Vliegende keep of kip

Het is inmiddels al weer een maand of zeven geleden dat ik opnieuw een carrieremove heb gemaakt.
Voor de trouwe lezers van onze blog zal het duidelijk zijn dat Solvik Mat (nog) niet voldoende oplevert om met z`n tweeën van te kunnen leven. Daarnaast is de verhuisbranche kennelijk geraakt door wat lijkt op een recessie in de Noorse economie. Er is op dit moment voor mij weinig in te verdienen.
Maar de schoorsteen moet ook hier blijven roken en dan niet alleen door de houtkachel te stoken.
De kans om voor 3 dagen per week bij Holte Gård, de plaatselijke kippen-, eenden-, en ganzenslachterij te komen werken heb ik dan ook met beide handen aangegrepen.

Ik moet zeggen dat de eerste werkdagen mij wel enigszins overrompelden. Wat verdwaasd liet ik mij door een aantal vrouwelijke collega's voorzien van beschermende kleding, want, zo werd mij verzekerd: ' you will get wet and very dirty..' Een heerlijk vooruitzicht and o so true!
De confrontatie met een werkplek waar de 'inhoud van het gedode dier' je om de oren vliegt en spettert was indrukwekkend. Maar ook dit went, en nu sta ik er middenin. 

De slachterij is een kippenhok op zichzelf. Een gekakel en gesnater van heb ik jou daar, door het personeel afkomstig uit 10 verschillende landen (Polen, Litauwen, Estland, Roemenië, de Philippijnen, Birma, Eritrea, Ethiopië, Nederland) en een enkele verdwaalde Noor. Ze communiceren met elkaar in hun eigen taal en/of in een mix van Engels en Noors. Het niveau van die mix is nogal wisselend, zal ik maar zeggen. 
Het niveau van de gebarentaal (bijna vergeten te noemen) daarentegen is algemeen hoog. De met-handen-en-voeten-communicatie en, niet onbelangrijk, een flinke dosis humor, zorgen ervoor dat het aan het eind van een werkdag toch allemaal weer goed is gekomen. Ondanks regelmatig voorkomende obstakels, zoals geen water of te weinig waterdruk, geen warm water, stroomonderbrekingen, collega`s die in de winter op het steile, glibberige weggetje naar de slachterij blijven hangen, en nog wat van die ongemakken. Je kunt je er druk over maken, maar ik ben kennelijk al zo vernoorst, dat ik er laconiek onder blijf, net als mijn Noorse bazen en het internationale werknemerscollectief.

Het wekt nauwelijks verbazing meer. Wat dat betreft is er geen dag hetzelfde. 
Heerlijk die afwisseling, want die zit niet in de dagelijkse handelingen op de slachterij. De levenloze eendjes en kippetjes komen hangend aan een rail in rap tempo voorbij, wachtend op een volgende behandeling. Ze vliegen je om de oren. Ik sta inmiddels op verschillende posities in het speelveld: ik ben voorstopper bij het plukken van de eendjes, sta in de lijn bij het trekken (leeghalen) van de beestjes en ben vliegende keep bij het wassen van de kippetjes voor ze doorgaan naar de verwerkingsruimte. Voor bijna alle werkzaamheden ben ik nu ook sterwisselspeler!

Toegegeven, dit is niet het soort werk waar ik naar uitkeek, toen we besloten naar Noorwegen te verhuizen, maar soms lopen de dingen anders dan gepland. De banen hier op het platteland liggen nou eenmaal niet voor het oprapen en dankzij dit werk kunnen we in dit prachtige land blijven wonen. Het is ook nog eens eerlijk werk, dat hoort bij de consumptie van dierlijk voedsel.  

Bij sommige fabrieksmatige werkzaamheden, is het een kwestie van 'blik op oneindig en verstand op nul'. Dat laatste kost mij wat moeite, dus benut ik die tijd om te denken aan leuke dingen, na te denken over wat er thuis in ons bedrijfje nog moet gebeuren, en te filosoferen over het leven in het algemeen..
Wat dit mij in ieder geval oplevert is respect voor mensen die dit 'vuile' werk willen doen. Voor mensen uit alle windstreken, die om wat voor redenen dan ook, hier naartoe zijn gekomen.

De schoorsteen rookt hier inmiddels. De paasvakantie zit er op en morgen weer aan de bak!

Nog niet jarig

Nee, Henk is nog niet jarig - maar overmorgen wel, en dat gaan we dit jaar vieren in Oslo. Daar moeten we morgen namelijk heen om op de Nederlandse ambassade een nieuw paspoort voor mij te halen, en we veroorloven ons de luxe om er een nachtje te blijven, zodat we de tijd hebben om weer eens in de stad te zijn. Beetje rondbanjeren, beetje winkelen, misschien een gezellig café vinden, en eindelijk een keer uit eten gaan! 

Ik was al wel jarig, twee weken geleden, en dat hebben we groots en meeslepend gevierd:

Een versierde kamer en een heuse taart met kaarsjes! Zussen Patricia en Marjorie en zwager Theo wensten deze verjaardag niet onopgemerkt voorbij te laten (ik eigenlijk wel) en kwamen daar even een weekje in levende lijve voor zorgen. Met een vracht cadeautjes.

Maar met de door ons bestelde taxfree drank en sigaretten hadden ze het niet zo nauw genomen en onbedoeld dubbel zoveel ingevoerd als is toegestaan....Per ongeluk.

Welkome smokkelwaar! Kortom, dubbel feest. En toen kwam vriendin Marit het ook nog even met bloemen zeggen. Ze bracht een lieve bos rozen.

Het was een week met veel zon en zonder nieuwe sneeuw, maar het ijs op het meer was nog dik genoeg om er veilig op te kunnen schaatsen. Dus trok Theo de stoute schaatsen aan (die van Henk, want die moest helaas werken) en na een half uurtje gekrabbel en gestuntel stond hij fier overeind en schaatste alsof hij nooit anders gedaan had gedurende de afgelopen weken. 

Marjorie maakte, zonder schaatsen, tweemaal een flinke smak op het spekgladde ijs, wat gelukkig geen blessures maar wel heftige slappe lach opleverde - helaas was ik er niet op tijd bij om haar gracieuze valpartijen te kunnen vereeuwigen. Wel toen ze er uiteindelijk in slaagde bij haar wankelende maar sportieve mannetje te komen voor een gezamenlijke ijswandeling. 

Theo schaatste (en rustte daarvan uit), de dames vermaakten zich met breien,

lekker eten maken,

mail, app, sms en wat al dies meer zij checken, 

en het veel te lang geworden haar van de jarige op verzoek maar zonder veel omhaal in minder dan drie minuten te kortwieken...het resulteerde in een 'geen-gezicht-2016-kapsel', waarvan wel akte, maar wijselijk zonder illustratie...

Ach, het groeit wel weer aan. Hoop ik. 

'Er komt nog sneeuw' schreef ik een paar dagen geleden. En jawel: toen we onze familie weer naar het vliegveld hadden gebracht zonder dat ze in al die dagen ook maar een sneeuwvlokje hadden zien vallen, kwam de winter met volle witheid terug. En ook nu dwarrelt het met bakken uit de hemel. Het wil nog maar niet lenteren, als het ware.

Winterwerken

Vanaf de kerstdagen tot begin maart is het hier overal stiller dan anders, dus ook in onze winkel. De Noren haasten zich na hun werk blijkbaar naar de warme kachel thuis en komen verder nauwelijks de deur uit. 
Behalve in het weekend. 'Wanneer gij vrij zijt dient gij buiten te zijn, ook bij min 20', ik heb de indruk dat iedereen hier met dit gebod wordt grootgebracht. En buiten zijn betekent dan vooral met sport bezig zijn. 

Dat is: bij mooi weer naar het dichtstbijzijnde skigebied of de spannendste langlauflbaan, of in een padvindersoutfit en met een jachtgeweer op de rug het bos in, ook leuk. Kijken of er nog iets valt te schieten. Of in een soort isolerend astronautenpak in de sneeuw gaan zitten om fabrieksworstjes te grillen aan een stok, boven een kampvuurtje. Of, ook heel vermakelijk, met een berenmuts op het hoofd een gaatje boren in het bevroren meer, daar een lijntje in hangen, en op een klapstoeltje gaan zitten wachten op een visje. 

In deze periode kwamen er een enkele keer klanten in de winkel en hadden we maar een paar cateringopdrachten, maar het hield bepaald niet over. 
Niet goed voor onze welvaart, geen rinkelende kassa, maar wel fijn voor ons welzijn: rust in de tent, tijd om energie op te bouwen voor het nieuwe seizoen. Broeden op ideeën over marketing, verbetering van de vormgeving, vernieuwing van website en brochures, uitbreiding van ons assortiment, verbreding van onze klantenkring, van die dingen. 

En ook: bijwerken van de administratie, prettig gestoord natuurlijk door de zwarte monsters;

het repareren van een stapeltje spijkerbroeken - al is dat helemaal niet trendy tegenwoordig:

toen mijn laatste hele spijkerbroek op de knieën was gescheurd en we in de stad een nieuw exemplaar gingen kopen was ik even bang dat het personeel van de winkel me zou verdenken van poging tot diefstal. We moesten in de rekken namelijk flink zoeken naar spijkerbroeken zonder scheuren op kniehoogte! Eigenlijk liep ik er dus heel modern bij, wist ik veel. Maar misschien zetten we met opgelapte knieën wel een volgende trend. Retro.

Ons voorheen verveloze brouwkamertje heeft nu een vrolijke opknapbeurt gekregen,

en ook het bevlekte keukenkrukje, gezien mijn lengte een onmisbaar hulpstuk in het hele huis, heeft een gedaanteverwisseling ondergaan. Nouja, is nu gewoon wit. 

De van de ondergang geredde stoeltjes (de buurman wilde ze dumpen, wij hebben ze een nieuwe loopbaan gegeven als terrasstoeltjes) zijn van kleuren voorzien die matchen met het interieur van de winkel, en een oude plaid bood zich spontaan aan ter verknipping, zodat de verschoten kussens in een bijpassend nieuw jasje zijn gestoken. 

Het eenpersoons logeerbed heeft eindelijk een eigen winterdeken gekregen:

gebreide lapjes van restwol op de bovenkant, vastgenaaid op warme fleeceplaids. 

Dan was er nog een flinke bak met opgespaarde kaarsstompjes en niet helemaal opgebrande waxinelichtjes, die weer nieuwe kaarsen zijn geworden - 

en als je rolletjes krantenpapier met een draadje vastmaakt en voor de helft in gesmolten kaarsvet doopt krijg je heel bruikbare kachel-aansteek-dingen. Hoef je niet van die ontbrandingszakjes of aansteekblokjes te kopen. Heerlijk suf werk om te doen, maar het loont best de moeite.

Na 1 januari begint iedereen hier (horeca, winkelketens, media) alweer te roepen dat het binnenkort Pasen is. Jawel, op weg naar de volgende feest- en dus vrije dagen! 

Hopelijk trekt het voor ons dan ook weer aan, wat de business betreft. 

Zover is het nog niet: het Tokemeer is nog steeds een grote ijsvlakte, 's nachts is het met gemak nog min 10 en overdag, zeker als de zon schijnt, en dat was de afgelopen weken vrijwel onafgebroken zo, komt de temperatuur soms eventjes boven nul. 

De basilicumzaadjes zullen nog even moeten wachten. Er komt nog sneeuw aan. Maart he. 

Mee-eters

Mee-eters hebben we hier niet alleen in het groene seizoen - maar in de herfst en in de winter komen ze niet letterlijk aan tafel zitten. We hoeven ook niet voor ze te koken: ze scharrelen hun eigen kostje bij elkaar, in de tuin om ons heen. Zoals de laatste, overrijpe appels die in het gras liggen. Voor zover ze nog niet in de Solvik Mat keuken appelstroop zijn geworden dan.

Het zijn herten, meestal struinen ze hier met z'n drieën, soms met z'n vieren rond, echt een prachtig gezicht. Alsof je op zoiets als de Hoge Veluwe rondrijdt. 

Een keer zag ik de kleine Poppy in het gras sluipen, alsof ze een muis zou gaan bespringen, en tot mijn verbazing en Poppy's ontsteltenis kreeg een hert haar ineens in de gaten en galoppeerde zonder aarzeling op de poes af! Die poes wist niet hoe snel ze het terras op en de vensterbank in moest springen, waar ik het raam (bij gebrek aan kattenluikje) gauw open kon doen. Het hert hield vlak voor het terrashek stil, een beetje beduusd - wilde hij of zij spelen? Of was het een aanval? Geen idee, maar het was een prachtig tafereel. Als ik wist hoe ik dat cameraatje op die rare nieuwe telefoon kon gebruiken had ik het misschien op een filmpje kunnen vastleggen. Maar sommige dingen zijn ook leuk om te onthouden zonder beeld. Worden ze ook steeds mooier van.

Soms proberen ze ook het brood en de andere eetbare restjes uit het vogelvoederhuisje te snaaien, maar dat is ingewikkeld, als je geen handen hebt. 

Inmiddels is het 100% winter geworden. Wat er nog is blijven liggen aan appels ligt onder nu bijna een meter sneeuw, maar er zijn nog rozenbottels die er bovenuit steken. Ook lekker! Een bron van vitaminen, zeker als je als hertje voor twee moet eten...

De bloembakken en -potten zijn leeggehaald, schoongemaakt en in de schuur gestald, de pelargoniums (pelargonia? Geen geraniums in elk geval, weet ik sinds vorig jaar!) staan weer veilig binnen, er moet minstens eens per uur een blok hout in de kachel om het in de kamer een beetje op temperatuur te houden: terwijl ik dit schrijf is het min 14. En als ik naarboven moet trek ik een extra trui aan, het scheelt zomaar 10 graden, ik kan me nauwelijks meer herinneren hoe dat in Utrecht was, met de centrale verwarming. 

Alleen die parasol op het terras, die hadden we misschien toch beter kunnen opbergen...

Vlijmscherpe ijspegels overal, het grote meer is al dicht, en het wemelt weer van de wonderschone sneeuwplaatjes; heerlijk om in die knisperende witheid rond te stappen, ook al moet je je dik aankleden bij elk wissewasje waarvoor je de deur uit moet. 

En dat moet ik, om via dit paadje naar boven (niet zo goed zichtbaar, is ook nauwelijks een paadje te noemen) uit de schuur hout te gaan halen voor de kachel. Hachelijke onderneming: niet wegglijden, geen enkel verzwikken, geen heup breken of zoiets! We hebben niet zoiets veiligs als een arbeidsongeschiktheidsverzekering, dus wat moet Solvik Mat als we niet kunnen werken? Niet aan denken. 

NB: nu hoor ik op de Nederlands radio bij het nieuws dat er maar liefst misschien wel 5 cm sneeuw wordt verwacht, dus dat iedereen maar gewaarschuwd is! Jeetje! Toestanden!

Henk is momenteel even in zijn geboorteland - maar daarvan zal hij zelf verslag doen, t.z.t. - ik heb de winkel dit weekend dicht en gebruik de tijd voor achterstallige klussen, zoals de terrasstoeltjes hoogstnodig opnieuw verven,

de gebreide lappendeken voor een eenpersoons logeerbed afmaken, 

zodat ons eerste bezoek van dit jaar, in februari, ook warm kan slapen. En bij het aan elkaar naaien van die domme gebreide lapjes, daar krijg ik als vanouds voldoende hulp bij. 

De naaimachine staat ook nog te wachten, de brouwkamer schreeuwt om een opknapbeurt, de raamkozijnen boven zijn zwart van het vocht, er liggen stapels administratieve papieren die moeten worden verwerkt, de Solvik Mat website moet vernieuwd, we hebben opgefriste brochures nodig, ik loop achter met correspondentie, er hangen stofwebben aan het plafond in de gang, de rookmelder moet vervangen worden, volgende week moet er weer een waterproef naar het labratorium, blabla, kortom: 'ik moet nog zoveel doen, en ik moet nog zóveel doen'. Maar tussendoor geniet ik volop 

van de winter. Mooier dan ooit, nu. 

Die seizoenen, ik zou ze voor geen goud willen missen.