Bouwvakkers in Henseid

Vorige maand verschenen er op een avond twee Friese vrienden hier in Henseid. 
De volgende dag gingen ze als rasechte bouwvakkers aan de slag met hamers, boren, zagen en dat soort dingen, maar vooral met massa's fantasie en vindingrijkheid. Ze stortten zich vol overgave op de oude, vervallen voormalige kiosk naast ons huis, waarbij ooit een benzinepomp stond. 

Het gebouwtje, jarenlang verwaarloosd en voornamelijk dienstdoend als rommelhok, volgestouwd met afgedankte spullen en afval, stond zo'n beetje op instorten. Doordat het dak al een eeuwigheid lekte was dat flink verrot en was het binnen altijd smerig en kletsnat. 

Achterin zat nog een oude compressor, die destijds gebruikt werd bij de benzinepomp. Kortom, het was een onbeschrijfelijke troep en geen gezicht. Om iets met het kioskje te kunnen doen - wat wij graag wilden - moest het grondig onder handen worden genomen. En voor die klus hadden we Doeke en Dirk uitgenodigd. Die zijn niet voor een kleintje vervaard namelijk, en weten alles van bouwen.

Het werden dagen van afbreken, slopen, puin ruimen, plannen, verzinnen, passen en meten en, om zo min mogelijk kosten te hoeven maken, voortdurend zoeken naar gebruikt maar nog bruikbaar materiaal voor de 'wederopbouw' van het kioskje. De mannen kwamen om de haverklap aan met oude planken, balken, latten, stenen en gaas, gevonden in de overvolle schuur achter ons huis. En in het stuk bos vlakbij ons. Daar hebben buurman Olav en zijn schoonzoon namelijk door de jaren heen van alles en nog wat gedumpt, aan teveel gekocht, te oud geacht of allang weer vergeten bouwmateriaal. En Olav vond alles best, ze mochten alles gebruiken wat ze vonden.

Olav zorgde met een tractor voor het verwijderen van de oude compressor en volgde de werkzaamheden met belangstelling en met blikjes bier...

En na gedane arbeid was het goed toeven op het terras.

Of binnen, bij de warme kachel.

Maar de klus was niet zomaar geklaard: met het hout moest het dak hersteld worden,

zowel de binnen- als de buitenkant, en voorzien worden van nieuwe bedekking, zodat het binnen goed droog zou worden en blijven. Voor de toekomstige bewoners.

De mannen eerden de zondag als rustdag, dat wel. Samen met Henk maakten ze een uitstapje naar Lunde, om de beroemde sluizen in het Telemarkskanaal te bekijken. 

Maar maandag en dinsdag werden de puntjes op de i gezet: een deurtje op maat,

een zomerdeur die, heel vernuftig, met een touw via een katrol opgehesen kan worden, en daarin een winterdeurtje, voor als het erg koud is,

een hele serie individuele verblijfjes, voor de nodige privacy,

alles bereikbaar via knusse trapjes.

En ook nog een riant en veilig buitenverblijf, vosproof, lynxproof en roofvogelproof.

En toen was het wonder geschied en onze wens vervuld: de kleine, vieze kiosk was in een luttele week omgetoverd in een beeld van een...............kippenhok! 

Daar moest natuurlijk op gedronken worden. 

Tusen takk, Doeke en Dirk! Jullie noeste arbeid heeft iets moois opgeleverd, waar wij (én onze buren) heel blij mee zijn. En nog zes anderen - maar dat komt later.

• Wordt snel vervolgd.

Stads verjaardagsfeestje

Vorige maand moesten we dus even naar Oslo, om bij de Nederlandse ambassade een nieuw paspoort voor mij aan te vragen. Nou ja 'even': 3 uur rijden hier vandaan. Eerst de verplichte pasfoto's laten maken (oerlelijk als altijd - ooit een mooie pasfoto gezien?) en met de thuis al geprinte en ingevulde papieren en een online gemaakte afspraak was die aanvraag een snel afgehandelde formaliteit. Zodat we de rest van de dag op ons dooie gemak in de stad konden rondlopen.
Lang geleden, dat we daar tijd en gelegenheid voor hadden! En we troffen het, want vanwege de wereldkampioenschappen biathlon, hier een zeer geliefde sport, was het, voor Noorse begrippen dan, een drukte van jewelste. Het hele centrum(pje, want groot is de stad niet echt) was in feeststemming. 

De hoofdstraat, hier de 'Karl Johann' genoemd, was uitbundig versierd en ingericht met allerlei stalletjes, er waren grote schermen opgesteld zodat de wedstrijden live konden worden gevolgd. Het was een gure, koude dag, maar dat weerhield de mensen er niet van de straat op te gaan en letterlijk goedgemutst buiten hapjes te eten en drankjes te drinken.

Strobalen, rendiervellen er overheen, vuurtje, warme koffie, dat is Noorse gezelligheid. En ook neuzen bij de stalletjes, waaronder ook eentje met Samische spullen: de gebruikelijke souvenirs en klein traditioneel handwerk uit Lapland, maar ook prachtig breiwerk.

Gezien de kou wilden wij toch liever ergens binnen lunchen; vlakbij het centrum vonden we het Nederlandse café 'Amsterdam'. Iemand had ons verteld dat ze daar de snacks serveren die in dit land verder onbekend zijn: kroketten en bitterballen!

Het bleek een grote bruine kroeg, die al vele jaren populair is, met mooie Belgische bieren op de tap en een aardige kaart met Nederlandse borrelhappen. De bitterballen waren lekker, maar helaas wel fabrieks - eerlijkgezegd maken we ze zelf lekkerder! 

Verder wandelend passeerden we Stortinget, waar het Noorse parlement zetelt, 

en stonden we eindelijk oog in oog met de opzienbarende Opera, een architectonisch hoogstandje dat de stads-kustlijn sinds 2008 domineert. De keren dat we tijdens vakanties Oslo aandeden was het pretentieuze bouwerk nog in aanbouw, dus wat we kenden van de plaatjes konden we nu in het echt bekijken en bewandelen. 

Vanaf het dak kun je prachtig uitkijken over de stad en over de Oslofjord, waarin ook dit grote, dromerige, transparante kunstwerk drijft:

De middag vloog zo snel om dat het museumbezoek en een paar andere dingen die op ons verlanglijstje stonden moesten afvallen. Maar we komen ongetwijfeld terug!

Omdat Henk de volgende dag jarig was mochten we uit eten. Het werd een uitstekende Chinese maaltijd in restaurant 'Mister Wong' in een zijstraatje van de Stortingsgata. Daarna wandelden we over het nog feestelijker geworden plein: volop swingende live muziek van verschillende bands op een podium,

grappige kramen met onder meer de onvermijdelijke warme worstjes (pølser) en iets wat voor patat friet moet doorgaan (bakt potet),

hamburgers van, jawel, elandenvlees, 

    zowaar openlijke bierverkoop op straat,

en natuurlijk aquavit. Van dit specifieke kraampje kon Henk zijn ogen maar niet afhouden, al kwam dat niet voort uit verlangen naar of interesse in het sterke drankje. 

Tenslotte belandden we voor Henks verjaardagsdronk in het oergezellige 'The Scotsman', een authentieke Schotse pub, compleet met geruite tweeds als behang, doedelzakken aan de muur en een bakje nootjes bij de pint.  

We sliepen in een grote hotelkamer die op een tweepersoons bed na leeg was; waren ze de salontafel en de stoelen vergeten? Nee, navraag leerde dat geen enkele kamer in dit hotel een stoel, tafel of bureautje heeft. Vreemd.

Het ontbijt de volgende ochtend was ook een beetje vreemd: de ontbijtruimte was vol met gasten, maar qua ontbijt was er van alles te weinig, niets werd op tijd aangevuld en voor koffie (uit een automaat) moesten we in de rij staan. 

Maar al met al was het een ontspannen uitje en voor ons, 'plattelanders' inmiddels, fijn om weer eventjes een stadse sfeer in te ademen. En Noorwegen, bleek die dag, werd wereldkampioen biathlon, zowel de mannen- als de vrouwenploeg. Nog meer feest dus!

Toen een week of 2 later per post het bericht arriveerde dat we mijn nieuwe paspoort bij het plaatselijke postagentschap konden gaan afhalen, kwamen we even 'Kafka in Noorwegen' tegen: de geadresseerde diende zich te identificeren met eh, een geldig paspoort...Of een rijbewijs, maar daarover beschik ik niet. Dus ja, wat toen?

Gewoon gezegd 'Het paspoort waarmee ik me moet identificeren, dat zit in die envelop!' 

'O', zei de man achter de balie nogal schaapachtig, en schoof me de envelop toe, zonder verder een spier te vertrekken. De Noorse Kafka haalt zijn schouders er over op.