Langeleegte, maar ook weer niet zo lang..

 

Een beetje leeg voelt het altijd, als ons bezoek weer is vertrokken. Vorig jaar mei waren ze de eerste gasten hier, Roely en Ria. En toen we ze na hun bliksembezoekje, één nacht logeren, Henseid uit zwaaiden vond ik dat lastig. Ineens weer een huis met ons als enig leven - Pippi was er toen nog niet.

"Ja maar", kwam er per mail, 'vóór je het weet zijn we weer terug!" en ze hielden zich aan hun woord. 

     

Dit keer hadden de pioniers gelukkig wat meer dagen de tijd. Heerlijk om te kunnen bijpraten, bijlachen en bijborrelen met onze geliefde oud-collega's die sinds jaar en dag ook vriendinnen van ons zijn!  Over de 'goede oude' tijd, die toch wel wat beter lijkt te zijn geweest dan de huidige. Wat werk betreft dan.

We konden nu ook samen wat ondernemen. Zoals een tochtje naar het dichtsbijzijnde skigebied, Gautefall, dat in de stralende zon aardig werd bezocht - het is Paasvakantie hier, en voor de meeste Noren de laatste gelegenheid om nog eens even flink op de ski's te stappen.  

 

Hoewel het Ria erg ging kriebelen zijn we er niet toe over gegaan de sport zelf even in de praktijk te brengen:ski's huren, een liftkaart kopen, daarvoor was de tijd nu net weer een beetje te schaars, en de cappucino ter plekke eigenlijk ook wel erg aangenaam.
Later in de week hebben we gewandeld over / langs de løypes hier praktisch naast ons huis. Om even de perfecte onbezoedelde sneeuwhellingen te ervaren, en de stilte op de beboste hellingen. 

Het uitje naar Kragerø leverde niet veel op, omdat witte donderdag en goede vrijdag hier overal vrije dagen zijn, dus alles is dan dicht, een enkele horecagelegenheid uitgezonderd. Het was supergezellig om ze weer even hier bij ons te hebben.

 

 

 

 

Het was prachtig weer, dus we hebben zelfs op het terras kunnen genieten van de zon. Maar dan blijven alleen achter, met, laat ik het niet onvermeld laten, 2 kg oude kaas (mmm!) en nog een stapel meer cadeautjes uit Nederland.  

 

Een beetje verweesd voelt dat dan, als ze zijn vertrokken. Maar erg lang gaat de leegte niet zijn: in mei dienen de volgende bezoekers zich al weer aan.  Alle onzekerheid ten spijt en hoe druk we ook zijn met het bouwen aan onze toekomst - we zien uit naar onze volgende gasten!

Vervolgens vierden we samen Pasen, met een heus Paasontbijt op ons balkon, in de volle zon. Zelfgekweekte sterrekers op zelfgebakken brood met zelfgeperst citroensap en een zelfgekookt eitje. Matzes en eierverf hebben we hier nog niet kunnen vinden. Volgend jaar beter - alles vindt een weg. Iedereen ook. Wij ook vast wel. 

Naschrift: zelfgeperst cirtoensap, écht! Het flesje staat op de foto voor de kleur. En de servetjes en paaseitjes zijn goede gaven uit Nederland.



 

JeweetwelPip

Dinsdag was het zover: Pippi liet zich zonder protest in de transportmand stoppen, op het kussentje uit zijn mand, en gaf in de auto maar een heel enkel miauwkikje. De hele 3 kwartier rijden naar de dierenarts, geen enkel probleem -  hij lag met grote ogen van verwondering om zich heen te kijken naar de zonbeschenen sneeuwbergen. Ook de wachtkamer van de kliniek, met ongetwijfeld allemaal vreemde geuren, was gelukkig alleen maar interessant.

Een paar uur later mochten we hem ophalen. Hij lag een beetje verfrommeld op het kussentje dat geel zag van de jodium. Piepte zo nu en dan en raakte even in paniek toen de kattebak niet binnen bereik bleek en hij zijn plas moest laten lopen. Hoe vernederend, in die transportmand! Thuis was het leed gauw geleden: voorzichtig in een schone mand gestapt, en slapen maar. Uren en uren...

Woensdag nog een beetje groggy binnengebleven bij de warme kachel, maar vandaag is hij de oude weer. Nu echt helemaal serieus volwassen Pip. Waar tot dinsdag 2 zwartfluwelen hazelnootjes zaten zijn nu twee minuscule, zedig geschoren plekjes te zien, met het bewijs van een klein sneetje. Keurig geheeld al.  

En Pip heeft zich onmiddellijk de rol van huis- tuin- en keukenhulpje weer aangemeten. Helpt met het sneeuwvrij maken van het toegangspad, haalt de was af direct nadat ik die heb opgehangen, maakt de keukentafel leeg wanneer die vol ligt met benodigd kookgerei, maakt ruimte in de overvolle boekenkast door stapeltjes pockets te vewijderen. Is ook niet te beroerd om de taak van de afwasmachine te verlichten door de borden vast een voorwasbehandeling te geven, likt druppels gemorst bier weg als we aan het bottelen zijn, kauwt het haardhout een beetje voor, bijt naar eigen inzicht de draad van mijn breiwol alvast door, zodat ik die niet hoef af te knippen, enzovoorts. Onmisbaar hoor, zo'n proactief hulpje. 

 

 

En hoe we Henks verjaardag vierden? Met een tocht naar 'de stad' met ons kraanwater in testflesjes. Vervolgens vonden we tijdens het boodschappen doen eindelijk winterbestendige laarzen voor Henk: zolen die een temperatuur van min 40 aankunnen! Afgeprijsd gelukkig, want ook al vriest het dat het kraakt, men vindt hier dat de lente in aantocht is en dus gaat de wintercollectie tegen afbraakprijzen de deur uit.

Daarna moesten we nog flink zoeken naar een muziekwinkel (die zijn schaars) maar we vonden er eentje in Porsgrunn, en daar konden we zowaar de nieuwe cd van David Bowie krijgen. Toch nog een cadeautje!

 

Een bescheiden thuisetentje 's avonds, en op naar de volgende verjaardag!

 

De wateranalyse heeft inmiddels aangegeven dat ons bronwater van prima kwaliteit is. Maar de inspecteur die vandaag op bezoek kwam oordeelde dat er tóch een zuiveringsinstallatie moet worden geplaatst, als we ons bedrijf hier willen vestigen. Zo'n wateranalyse is natuurlijk een momentopname, en het is niet voorspelbaar wat de invloed van smeltwater (er ligt nog steeds een dikke meter sneeuw) en van aanhoudende regenval op de zuiverheid van het water zal zijn. Zucht.....

Nu moeten we dus weer heel veel uitzoekwerk doen: producenten, verkrijgbaarheid, plaatsing en niet onbelangrijk: prijzen! Wordt het wel een haalbare zaak voor ons? Gaat de gemeente ons een helpende hand bieden? Of zullen we het plan moeten laten varen?

 

We verliezen de moed nog niet. Want samen zijn wij 'een flinke ferme meid,

                                                                                     ook in bange uren,

                                                                                     die dapper in de appel bijt,

                                                                                     ook al is 't een zure'!

 

voorzichtige vorderingen

Je moet niet te hard willen lopen: nooit en nergens, en zeker hier niet. Geduld en nog een aantal van dat soort schone zaken dus, die hebben we hard nodig nu. Maar er lijkt een klein soort schot in 'de zaak' te komen.

Ons marketingplan is wonderwel beloond met een bescheiden subsidiebedrag, bedoeld om de afzetmarkt te onderzoeken, promotiemateriaal te maken en de mogelijkheden voor de logistiek op een rijtje te krijgen. Anders gezegd: we krijgen wat geld om potentiële klanten te gaan bezoeken, een website in de lucht te krijgen en met andere locale ondernemers afspraken te maken over wie er wanneer en met wat waar naartoe rijdt, om de afnemers te voorzien van de producten die we maken. Mooi! Daarmee gaan we dus hard aan de slag.

De eerste stappen zijn gezet: we hebben ons heldere, kleurige logo behouden en de Nederlandse grafisch ontwerper (hulde aan Plumage!) heeft daarin de naam veranderd van 'Idunns Mathus' in 'Solvik Mat'. Aan een gelijknamige tweetalige website wordt hard gewerkt.

Solvik Mat heeft een eigen bankrekening, ook iets wat niet zomaar gaat - maar nu wel.

We hebben contact gezocht met de, zeg maar, Noorse Keuringsdienst van Waren (Mattilsynet). Want als we straks echt gaan produceren moeten we ons aan allerlei regels houden en moet de productiekeuken aan talloze voorwaarden voldoen. De honderden bladzijden wetteksten en regelgeving die we door de Mattilsynet kregen toegestuurd hebben we nauwkeurig bestudeerd - geen sinecure, in het Noors. Vervolgens hebben we in een 1,5 uur durend gesprek op het kantoor in Porsgrunn onze vragen kunnen stellen. De antwoorden waren hoopgevend: zolang de winkel onder ons huis nog niet is getransformeerd in een productiekeuken mogen we in elk geval gewoon vanuit huis werken. Onze keuken moet dan ook wel een beetje worden aangepast - Pippi mag er niet zijn, er moet onderscheid zijn tussen privé en werk qua werkblad, koelruimte en zo - maar daar is een mouw aan te passen. 

Het allercruciaalste echter, is iets waarop we geen invloed kunnen uitoefenen: water!
Hier op Solvik hebben we een eigen bron, het water wordt opgepompt vanuit een 75 m. diepe bron in de rotsbodem. Als de kwaliteit van dat water niet voldoende blijkt te zijn (ons smaakt het voortreffelijk, maar tests moeten uitwijzen of er geen rare beestjes in zitten) moet er een zuiveringsinstallatie geplaatst worden. Dat kan stevig in de papieren lopen. Of het dan nog haalbaar is om die keuken hier te gaan opzetten is maar de vraag. 

 

 

We hebben meteen testflesjes opgehaald bij een erkend laboratorium in Skien, om ze morgen volgens de voorschriften te vullen met kraanwater en bij het lab af te leveren. Heel veel is afhankelijk van de uitslag van de analyse, dus we houden nog een paar dagen onze adem in. Als het fout gaat met het water zullen we een ander scenario moeten opstellen.

 

Dan nog een inspirerend stapje, dat gisteren door de postauto werd bezorgd: een doos vol gloednieuwe kookspulletjes uit Nederland, door zussen en zwagers verzameld als start voor onze nieuwe keuken. Voor onze verjaardagen. Lief!

 

Want intussen is Henk morgen ploseling een jaar ouder dan vorige jaar om deze tijd. Dat gaan we samen vieren als we terug zijn uit de stad, met een knus etentje bij kaarslicht, thuis. En daarbij zeker ook een goed glas zelfgemaakte wijn, met een knipoog naar onze vorige woonplaats...

 

 

Deze fles hebben we, met de oorspronkelijke inhoud, vorig jaar om sentimentele redenen weten mee te smokkelen in de verhuiswagen. En kijk Ellen en Hans, hoe dankbaar we hergebruik maken van jullie  afscheidscadeau!

    

Kramer op schaatsen

Zoek de verschillen! Aangespoord door de successen van 'neef Sven' en ´dondersteen Ireen´ zijn we ook het ijs op gegaan in een poging hun soepele en krachtige bewegingen te evenaren. Laten we het er op houden dat het bij een poging is gebleven . Als het Noorse natuurijs nu een beetje had meegewerkt en het eerder sneeuwvrij was gemaakt, hadden we andere beelden kunnen tonen. Deze reddingsactie kwam helaas te laat....

Gelukkig hebben Sven en Ireen zich van hun beste kant laten zien en in Hamar de Nederlandse eer hoog gehouden, ook al had Sven in een baldadige bui z'n sponsormuts, mede op ons aangeven, ondersteboven opgezet. Deze meesterzet zullen we onthouden voor de promotie van ons nieuwe bedrijf! Solvik Mat, en dan de naam van een sponsor op z'n kop...

Wij hebben inmiddels afscheid moeten nemen van de auto die we vanuit de AS Idunns Mathus leasden. Zonder auto kun je in dit land bar weinig, dus noodgedwongen hebben we nu een eigen (tweedehands) auto, die we zowel voor privédoeleinden als voor ons nieuwe bedrijf gaan gebruiken. Niet precies een bestelauto, maar met een forse laadruimte die waarschijnlijk voorlopig voldoet.

 

 

Niet zeuren over het afscheid nemen van oude dingen.

Je moet het afscheid gewoon vieren.
Bye, bye ook, mooie kast ....Was je helemaal meeverhuisd naar Noorwegen, bleek je absoluut te misstaan in dit houten huis (je had helemaal gelijk, Benn!), was je te hoog om in de winkel nog handig te kunnen zijn. Heb je daar maanden op je kant gelegen - ben je uiteindelijk dankbare brandstof geworden voor het kampvuurtje dat buurman Olav nou eenmaal regelmatig wil maken.  

 

Zittend in de laadbak van de tractor in de laatste zonnestralen van vandaag (het was boven nul en de sneeuw begint hier en daar te smelten) hebben we samen het tragische einde van de eens zo mooie kast gevierd, en hebben we elkaar getroost met een zelfgebrouwen biertje. Elk eind maakt plaats voor een nieuwe begin, daar houden we het op.

 

Carriërekans

Goed, ik denk er nog even over na, maar het kon aantrekkelijk zijn, deze nieuwe carriërekans. Een goede, van huis uit roomskatholieke vriend maakte ons vorige week opmerkzaam op een binnenkort vrijkomende functie, waarvoor hij mij al heeft voorgedragen. Weliswaar is het werk niet direct in de buurt: de post komt vrij in het zuiden van Italië. Om preciezer te zijn in een klein dorpje, dat moedig standhoudt temidden van de secularisatie. 

En zijn een paar tenslottes: 
1) het episcopaat is tenslotte echt wel aan vernieuwing toe, na eeuwen masculiene bezetting;
2) ooit was ik tenslotte theoloog - protestants ja, maar met een kleine om- c.q. bijscholing, zeg maar opfriscursus, kan ik dat ook wel in een roomskatholieke uitvoering zijn;
3) en ik beschik tenslotte over een ruime hoeveelheid r.k. parafernalia, door de jaren heen liefdevol bij elkaar gespaard als curiosa. Laten die nou in het betreffende dorpje helemaal niet als curiosa worden beschouwd! Dus dat is meegenomen;.

 

4) De focus mag zo langzamerhand wel wat wat meer verlegd worden naar de rol van de vrouw, tenslotte de moeder der kerk;

5) Als koningschap op afstand digitaal, met alle middelen waarover we tegenwoordig beschikken, kan worden uitgeoefend, kan kerkleiderschap dat tenslotte ook;

6) Dat balkon van ons is tenslotte een perfecte locatie voor urbis et orbis - en met een fleece dekentje over zo'n kazuifel is dat best te doen in dit klimaat;

7) Ik heb altijd al gehouden van de verkleedkist, en van opzichtige ringen. En omdat Henk onlangs mijn haar heeft geknipt past dat nu met gemak onder zo'n pauselijk hoofddekseltje;

8) Talen zijn mijn grote interesse, dus voor bloemen bedanken in tig talen, daar draai ik mijn hand niet voor om;

9) Tenslotte zit ik nu zonder betaald werk, en wil ik tot op zekere hoogte alles aanpakken wat brood op de plank brengt. De hoogte van deze baan, die is zeker.

 

Maar goed, ik denk er dus nog even over na. Ik weet bijvoorbeeld niet of ik fotogeniek genoeg ben voor dit ambt.





Koud, hout en voor der rest "pent vær'

Na sneeuw, regen en een aanhoudende vorst ziet het meer er nu zo uit. Je zou bijna denken dat je naar een woestijnlandschap zit te kijken.
En wat doe je dan zoal op een mooie, zonnige zaterdagmiddag? Natuurlijk, ijsvissen!
Nu is vissen niet echt mijn hobby, maar ik werd wel door de buren naar buiten gelokt om van al dit moois te genieten. Middenop het meer maak je een houtvuurtje in een pan op een statief, zet daar een paar stoelen bij, pakt je goed in, boort een paar gaten in het ijs en vissen maar. De lol ontging mij in eerste instantie, maar al snel werd het mij duidelijk dat het niet zozeer om het vissen ging, althans niet in dit gezelschap.
Koffie werd al snel verwisseld voor bier en er werd gezellig gebabbeld over het voelen van de zon op je gezicht, het lengen van de dagen en hoeveel hout je nog nodig hebt om de winter door te komen.
Een heel pril en voorzichtig lentegevoel bekroop mij... Zie hier de stille getuigen van de ijsvisserij.

Kat op de bbq:

 

komende zomer zullen we daar maar van afzien, maar zo in de winter is het inmiddels een bekend verschijnsel. Zowel ons eigen, niet meer zo kleine zwarte pantertje, als zijn harige buurvriendinnetje gebruiken de ingepakte barbeque op onze veranda als opstapje voor uitstapjes en een veilige thuiskomst door een van de ramen van de achterkamer.

Voorlopig kunnen we nog geen genoeg krijgen van de winter. Een paar keer per dag loop ik langs ons alom geprezen weerstation om de huidige temperatuur te checken en te kijken wat ons nog te wachten staat. De schrik slaat mij bijna om het hart als ik zie dat het nog maar enkele graden onder nul is. Is het over, wordt het dan nu al weer warmer?
Na het ontvangen van de elektriciteitsrekening over de laatste maanden is die stemming ietwat omgeslagen. Laat het dan toch maar snel afgelopen zijn!
Ook het hout, hier bijna nog belangrijker dan stroom, vliegt er door heen. Nu we vanaf de Kerst ook overdag thuis zijn blijkt onze houtvoorraad niet genoeg. Dan toch maar met de Berlingo op stap en die volgeladen met 10 zakken van 60 liter. Deze week moesten we die voor het eerst aanspreken. En of het genoeg is..??
In december, toen het voor het eerst echt serieus koud werd, was de openingszin van een willekeurige ontmoeting met een Noor vaak: "Har dere ved nok"? (hebben jullie genoeg hout?).
Onze reactie was toen een beetje lacherig. Ik begin het nu pas te begrijpen en zal het in mijn oren knopen.

Voorlopig is dit het beeld nog even.
Veel Noren zijn niet erg gecharmeerd van veel sneeuw, zeker niet in het verkeer. En regen bij temperaturen van rond het vriespunt wordt helemaal gevreesd.
Het weerbericht op radio en TV is dan ook zicht- en hoorbaar opgetogen als ze die ellende achterwege kunnen laten en kunnen afsluiten met: "litt bris på kysten og for den meste, pent vær". Dat laatste betekent dan: een zacht briesje aan de kust en verder mooi weer. Maar dat zeggen ze ook als je oren zo'n beetje van je hoofd vriezen. Zolang het niet sneeuwt, regent of stormt is het dus al snel mooi weer. En daar houden we dan maar van.






 

Sneeuwpop voor Theo 2

 

"Die sneeuwpop voor Theo", mailde Piet gisteren, "die kun je nú maken: de sneeuw is nu hard". Het was even een paar halve dagen boven nul, en dat beïnvloedt de substantie van de sneeuw.
Dat heb ik gedaan. Is een beetje een andere en kleinere sneeuwpop geworden dan zoals ik me ze van vroeger herinner - echt een flinke bal rollen lukte niet, maar met wat geboetseer is er toch iets herkenbaars ontstaan. In de tuin achter het huis. Hierbij alsnog, Theo!