Vlam in de pijp

De tijd vliegt voorbij, en de natuur verandert voortdurend. De eerste bloemen die zo plotseling en massaal uit de knop schoten zijn hier en daar al weer op hun retour. Daar staan gelukkig weer talloze andere bloemen en planten tegenover die het stokje dolgraag over willen nemen.

De tijd die we niet aan ons bedrijf besteden gebruiken we voor een groot deel aan het buiten zijn. In de tuin werken is hier niet zo op z'n plaats, vind ik. We hebben hier geen aangelegde, afgerasterde of ommuurde tuin: het is meer een erf met veel mogelijkheden en zonnige hoekjes, waar we volop van genieten.    
      

                                                                           

Eindelijk staat de droogmolen voor de was op een andere plek en nu ook recht!
Deze actie was nodig omdat ie in de weg stond bij onze nieuwe kasjes, waarin we verse kruiden en groenten gaan opkweken. Verse kruiden zijn hier duur en schaars en als je ze al vindt zijn ze volgende dag al vaak niet meer zo fris.

Wat we aan kruiden binnen van zaadjes hebben opgekweekt, staat nu lekker ruim en vol in de ene kas; in de andere hebben we groenten gezaaid.

Voor de producten die we nu maken is het verse, geurige groen zeer welkom, maar ook voor eigen gebruik levert een loopje 'naar boven' heel wat op.
Eerst moesten wel de ruwhouten planken van de onderbouw in de lak worden gezet, maar met het mooie droge weer kon dat gelukkig buiten. 

Het buitenleven bevalt prima, maar er moet natuurlijk ook brood op de plank komen en, voor later in het jaar, moet de schoorsteen wel blijven roken.
Ons eerste succesje smaakt naar meer dus hup, in de auto met proefmonsters van de heerlijke waren om die af te leveren bij potentiële klanten. Inmiddels gaat dat in onvervalst en welgemeend Noors. Zij begrijpen wat ik zeg en ik begrijp wat zij zeggen. Na de eerste bestellingen moet dat nog maar eens bevestigd worden.....
Nooit gedacht, een nieuwe carrière als vertegenwoordiger, maar het gaat mij goed af.  
Het is spannend om nieuwe mensen te ontmoeten, in niet je eigen taal iemand aan te spreken en dan maar kijken wat het wordt. In het meest gunstige geval zullen ze denken "wat doet die rare Deen hier"? Hoe dat soort ontmoetingen ook verloopt, er is geen haast en stress!
Rijdend door Telemark, onze fylke (provincie), heb ik tijd om na te denken over wat ons allemaal nog te doen staat. Als ik op huis aan rijd mijmer ik ook en verzucht, je zal hier toch wonen... En wat blijkt? We wonen hier!
Stap voor stap, dan voor dag werken we aan onze toekomst, die geen droom meer is. Waarom haasten?

De langste dag, voor ons dan

De nachten gaan weer langer worden volgens de kalender, de langste dag is al voorbij.  Maar gisteren was het voor ons een zeer lange dag: we ontvingen telefonisch onze eerste grote bestelling! Wat een feest! Solvik Mat gaat lopen!

Een forse zogenaamde gårdsbutikk, een boerderijwinkel die vooral streekgebonden producten verkoopt, wilde die van ons ook verkopen. Elk van de 10 dingen die we in onze brochure hebben staan! Liefst morgen: de winkel opent a.s. vrijdag. Dit soort gårdsbutikker zijn meestal alleen in het zomerseizoen in bedrijf, zo van juli tot november.

Daar zeg je als startende ondernemertjes natuurlijk nooit nee tegen - maar eh, we hadden niet alles voldoende op voorraad, dus moesten meteen de handen uit de mouwen. Henk moest eerst naar Porsgrunn rijden om de benodigde ingrediënten te halen - daar zit een Aziatische winkel die prachtige verse groenten heeft en veel goedkoper is dan de gemiddelde supermarkt - en samen waren we de rest van de dag tot laat in de avond bezig met het maken van de ontbrekende potjes chutney en jam, het printen en plakken van etiketten etc. Vanmorgen kon Henk 2 grote kratten met bijna 100 potten en potjes (chutneys, jam, marmelade, chilipasta en augurken) afleveren in Gvarv, een gehucht hier zo'n uur en een kwartier vandaan. Yes! De winkel is in de streek bekend en heeft veel aanloop, dus we hopen op meer bestellingen uit die hoek.  

Vorige week hadden we al zo'n 50 potjes uitgezet bij een pension in Hjartdal, nog een stukje verder weg. Bij dat pension is ook een kleine winkel, waar vorig jaar onze chutneys en augurken zijn verkocht. Toen nog van "Idunns Mathus", maar nu, jawel, van "Solvik Mat".

En dan is er nog onze vriendin Siv, die in Porsgrunn biologisch brood bakt en dat in haar prachtige winkeltje in het centrum verkoopt. Ook daar staan onze nieuwe producten in de schappen. Toe maar, heel Telemark vraagt straks om die lieve potjes met dat mooie plaatje er op en dat lekkere spul er in!

Het logo is nu ons eigendom, de naam is aangepast, Idunn mag het logo niet meer gebruiken en heeft het van de bedrijfsauto's laten verwijderen. Ons Solvik Mat-logo moet bij de mensen op het netvlies komen en associaties oproepen met gezond en eerlijk voedsel. Onze brochures en de website moeten hun werk gaan doen. Maar het begin is er!

Vorige week kregen we bericht dat we toestemming hebben om met behoud van ons uitkerinkje te werken aan de oprichting van ons eigen bedrijf. Dat zijn we natuurlijk al lang aan het doen, maar officiële goedkeuring van het plan is wel noodzakelijk. Ook dat is dus een hoopgevende stap in de goede richting. We krijgen 3 maanden de tijd, met een mogelijkheid tot verlenging met 3 maanden. In die periode mogen we nog niet verkopen. Dat doen we natuurlijk wel, alleen sturen we de rekeningen dan pas later.

We lopen achter met vertellen en laten zien, want we hebben het druk. Gelukkig! Later meer, vooral nog over de aanloop naar die langste dag.
Alleen nog even deze:

 

 

 

de padden kwamen weer langs, op weg naar het water, en deze:

 

 

 

de specht was te groot voor het voederhuisje.

 

 

De 'krant', het plaatselijke weekblaadje 'Drangedals Posten', vond de foto's leuk genoeg om ze te plaatsen. Niet precies het soort publiciteit dat we nodig hebben als bedrijf - maar toch grappig. En je naam in de krant, ach, dat kan op deze manier ook geen kwaad.

 

 

 

 



Van thuis naar huis en terug

Eind mei hebben we voor het eerst sinds ruim 13 maanden ons Noorse thuis verlaten om een paar dagen 'naar huis', naar Nederland, te gaan. Het was een ongepland bliksembezoek op aandringen van de familie, om de verjaardag van mijn moeder bij te wonen. Ze werd maar liefst 91! Onze onverwachte aanwezigheid zou een verrassing voor haar zijn, haar verjaardagscadeau.

Te midden van haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen genoot ze geloof ik wel van haar feestje, en in ieder geval van de vele hapjes en drankjes die iedereen had meegebracht. Dat Henk en ik er plotseling ook bij waren, 'helemaal uit Zweden!', vond ze leuk. Al kon ze niet nalaten Henk te verwijten dat hij haar dochter naar zo'n ver land had meegenomen. 'Nee', zei Henk, 'dat heb je verkeerd begrepen: het is andersom hoor!'. Wat natuurlijk ook niet waar is, maar mijn moeder moest er erg om lachen.

Haar gevoel voor humor doet het nog goed, gelukkig. Dat geldt niet voor alle delen van haar persoonlijkheid. Het schimmenrijk waarin ze geleidelijk aan steeds verder verzeild raakt staat haar niet meer toe veel te onthouden van wat er onlangs om haar heen of met haar is gebeurd. Het recente verleden verdwijnt in de mist. Gisteren en eergisteren zijn heel ver weg, terwijl 50 jaar geleden heel dichtbij is. Haar geest lijkt meer en meer in een eigen wereldje te worden opgesloten, en dat wereldje wordt kleiner en kleiner. Daags na ons bezoek wist ze zich al niet meer te herinneren dat ze ons had gezien en gesproken.
Tja, 91...

We hadden op een zonovergoten warme dag de deur van Solvik achter ons dichtgetrokken, kwamen vanaf het minivliegveldje Torp aan op het hectische Schiphol en stapten met gemengde gevoelens een grijs en druilerig Nederland in. Lawaai, overvolle snelwegen, schreeuwerige reclamezuilen, overal mensen - enfin, alles anders dan waar we in het afgelopen jaar hier aan gewend zijn geraakt.

Maar het was fijn om in die paar dagen tijd de familie en een aantal goede vrienden weer te kunnen ontmoeten. We logeerden in Delft bij Marjorie en Theo, aten een haring op de markt (wat een belevenis!) en dronken een glas witbier, zowaar op een van de vele terrassen toen de zon zich even liet zien. We bezochten mijn moeder in Oosterbeek en zagen bijna de hele familie. We logeerden in Zeist bij Angeniet, bij wie als verassing Roely, Ria en Marieke kwamen borrelen zodat we een kleine reünie van de meidenclub hadden. En we logeerden in Utrecht bij Mariëtte en Hans, en aten bitterballen bij het vertrouwde Buurten. Mmmm!
Wel een vreemde gewaarwording, de Dekhuyzenstraat in te rijden. En om te bivakkeren boven wat sinds 1 mei niet meer ons huis is.... En in een huis dat vanaf half augustus dat van Mariëtte en Hans niet meer zal zijn, als zij ook voorgoed zullen zijn vertrokken, naar Costa Rica....  

We zagen nog een paar vrienden en voorheen buren, wandelden door Wittevrouwen, sloegen zo veel onmisbare boodschappen in als we in onze bagage konden meenemen en aten bij onze geliefde buurtgriek, Europa. Zo vlogen de dagen om en wij weer terug. Van wat lang 'huis' was naar wat nu thuis is.

                 

















Waar het weer zo stralend was geweest dat de tuin en de omgeving stonden te jubelen in vele kleuren!

 

 

 

 

 

 





Het waren goedgevulde dagen in Nederland, maar toch voelde het als een beetje vakantie. Verdere vakantie zit er voorlopig niet in: we hebben onze handen vol aan het opzetten van Solvik Mat en alles wat daarbij komt kijken. Zo is vandaag eindelijk onze waterzuiveringsinstallatie geplaatst en in werking gesteld!

Hier wonen op zich is genieten van de vrijheid om ons heen, ook zonder vakantie. En ach, omdat we vanavond voor het laatst naar school gaan - volgende week beginnen de schoolvakanties - zijn we nog een beetje meer vrij. Op z'n minst een avond per week.

En nog een vlagdag

De 17e mei is een nationale feestdag hier: de verjaardag van de Noorse grondwet, die in 1814 werd geproclameerd. In Oslo paraderen stoeten kinderen over het plein voor het paleis, de koninklijke familie verschijnt op het bordes en iedereen zwaait met vlaggetjes. Maar ook overal in de rest van het land worden optochten gehouden en het is een van de dagen waarop uitbundig bunad wordt gedragen, de officiële klederdracht.

 

Omdat we er dit jaar wel iets van wilden meemaken togen we 's morgens naar het centrum van Drangedal, waar de optocht helaas zojuist was afgelopen. We konden nog wel getuige zijn van de kranslegging bij het oorlogsmonument, waar de burgemeester een toespraak hield en het muziekkorps een deuntje deed. Daarna hebben we de dienst bijgewoond in het kerkje, dat in de reisgidsen beschreven staat als 'enige bezienswaardigheid in Drangedal'. Het witte houten Emanuelkerkje is van 1780 en daarmee waarschijnlijk het oudste gebouw in het dorpje Drangedal.

Waarschijnlijk was het hele dorp wel op de been, maar erg druk was het niet - niet verwonderlijk: de gemeente Drangedal telt niet meer dan ca. 5000 inwoners, maar op een grondgebied zo groot als dat van de provincie Utrecht. Echt druk is het dus niet zo gauw. Binnen de gemeente is er een handvol buurtschappen (zoals ook Henseid is, waar wij wonen) en bijna allemaal organiseren die hun eigen optocht en festiviteiten op de 17e mei. 

Inmiddels was ons Nederlandse bezoek na een kleine week weer huiswaarts gekeerd. Voorheen onze Utrechtse buren troffen het niet met het weer; druilerigheid en regen alom en maar een enkele keer een zonnestraal. Maar desondanks hebben we ons prima vermaakt en konden we een jaar afwezigheid bijpraten, gewoon, alsof we nog steeds buren zijn. Dat zullen we in gedachten dan ook wel blijven, waar we ook wonen.

 

En gelukkig was er op de laatste dag van hun verblijf genoeg zon om de barbecue op het terras te kunnen aansteken. Als je niet hebt 'gegrild' ben je niet echt in Noorwegen geweest...

 

 

Daarna werd het Pinksteren, en steeg de temperatuur. Het gras schoot uit de grond, er kwamen plotseling bloemen omhoog piepen, de bomen waren na 4 maanden volkomen kaalheid ineens weer lichtgroen. Henk moest zijn korte broek opzoeken, de parasol moest uit omdat het anders te heet werd op het terras. Zwaluwen om ons heen, brileenden in het meer en volop gekwetter en gefluit. Het ijs op het water is nog maar net verdwenen en de padden komen alweer vanuit het niets tevoorschijn om het water op te zoeken.

 

 

Alles of niets, zo zijn de seizoenen hier. De lente was kort, je draait je om en het is zomer!

 

Ook een beetje oranje

In Nederland hadden niet eens een Hollandse driekleur, maar hier is het gebruikelijk om de Noorse wimpel te laten wapperen, en de grote Noorse vlag te hijsen op officiële vlagdagen. 1 mei is er zo eentje - de dag van de arbeid is een nationale feestdag - maar de dag ervoor was in Nederland een belangrijke feestdag, de laatste Koninginnedag en troonsoverdrachtdag tegelijkertijd. Ineens wilden we die een beetje meevieren. Is het misschien toch zo dat je iets chauvinisterigs krijgt, als je ver weg woont van je vaderland?
Maar waar vonden we zo gauw rood-wit-blauw en oranje? Gebrek aan maakt creatief met, bleek maar weer. Nederlands grootste grootgrutter, het bekende Zweedse woonwarenhuis én onze voormalige werkgever boden uitkomst. In samenwerking met de naaimachine, de nietmachine en wat onderdelen van een ingestorte garderobekast.

 

 

 





Zo zorgden tassen van AH, Ikea het BRU gezamenlijk voor een feestelijk aanzien van ons huis. Gecompleteerd door een slinger van vellen oranje karton. In de volle zon.

 

We konden de plechtigheden en delen van het uitzinnige feest in Nederland live op de Noorse televisie volgen - die oogsten hier verbazing en bewondering. En gelukkig hoefden we niks met vrijmarkten en de bijbehorende gekte en drukte. Dachten we.

 

Onze Noorse buren en hun vrienden waren zo onder de indruk van onze versiering dat ze vonden dat een en ander gevierd moest worden - met een gezamenlijk borrel natuurlijk!

Zo hebben we de avond gezessen doorgebracht in het knusse buitenhuisje dat op 50 meter afstand van ons huis aan het water staat. Met een vorstelijke maaltijd (terwijl wij eigenlijk al gegeten hadden, maar eten weigeren is onmogelijk) en alle soorten drankjes die er maar voorradig waren. Verbroedering sloeg de klok: Nederland en Noorwegen zijn bevriend, wij ook, en leve de nieuwe koning! Daarbij moet behalve veel gelachen ook veel gedronken worden, en vooral alles door elkaar. Skål! En dat dan tig keer. Zodat we de volgende ochtend niet meer zo goed wisten wanneer en hoe we in ons eigen bed waren beland...

 

Het was de eerste keer dat we zelf hebben ervaren dat er een kern van waarheid ligt in de verhalen over het Noorse idee van gezelligheid. En dat de door onze logees meegebrachte paracetamol onontbeerlijk is. 

 

Toen een week later onze vroegere Utrechtse buren op bezoek kwamen hebben die ons verder gefaciliteerd in de beleving van het oranjegevoel. 

 

 

Zo werd het met stroopwafels, drop, Vocking en oude kaas uit het kikkerland weer een heel ander feestje! Over dat bezoek en andere wederwaardigheden de volgende keer meer. Uit tijdgebrek moet het nu hier even bij blijven.    

 

Een nieuwe lente en ouwe meuk

 

De lente is laat en traag op gang gekomen. Met het verdwijnen van de sneeuw- en ijsmassa wordt ook de schade die de winter heeft aangericht stukje bij beetje onthuld. In de herfst, toen we nog heerlijk zaten te genieten in de zon, keken we met enige verbazing naar onze buren, die in onze ogen veel te vroeg al bezig waren om plantenbakken te legen en binnen op te bergen. Daar hebben we best nog wel tijd voor, dachten we. Kort na deze gedachte verdween onze buitenboel plotsklaps onder een dik pak sneeuw. De vorst deed de rest en we vreesden al dat een aantal zaken niet meer te redden zou zijn.

Het blijft wennen om het tempo van de seizoenswisselingen hier bij te houden. Volgende keer toch nog maar beter kijken naar wat de omgeving doet. Zie hier een paar beelden van wat inmiddels helaas oude meuk is geworden.

 

emmers zijn reddeloos verloren...

schalen, asbakjes, plantenpotten ook...

 

Eindelijk kunnen we buiten in de tuin weer actief worden. Tijd voor wat snoeiwerk en het wegbranden van oud gras en onkruid. Buurman Olav is daar zeer behendig in en heeft er ook zichtbaar lol in. Verbazingwekkend dat gras etc, dat maandenlang onder sneeuw en ijs heeft gelegen, simpelweg met een aansteker in de fik vliegt!

    



Ook de poezen (Pippi en zijn vriendinnetje Mungo) verheugen zich op het nieuwe seizoen - en spelen in een van de laatste (?) verhuisdozen, ditmaal vol groenafval, is erg leuk.

We zijn er allemaal klaar voor. De nieuwe lente is er, het wachten is nu op het nieuwe geluid. Alles gaat snel groeien en bloeien, ook de groenten en vruchten die we willen gaan verwerken in onze producten. Het seizoen van verkoop in de gårdsbutikken (boerderijwinkels) staat voor de deur en dat moeten we voor de introductie van onze producten niet laten lopen. Werk aan de winkel!

 

Omzien in verwondering

Deze maand beleven we ons eerste jubileum van het wonen in Noorwegen! Het eerste emigratiejaar is rond. Tijd voor een terugblikkende samenvatting.

 

Hoe vang je 12 maanden, die bol stonden van belevenissen, ontdekkingen en nieuwigheid? Waarin er zoveel is veranderd en gebeurd? Met foto's, heel veel foto's. En weinig woorden.

Dus, voor wie het geduld kan opbrengen:
 

 Henk en Aleid naar en in Noorwegen, april 2012 - 2013

 

 

 

Op een zonnige dag lieten we een lege flat achter in Utrecht -

 

 

en een paar dagen later stapten we een leeg houten huis binnen, in de gemeente Drangedal, buurtschap Henseid: Solvik! -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

waar een paar van onze meubels en ons overige hebben en houden in 222 volle verhuisdozen werden afgeleverd -

 

het kostte wat tijd voordat alles een plek had gevonden - 
 

we moesten huis en tuin leren kennen -  

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



we beleefden een warme, zonnige lente -

 

 

 

 

 

vergaapten ons elke dag aan het uitzicht over het enorme Tokemeer - 

 

we zagen het uitbundig zomeren -

en zagen het huis steeds meer het onze worden -

 

 

 

we raakten vertrouwd met Drangedal, het hoofddorp van de gemeente -

 

 

 



kregen een klein zwart pantertje als huisgenoot - toen 'piepertje' Pippi -  

      die zich snel aan ons bleek te hechten, soms ook erg letterlijk -



 

we werkten ons 8 maanden lang helemaal suf in de keuken van Idunns Mathus -

 

leverden duizenden rijkelijk belegde Noorse boterhammen aan cateringklanten -

 

 

 

 

 

verwerkten zo'n 100 kg ecologische augurken tot zuur en zoetzuur (heel, in handgesneden schijfjes en in 'partysticks') -

 

produceerden honderden potjes chutneys, jams, marmelades, chilipasta en mosterd en verkochten die op markten en aan winkels -

 

 

 

probeerden afgeleefde schorten weer bruikbaar te maken -  

 

zagen Pippi opgroeien -

én zijn belangstelling voor voetbal en voor Henks kapsel -

 

 

we beleefden angstige uren tijdens de bloedstollende reddingsactie voor datzelfde pantertje, dat uit angst voor een vos veel te hoog in een boom was geklommen en na 2 x 24 uur nog steeds geen idee had hoe hij daar weer uit moest komen - 

een paar uur en 3 omgezaagde bomen verder vond het uitgehongerde kletsnatte monstertje de weg naar huis terug, met een vacht vol kleverige dennehars -

 

we raakten bevriend met de buren -

 en het werd herfst, winter, en er viel sneeuw -

 

 



 



 

       

heel veel sneeuw -  en het vroor dat het kraakte -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

tot plezier van Pippi -

 

 

 

 

herten zochten op het bevroren meer naar water -  

 

 

 en ook wij waagden ons op de ijsvlakte -

 

 

en keken daarvandaan met trots naar Solvik in de sneeuw....

 

 

Adembenemend, toch?

 

 

Tussen april en april mochten we maar liefst 5 x logés uit Nederland verwelkomen:  

 

 

 

En nu?

 

Sinds januari van dit jaar werken we niet meer samen met Idunn in Idunns Mathus. Het zal nooit duidelijk worden waarom precies, maar zij koos ervoor de BV over te nemen en zonder ons voort te zetten. Dat was een flinke tegenvaller en het gooide veel in duigen.

 

Wij kozen ervoor te proberen op eigen benen te gaan staan. Met een nieuw bedrijf, in voedselproductie en catering, liefst vanuit Solvik, waar we het bedrijf in oprichting naar hebben vernoemd: Solvik Mat. 

Om dat te verwezenlijken hebben we nog wel een weg te gaan, geen idee hoe lang die zal zijn - maar we houden moed en goede hoop en blijven genieten van dit land en van de stap die we hebben gezet. Ook al liep niet alles zoals we hadden gedacht.

 

April 2012 - april 2013.

Een jaar in vogelvlucht.

Het was een memorabel jaar - en dat wás het!