IJsjesmeisjes

Ze waren eerder geweest en hadden toen voor een dichte deur gestaan, de ijsjesmeisjes, maar ze kwamen terug. Twee standaard Noorse tieners: lange blonde paardestaarten, lange bruine benen, flink giechelend en gek op ijs. En ze bleven terugkomen deze zomer, zodat we na verloop van tijd het motorsloepje waarin ze vanuit de verte kwamen aantuffen herkenden ('daar is tie weer, het ijsbootje, hoeveel ijsjes hebben we nog?'). Soms hadden ze vriendjes bij zich, ze probeerden alle smaken en lieten niet na om ons elke keer heel beleefd te vertellen hoe lekker het ijs wel niet was. 

Ze zíjn ook lekker, onze 'waterijsjes', waar helemaal geen water aan te pas komt, maar alleen puur fruit: aardbeien, pruimen, mango, honingmeloen, ananas, wat er maar aan fruit in huis is, met hoogstens een lepel zuivere honing erdoor. Deze en vorige zomer liepen ze als een trein. 

Eind juli hadden we ook Nederlandse ijsmeisjes op Solvik:

oud-collega Renske, haar partner Juun en hun dochtertje Niene maakten een toer door Agder en Telemark en brachten hun laatste vakantiedagen bij ons door. 

En ook dit logeetje was niet vies van een ijsje...Het was mooi en warm weer, en Niene ontpopte zich als meer dan een ijsmeisje - ze bleek een scala aan rolletjes tot haar beschikking te hebben. Zoals het 'nu-ga-ik-met-mijn-lego-spelen'meisje, 

 

het 'met-papa-bij-het-water-spelen'meisje,

het 'dansen-in-het-roze-feestjurkje'meisje, 

met de roze en de blauwe ballon, want het is nu zeker dat er een broertje of zusje in mama's buik groeit! Yes! Feestje!

Dan was er nog het 'ik-wil-in-de-keuken-helpen'meisje,

het 'die-kip-vind-ik-eng!'meisje,

en het 'wat-is-dat-voor-een-beest'meisje...

Het was genieten van een fris tochtje op het meer (toen de motor het eindelijk wou doen).

Toen zat het er op, tijd voor afscheid, Renske en Juun vertrokken naar Kristiansand voor de boot naar Denemarken. 

Maar het grote logeerbed bleef niet lang leeg....

Wordt vervolgd, natuurlijk.

Zomergasten (2)

De jasmijn in de tuin, veel uitbundiger in bloei dan vorig jaar dankzij Henks snoeiwerk

Toen Henk op 1 juli Patricia en Saskia naar het vliegveld bracht, bracht hij onze volgende logees mee terug: Geert, die vorig jaar onderweg naar ons niet verder kwam dan een paar kilometer vanaf dat vliegveld, omdat hij werd overvallen door een hartinfarct, waagde zich manmoedig opnieuw aan de reis naar Henseid. 

En ditmaal kwam Maria met hem mee. Stomtoevallig hadden we haar een paar weken eerder op de radio uitgebreid horen vertellen over haar onderzoek, en de resultaten daarvan tot nu toe. Over het ontwikkelen van kruidenmengsels voor vee, die de plaats moeten gaan innemen van antibiotica. Beter voor de dieren, dus ook beter voor de mensen die vlees eten. Een dapper en interessant onderzoek, waar Maria de halve wereld voor rondreist, om te leren van culturen waar veel meer gebeurt met kruiden dan in Nederland. 

Het waren rustige dagen, met gelukkig voldoende tijd om eindelijk weer eens bij te praten, en niet, zoals vorig jaar, in een ziekenhuiskamer in Oslo! 

Jammergenoeg konden we nog steeds geen boottochtje maken: ook techneut Geert kreeg de motor niet aan de gang.

We waren uitgenodigd (! jawel, ze beginnen ons te kennen!) om deel te nemen aan een festival in Ulefoss, zo'n uur verderop, en aangezien standverkoop meestal meer oplevert dan de winkelverkoop op zondag, lieten we onze logees die zondag alleen.
  

Het was een warme dag, en een gezellig, kleinschalig dorpsfestivalletje. 

De lokale appel- en pruimenkweker was aanwezig, maar verder werden er geen levensmiddelen verkocht, wat gunstig was voor ons: er was aardig wat belangstelling voor de fleurige potjes met lekkers van Solvik Mat. 

Moe maar voldaan thuis konden we nog een poos in de zon, op het terras, met een zelfgebrouwen biertje / zelfgemaakt glas witte wijn, uitpuffen, en genieten van al het moois om ons heen.

Vervolgens wachtte ons een verrassend 3-gangendiner, door Maria en Geert in elkaar gezet. Dat was verwennerij.

Een paar dagen later namen we afscheid van elkaar. Met wat potjes uit de winkel in hun bagage stapten ze in Skien op de bus naar het vliegveld. 

Zij terug naar Nederland, wij flink boodschappen doen om de voorraden voor de cateringkeuken aan te vullen. En ook om een bougie (of zoiets) te kopen voor de motor van het bootje. Bingo! Dat was het! Zodat we aan het eind van die week eindelijk voor het eerst konden varen. 

(Boter)koekmonsters

Vorig jaar april, daags na de opening van onze winkel, kwamen ze voor het eerst: een vader met twee zoontjes, van denk ik 8 en 10 jaar oud. Stadsmensen, die hier in de buurt hun vakantiehut hebben, en een bootje. We raakten in gesprek met de vader: hij was zeer geïnteresseerd in Nederland en Nederlanders, had als beroepsmilitair ooit bij een of andere missie met Nederlandse militairen samengewerkt en sprak vol lof over hun werklust, betrouwbaarheid en doorzettingsvermogen. Ook ons vond hij dapper, om onze poging met een klein bedrijfje in een dunbevolkt gebied een bestaan op te bouwen. 

Met een kop koffie in de hand bestudeerde hij de ingelijste foto van de kruidenierswinkel die gedreven werd door Henks voorouders. Een stemmige zwart-wit plaat van het oude trapgevelpand aan de gracht, in Harlingen. 'Kijk', onderwees hij zijn zoontjes, 'hoe kun je nou meteen zien dat dit in Nederland moet zijn?' en hij hief zijn armen omhoog, 'zo: daar hebben ze zó weinig grond dat ze in de hoogte moeten bouwen, in plaats van in de breedte, zoals wij!' 
De jongetjes knikten braaf maar draaiden hun hoofd meteen weer naar de stolp op de toonbank, waaronder stukken boterkoek lagen. Ernaast staat altijd een schaaltje met kleine brokjes, om te proeven. Nadat de kleinste van de twee een stukje in zijn mond had gestopt keek hij verrukt naar zijn broer en zei: 'Proef dit en je bent verliefd!'

Volgens mij is boterkoek zo'n beetje het allergewoonste, simpelste bakwerk in Nederland, maar hier in Noorwegen onbekend en inmiddels een flinke hit geworden in Henseid. De jongens gingen de winkel uit met elk een stuk boterkoek in de hand - en kwamen de volgende dag terug om meer. Dat herhaalde zich gedurende dat voorjaar en de hele zomer. Soms kwamen vader en zoons met de auto, soms met hun bootje, en telkens namen ze ruim de tijd om te overleggen hoeveel stukken boterkoek ze dit keer in een zakje wilden meenemen. Op een dag hadden ze een vriendje mee, die blijkbaar ook was besmet met de boterkoekkoorts en heel eigenwijs gepast geld uit zijn jongensportemonneetje op de toonbank legde, voor maar liefst 10 stukken...

Vroeg in het afgelopen voorjaar was ik op een doordeweekse dag in de keuken bezig, de winkel was officieel niet open, toen er plotseling twee opgeschoten knullen voor de toonbank stonden - pas toen hun vader naarbinnen stapte herkende ik ze als de koekjesmonsters! Grootgegroeid, maar nog steeds even verzot op boterkoek. 
Ook dit seizoen waren ze vaste klanten. Dankzij de tweede vierkante springvorm die Marjorie meebracht kan ik nu twee boterkoeken snel na elkaar bakken en dat bleek geen overbodige luxe, zo snel waren we steeds door de voorraad heen. 
Helemaal toen op een dag een klant die een stukje boterkoek had gegeten haar oog liet vallen op het zojuist gebakken exemplaar, dat nog ongesneden op de werkbank stond af te koelen. 'Doet u mij die hele ook maar', zei ze vrolijk...en weg was de verse boterkoek...

Zodat er onmiddellijk weer twee gebakken moesten worden, om niet nee te hoeven verkopen aan de koekjesmonsters, die zich inderdaad de volgende dag weer aandienden... Ik moet aan een derde vierkante springvorm zien te komen!

Zomergasten

Toen de zomer echt op gang was gekomen kon op een mooie dag eindelijk ons bootje weer het water in - met hulp van buurman Olav, die daarvoor maar al te graag zijn tractor inzette,

 

en vol bewondering toekeek hoe Henk vervolgens naar de aanlegplek voor ons huis roeide.

 

 

 

De buitenboordmotor, die in de schuur had overwinterd, maakte geen aanstalten om te starten, dus konden we jammer genoeg nog geen tochtjes maken.

Wat we wel konden was werken in en genieten van de tuin, waar weer 2 kippetjes scharrelend rondstapten. Afgeschreven legkippen, door de buren gered van de slacht en blij met hun tweede, vrije leventje - alleen waren ze bijzonder gesteld op verse basilicum... ontdekten we, toen mijn moeizaam opgekweekte plantjes, die op het terras aan de buitenlucht moesten wennen, plotseling kaalgegeten bleken...

 

 

 Zucht. Basilicum is onmisbaar voor de pesto, die erg populair is in de winkel! Niet getreurd,  onmiddellijk nieuwe gezaaid, in 15 potjes op de vensterbank.

De wilde aardbeien en akelei schoten de grond uit, de lupines hadden zich flink vermeerderd en de rozen kwamen uitbundig tot bloei. 

 

 

Inmiddels zijn ze uitgebloeid en liggen er kilo's blozende rozenbottels in de vriezer, gratis ingrediënten voor dankbaar veel potjes jam. Er is regelmatig vraag naar rozenbotteljam, dus binnenkort moeten we daarmee aan de slag.

 

Eind juni arriveerden de eerste zomergasten: zus Patricia en vriendin Saskia kwamen weer een weekje logeren, en ze troffen het opnieuw met het weer.

 



 

 

Behalve lezen, puzzelen, praten en borrelen wilden ze wel graag ook iets in de keuken doen. Vorig jaar hadden ze karrevrachten pruimen schoongemaakt, maar door het natte voorjaar was alles dit jaar wat later dan normaal en waren de pruimen dus nog niet rijp.

Omdat we een paar ananassen hadden liggen - niet bepaald Noors seizoensfruit, maar we hebben allerlei vruchten op voorraad, voor de catering - zijn Patricia en Saskia die gaan schillen en hebben we voor het eerst ananasjam gemaakt. Met vanillestokjes en limoenschilletjes. Dat experiment is goed gelukt, het is lekker geworden!

 

Zo proberen we regelmatig een nieuw product te introduceren in de winkel. De vaste klanten vinden dat meestal spannend en proberen graag iets nieuws uit, zeker als we ze laten proeven.

Die zaterdag stonden we weer op de boerenmarkt in Kragerø - prachtig weer en flink veel aanloop; ook de nieuwe ananasjam werd aardig verkocht.

 

 

Zo'n marktdag is gezellig, maar ook vermoeiend, en hoewel we er steeds bedrevener in worden kost de voorbereiding veel tijd: producten selecteren, etiketteren, informatieborden bij elkaar zoeken, niks vergeten, en last but not least de auto inladen. Alles past er net in, maar alleen als de achterbank /stoelen er uit zijn. Eenmaal op de markt staat de tent in een paar minuten en in een kwartier hebben we alles ingericht. Na een paar uur weer alles afbreken en opnieuw inpakken...

Kortom, we kwamen moe thuis. Waar Saskia een heerlijke Griekse garnalenschotel had gemaakt, zodat we niet meer de keuken in hoefden.

 

En ze had er ook voor gezorgd dat de was droog en gevouwen binnen was,

 

 

terwijl Patricia het zitje bij de molensteen had opgezocht, om iets meer wind te vangen, zo warm was het op het balkon en op het terras.

 

Dinsdag konden we eindelijk met z'n vieren op pad. We reden de prachtige weg naar het opnieuw zonovergoten Kragerø, wandelden door het centrum(pje) en belandden op een terras aan het water. Heel gezellig, mooi uitzicht, glas wijn en jawel, een bordje heuse patat!

Het was voor Henk en mij de eerste keer in 3 jaar, zo'n uitje...

 

 

En de volgende dag was de week alweer op. Wordt hopelijk herhaald, volgend jaar.