een ganzengezin op het water: dan wij ook! Op 5 mei gingen we de boot in, letterlijk dan, voor het eerste boottochtje van dit jaar. Op een spiegelglad meer onder een strakblauwe hemel. 




Proost! Op de zomer!