Geen kip in de winkel

Nee, wat de hoeveelheid klanten betreft houdt het niet over, sinds september. Toen de zomervakantie eenmaal voorbij was werd het angstwekkend veel stiller in de winkel - maar we waren wel gelukkig gezegend met kakelbont gezelschap:

Zodra de kip, de enig overgeblevene van de 3, uit haar hok werd gelaten, rende ze onmiddellijk met drukke dribbelpasjes naar de winkel, en dronk ze even uit de bak water die altijd klaarstaat voor eventuele honden (van eventuele klanten). Ik begrijp sindsdien helemaal waar de uitdrukking 'er als de kippen bij zijn' vandaan komt. Al zou 'haantje de voorste' ook van toepassing geweest zijn, ware het niet dat de kip geen haan was.
Ze werd steeds vrijer, klom op het stoepje (om de knopjes uit onze arme geraniums te plukken - tja),  

en steeds tammer:

Een schootkip! Natuurlijk gaven we haar elke dag kruimels en wat een kip zoal lekker vindt, buiten - maar toen de temperatuur langzaamaan begon te dalen wilde ze eigenlijk het liefst in de winkel zijn, zeker als wij daar bezig waren.

 

 

We raakten vertrouwd met haar vriendelijke kakelgeluidjes, en haar nieuwsgierig achter-ons-aan-geren in de keuken. Nooit geweten dat een kip zo oergezellig en zo tam kan zijn!  Al hebben we haar soms met zachte dwang de deur uitgewerkt als er een auto stopte: stel je voor dat dat iemand van de Keuringsdienst is...!

We hebben het nu weliswaar helemaal gemaakt bij die dienst (inmiddels zijn ook onze ingrediënt-etiketten beoordeeld met 'zeer goed'! Driewerf halleluja), maar als iemand het in zijn of haar bolle hoofd haalt om een onaangekondigd inspectiebezoek aan Solvik Mat te brengen, en juffrouw Kip blijkt daar binnen rond te stappen alsof het de normaalste zaak van de wereld is - dat was het namelijk ook - dan kunnen we de tent geheid sluiten!

 

Op een dag was ik alleen aan het werk in de keuken, terwijl het kipje een beetje onrustig van de ene hoek naar de andere trippelde. Alsof ze iets aan het zoeken was.

 

Het was guur, winderig, maar zonnig weer en ik begreep dat ze een beschut plekje had gevonden. Totdat cd die op stond was afgelopen was en ik in volstrekte stilte mijn koffie dronk in mijn zelfverzonnen pauze. Ik hoorde niets, alleen een regelmatig, diep en hartstochtelijk gezucht, dat ergens uit die hoek tussen de kasten vandaan kwam. En jawel:

Ik bleek de stille getuige van een eerste bevalling! In de winkel nota bene! En het bleef niet bij die ene keer - er waren weken met elke dag een ei, zachtjes zuchtend in een of andere hoek ter wereld gebracht.

 

Het was ontroerend en we hadden bijna kunnen voldoen aan de vraag die af en toe door klanten wordt gesteld: 'verkopen jullie ook eieren?'.

 

Helaas, het leven is vol drama's. Het werd te koud 's nachts, de kip zou voor de winter worden ondergebracht bij kennissen die een geschikt en verwarmd winterverblijf hebben. Maar de avond voordat onze buurman haar daar naartoe zou brengen is door een misverstand haar hok niet afgesloten. 's Morgens vroeg vonden we dat hok akelig leeg, op bergjes veren na...Zo verdrietig...

 

Waar de uitdrukking 'Kip ik héb je' vandaan komt, dat begrijp ik nu ook. Dat is namelijk ongetwijfeld een oude vossenwijsheid. Want het moet een vos zijn geweest, die zijn kans heeft schoon gezien, en onze arme, lieve, prachtige kip heeft overrompeld, meegesleurd en ergens heeft opgegeten. Over 'een kip zonder kop' wil ik niet hebben.

 

Sindsdien is het stil hier, zonder dat heerlijke gedreutel en geschoffel om ons heen. En de uitdrukking 'geen kip in de winkel' is nu jammer genoeg helemaal bewaarheid.  

Van pruimentijd naar heuse herfst

Het inhaalslagje was nog niet helemaal geslagen - eventjes terug naar begin september dus, toen zus Patricia en vriendin Saskia ons kwamen opzoeken.

 

Het begon een beetje paniekerig: de op Schiphol ingeslagen taxfree-aankopen bleken na aankomst in het vliegtuig te zijn achtergebleven, en omdat de dames ons niet wilden teleurstellen kochten ze de verlangde drank en rookwaar opnieuw taxfree, ditmaal op vliegveld Torp. Toen we vervolgens bij de KLM-balie informeerden of het spul misschien gevonden was (het vliegtuig stond er nog) bleek het al bij de douane te liggen.

Daar konden ze het gaan ophalen maar eh, probleem: nu hadden ze de dubbele hoeveelheid van wat is toegestaan! Gelukkig kan Patricia een lichtelijk zielig en onhandig gezicht opzetten, en gelukkig was de (angstaanjagend geüniformeerde en gewapende) douanevrouw daar gevoelig voor. We konden door, zonder bijbetaling of in beslagname.

 

 

Het was die week nog prachtig weer, en ondanks de extreem droge zomer - bijna de hele oogst van de groentebedden is daardoor mislukt - stond er toch nog een en ander dapper te bloeien.

 

 

Eenmaal thuis op Solvik zocht Saskia vergeefs naar haar e-reader, die op wonderbaarlijke manier ontbrak - ook in het vliegtuig laten liggen misschien? Niet getreurd, boeken hebben we hier in ruime mate, dus aan leesvoer voor die paar dagen bepaald geen gebrek.

 

Het pruimen- en appelseizoen was inmiddels op het hoogtepunt, daarom moesten we naar onze leverancier in Ulefoss om tientallen kilo's van beide op te halen, voor de productie van pruimenjam en appelcompote. Daar konden we meteen een mooi tochtje van maken met onze logees:

de dames, voor

 

de sluizen in het Telemarkskanal ter hoogte van Ulefoss
 





Omdat het 'slusekafee', van waar je op de veranda een heerlijk uitzicht hebt, om ondoorgrondelijke redenen gesloten bleek, en er in Ulefoss centrum geen gezellig lunchtentje bestaat, moesten we onze toevlucht nemen tot een picknick-tafel bij een parkeerplaats. Met bij de benzinepomp aangeschafte broodjes 'pølse'. Brrr, hier in Noorwegen qua snack zoiets als ons zakje patat, maar het is meestal niets meer dan een slap en smakeloos knakworstje in een halfbakken witbroodje gekwakt. Maar als je geen broodje pølse hebt gegeten heb je Noorwegen niet geproefd, zo is het ook wel weer.

 

 

Het was een plezier om de fruitleverancier, Haugane genaamd, te ontmoeten en vooral om de idyllische omgeving te zien waarin hij zijn pruimen en appels kweekt. Deze prachtige oude stabbur (authentiek traditionele voorraadschuur) staat tegenover het woonhuis.

 

En het geschiedde in die dagen dat er bitter weinig klanten in de winkel kwamen. Daardoor hadden we wel de tijd om zo'n 80 kg pruimen te verwerken tot overheerlijke jam. Daarbij flink geholpen door Patricia en Saskia, die als volleerde pruimenpitsters ochtenden in de Solvik Matkeuken aan de slag gingen.

 

 

 



Toen we onze logees na een weekje naar het vliegveld hadden gebracht bleek daar, o wonder, Saskia's e-reader op haar te liggen wachten bij de gevonden voorwerpen!

 

Hun vertrek luidde het definitieve einde van de zomer in, en het begin van de herfst.

 

 

Het gras moest voor het laatst worden gemaaid, de houtkachel moest af en toe alweer even worden opgestookt,  er waren betoverende luchten,

 

 



 

en plotsklaps kleurde de wingerd rood. Herfst nu, in alle prachtigheid.

 

Toen de dames veilig en wel terug in Amsterdam waren was Saskia's portemonnee, heel raar, ineens niet meer aanwezig...Hoe kan zoiets toch?

Inmiddels hebben we op Torp opnieuw de vriendelijke gevonden-voorwerpen-dame aangeklampt: 'weet u nog, die Nederlandse vrouwen, die van die taxfree aankopen, en van die e-reader? Nou eh, heeft u misschien nu ook nog even de portemonnee van die ene?'. 'Ja, die...Nee, ik moet u teleurstellen'. Helaas.  

 

 

Van alle markten thuis

Drangedal, 7 juni 2014

Solvik Mat gaat naar de beurs, uh, markt! Zo begon het, met een zeer eenvoudig en goedkoop partytentje hebben we een marktkraampje in elkaar geflanst. Zelfgemaakte informatiebordjes en prijskaarten, de door Roely geplastificeerde logo's, een handjevol wasknijpers en een bolletje touw, een hoop improvisatie en toe maar!

Om de inkomsten op te krikken hebben we het afgelopen seizoen met ons kraampie op verschillende lokale festivals en markten gestaan, en met succes!



Kragerø, 12 juli 2014

De ene keer stonden we daar zonder tent, want bij het opbouwen bleek dat we wel de stokken bij ons hadden, maarrrr... het tentdoek in de haast toch vergeten waren... Van een vriendelijke, lokale meubelzaak op de hoek van de marktplaats konden we zonder problemen een grote tuinparasol voor die dag lenen. Die bescherming was niet alleen voor onze verkoopspulletjes nodig, maar ook voor ons, want op die dag, aan de kust in Kragerø, was het bloedheet.



Ulefoss, 23 augustus 2014

Een andere keer bleek de plaats die voor ons bedoeld was zó klein, dat zelfs onze kleine tent niet tussen een broodkraam en een biertent paste.



Kragerø, 20 september 2014

|


Dan maar in de open lucht. Naast een biertent ja, in Noorwegen! Jaloerse blik naar al dat lekkers. Op zo'n markt in Noorwegen mag je het bier tegen betaling proeven, maar het is verboden om het daar gebotteld te kopen en mee naar huis te nemen. Op weer een warme marktdag zou het best lekker zijn om zo'n lekker ecologisch gebrouwen biertje van een microbrouwerij te proeven, maar ja, we moeten ook weer naar huis rijden. Ter plekke kopen en er thuis van genieten is er dus niet bij. Wat een kwelling, en daar sta je dan de hele dag naast...

Op de markt staan is een belevenis op zich en we leren snel. De eerste keer waren we nerveus: komen er wel klanten? Wat als ze iets vragen en we verstaan het niet, wat als ze niet snappen als we uitleg geven over wat wij maken en verkopen? We zijn in het diepe gedoken en het bleek heerlijk, en nog leuk ook.

Het directe contact met publiek dat geïnteresseerd is in lokaal en verantwoord geproduceerde voedingsproducten is erg inspirerend. In een soort van vlekkeloos Noors staan we iedereen vriendelijk te woord. Of ze uiteindelijk iets kopen of niet heeft niets te maken met onze beheersing van de Noorse taal, denk ik....
Op sommige markten gaat het rond dat we heerlijke gemberjam en mosterd hebben. Klanten komen naar ons toe en vragen alleen om die dingen. Op een gegeven moment is het op!
Weer een andere markt, we zijn voorbereid, extra gemberjam en mosterd meegenomen, en ja hoor, ze willen alleen maar augurken en speciale chutneys. Er valt geen touw aan vast te knopen wat het best in de smaak valt. Maar door de verkoop in onze eigen winkel en op de markten kunnen we inmiddels wel zeggen dat we een paar succesnummers hebben. Weer of geen weer, daar is helemaal geen hoogte van te krijgen. De laatste twee marktdagen in de regen hebben we meer verkocht dan op een paar stralende zomerse dagen.

Bø, 4 oktober 2014

 

We raken wat meer vertrouwd met andere marktstandhouders, raken wat aan de praat en helpen elkaar bij het opbouwen van de stands. We zien er inmiddels ook wat professioneler uit met een nieuwe tent die het weerbarstige Noorse weer aan kan.



Kragerø, 18 oktober 2014

We integreren in het 'marktgebeuren' in Noorwegen, met een blik op de toekomst, die vooralsnog niet verder reikt dan de herfstmarkten en meteen daarna kerstmarkten. We zijn er klaar voor!

Zometeen staan we daar, misschien met anderhalve meter sneeuw, koude voeten, maar dan wel met plezier en een voldaan gevoel. Dat blijft.

Door het oog van de naald...

We doorbreken vandaag even de chronologie voor een bijzonder en heftig bericht. Hou je vast.

Vriend Geert, ontwerper van ons logo, bouwer en onderhouder van onze website én oude geliefde, zou eindelijk eens een weekje komen logeren.
Dinsdagmiddag landde hij op Torp (het vliegveld bij Sandefjord) en vertrok hij in zijn huurauto richting Henseid. Nog maar luttele kilometers onderweg voelde hij zich niet goed worden, en toen de pijn op zijn borst hand over hand toenam wist hij de auto stil te zetten bij een rotonde en de aandacht te trekken van een automobilist. Die onmiddellijk begreep dat het ernstig was en snel om hulp belde.
Toen de ambulance arriveerde werd snel duidelijk dat het om een hartinfarct ging - en eenmaal in de ambulance culmineerde die in een hartstilstand. Gelukkig kon dat hart weer op gang worden gebracht met een elektroshock, maar er was nu grote haast geboden en daarom werd Geert per traumahelikopter naar het academisch ziekenhuis in Oslo gebracht. Alwaar doortastend werd gehandeld en direct een stent werd ingebracht in de dichtgeslibte ader. Pffffffff!!!!! Een dubbeltje op z'n kant dus! Of eh, het oog van een naald, en daar dan doorheen.

Intussen wisten Henk en ik van dit alles niets, die dinsdag. Tot half 4 's middags. We hadden alles voorbereid voor ontvangst van onze gast; voor een hele week boodschappen gedaan en een logeerkamer in orde gemaakt, we zaten klaar met verse koffie - en toen belde Geerts vrouw Maria. Vanuit Nederland, met minimale informatie. Alles wat ze wist was dat Geert een hartinfarct had gehad en op weg was naar een ziekenhuis.

Wat volgde was pure hectiek: we belden met het vliegveld, met regiopolities en met verschillende ziekenhuisafdelingen en beetje bij beetje kwamen we meer te weten, over wat en waar er gebeurd was, waar Geert was terechtgekomen en hoe het met hem was.

Gisterochtend hebben we Maria opgehaald, die halsoverkop naar Gardemoen, de luchthaven van Oslo, was gevlogen. Gedrieën hebben we het 'Rikshospital' gevonden, waar Geert op de hartbewaking ligt. Stabiel, maar uiterst kwetsbaar, uitgeput, en geschrokken. Maar levend! God, de hemel of wie of wat dan ook zij dank!

Vervolgens was het een hele toer om een hotelkamer te vinden voor Maria, omdat heel veel hotels in het moderne maar toch tamelijk kleine Oslo volgeboekt bleken: het toeval wil dat de president van India met zijn gevolg in de stad op bezoek is. Maar met wat aanvankelijk schoorvoetende hulp van het afdelingspersoneel lukte het uiteindelijk om een onderkomen te vinden op een kwartier afstand van het ziekenhuis.

Nu is er voorlopig een flinke reeks gedoe en geregel: nader onderzoek, monitoring van de werking en bijwerking van de medicijnen, conditie, risico's in kaart brengen. Gelukkig staat cardiologie in Oslo aangeschreven als 1 van de beste in Europa. Halleluja.
En dan frequent gebel, ook met de verzekeringen. Hoe moet het met repatriëring enzo? Maria heeft er haar handen vol aan, en in elk geval moet Geert nog tot maandag blijven.

Wij aanvaardden aan het eind van de middag de terugreis, trotseerden de ca. 40 tunnels tussen Oslo en Henseid en waren na 3 uur rijden weer thuis. Ontregeld, verschrikkelijk geschrokken en ontzettend opgelucht tegelijkertijd. Het had heel anders kunnen lopen!

Thuis bleek iemand dankbaar het opgemaakte logeerbed in gebruik genomen te hebben.

 

 

Raar gezegd nu, maar van zo'n plaatje smelt je hart toch? Je hart, wat moet je daar zuinig op zijn. 

 

Omdat het oktober is besteden we in de winkel aandacht aan 1 van die andere levensbedreigende aandoeningen. Ook zo'n sluipmoordenaar.

 

 

'Rosa sløyfe' heet Pink Ribbon hier, en er wordt lang niet zoveel aandacht aan besteed als in Nederland. Bij ons krijgt elke klant daarom een gratis roze armbandje mee. Het moet iedereen tussen de oren komen, hoe belangrijk en nodig onderzoek en bewustwording is!

 

We maken wat mee. We hadden ons allemaal Geerts kennismaking met Noorwegen lichtelijk anders voorgesteld, om het maar zachtjes uit te drukken. Hopelijk komt er een 2e kans voor die kennismaking.

Beterschap, Geert! En sterkte, Maria en Geert samen!



nazomer en nazorg

 

 

 

Onze vriendin Marit woont een stukje verderop aan het meer, in een prachtig voormalig 'bedehus', een oud gebedshuis. Ze heeft een passie voor het verzamelen van bric-à-brac, anders gezegd: allerlei, mooie, grappige oude spulletjes, en een voorkeur voor religieuze kitsch. Aangestoken door onze winkelactiviteiten heeft ze onlangs in haar huis een piepklein winkeltje ingericht, van waaruit ze haar 'teveel aan spullen' kan verkopen, aan wie haar maar weet te vinden. Haar openingstijden zijn gelijk aan die van de onze, en wij maken onze klanten opmerkzaam op dit sympathieke 'Antikk og brukt'-handeltje op loopafstand.

 

Zodra een van onze klanten geïnteresseerd lijkt en het pad naar het bedehus inslaat, waarschuwen we Marit snel, per sms ("Marit, klanten!").  Maar omdat lang niet iedereen de moeite neemt om dat stukje te lopen, én omdat het voortdurend stralend nazomerweer bleef, heeft Marit in juli en augustus een paar maal openluchtwinkeltje gespeeld, bij ons voor de deur. Een selectie van haar spulletjes uitgestald, en af en toe leverde dat, behalve gezelligheid, nog best iets op ook. 

 

 

 

 

Zoals die keer dat de postbode de brievenbussen kwam vullen, deze mierzoete ingelijste reproductie op de grond zag staan en heel beslist zei: 'Jesus må jeg ha!' (Jezus moet ik hebben!). En ook ik ging voor de bijl: vond een vaag gekleurde, geïllustreerde versie van de10 geboden in de Noorse (dus lutherse) versie en kon de verleiding niet weerstaan. Die hangt hier nu aan de muur - het bloed blijkt toch te kruipen waar het eigenlijk niet gaan kan, dus.  

 

Soms kregen we gezelschap van de kleine, eigenwijze Poppy...heel vanzelfsprekend op een terrasstoeltje... 

 

en meestal ook van de 3 kippen die sinds mei over de straat scharrelden. Ze waren van de buren, maar dat maakte de kippen zelf verder niet uit: ze kwamen gemoedelijk mompelend bij (en in) de winkel kijken, prettig opgewonden over de zaadjes, groenten- en fruitrestjes die we voor ze neerlegden. Ze renden, altijd gedrieën, voortdurend gezellig heen en weer. Tot verbazing en verbijstering van ons kattenvolkje.

 

 

 



 Heel verdrietig, maar van de 3 kippendames zijn er inmiddels helaas 2 ten prooi gevallen aan honden, die in een onbewaakt ogenblik hun jachtinstinct konden botvieren. Zodat de donkerbruine, die met de prachtige veren, nu moederziel alleen rondstapt. Ze is volkomen tam geworden en van de weeromstuit plotsklaps eieren gaan leggen...

 

In de laatste dagen van augustus kwamen zus en zwager Marjorie en Theo hun vakantie weer hier op Solvik afsluiten en het was nog steeds prachtig terrasweer;

 

 en ook nog steeds vaar- zwem- en picknicken-op-een-onbewoond-eilandjeweer...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En natuurlijk was het enige andere bootje dat we tegenkwamen dat van de buren!

 

 

Wat was het een fantastische nazomer! 







Marjorie voorzag de winkel op de valreep nog even van een flink aantal versgebakken koekjes voor op de toonbank...

 

en toen was het tijd om een borrel te drinken op het afscheid. Voor voorlopig dan.

 

 



Toen was het september geworden en verscheen er ineens een oude bekende in een eveneens oude, maar nog prima dienstdoende rammelbak: vriend Doeke in zijn Peugeot 504 van 40 jaar geleden!

 



Doeke, de inventieve klusjesman die in maart én in april al hier was geweest om heel veel op te knappen aan en te verzinnen voor de verwaarloosde winkelruimte, heeft er, met ons, voor gezorgd dat we de winkel annex keuken per 11 april echt konden openen (vandaag precies een half jaar geleden trouwens!). En ook nu bleek hij onstuitbaar qua 'dingetjes doen': beklom de ladder om het grote raam in de huiskamer te kunnen zemen - was 2,5 jaar geleden voor het laatst gebeurd - zodat we weer uitzicht hebben;

 

 

regelde de ventilatie in de vochtige voorraadruimte achterin de winkel met een rooster in de deur en een heropend ventilatiekanaal in de achtermuur,

verplaatste wat stopcontacten naar handiger punten, fabriceerde een plankje voor de magnetron en schaafde en passant nog een raamkozijn op een van de slaapkamers zó bij, dat het nu weer gesloten kan worden. Het stond al een jaar open...En dan noem ik maar wat klussen. Pure nazorg was het. Welkome verbeteringen en verfijningen aangebracht. Daarin zijn wij zelf namelijk niet zo vreselijk handig.

Doekes idee over een te bouwen kippenhok, waarin kippen ook kunnen overwinteren bij 20 graden onder nul, was zo goed als rond - maar aan de uitvoering van het plan kwam hij dit keer niet meer toe, omdat hij door omstandigheden eerder naar huis moest dan gepland.

Er komen volgende keren, ongetwijfeld. Voor al onze logees. Ze waren en zijn welkom!