dinsdag 22 september 2015

Toeters & bellen

Na een relatief kille en natte meimaand begon in juni eindelijk de mooie zomer, en daarmee ook de drukte hier.
Niet dat er elke dag drommen klanten in een rij op de stoep van de winkel stonden te wachten tot we de deur openden, of dat de telefoon onophoudelijk rinkelde - allemaal catering bestellers - maar de Noorse winterslaap was duidelijk voorbij. En de zomer begon met toeters en bellen. Net als vorig jaar kwam Drangedals eigen brassband, Messing, een vrolijk optreden verzorgen voor de deur:


 

Niet een vreselijk professionele band, maar een gezelschap van enthousiaste amateurs, die met veel plezier prettig lawaai maken. Het was een zonnige morgen, en omdat de band ons had verzocht voor een lunch te zorgen hadden we een 'Hollands' arrangement samengesteld: zelfgemaakte bitterballen met onze grove mosterd, pittige doperwtjessoep met spek en croutons, koffie met boterkoek en tenslotte ijs van pruimen en honing. Alles viel goed in de smaak en omdat elk van de 12 muzikanten na afloop ook binnen boodschappen kwam doen was het voor Solvik Mat bepaald geen slechte dag!

Het weekend daarna werd in Drangedal centrum het jaarlijkse dorpsfeest georganiseerd, met een braderie, sportwedstrijden, allerlei activiteiten voor kinderen en een openluchtterras met hapjes en drankjes. Ditmaal moest de 'eethoek' in het teken staan van buitenlands eten en drinken, opdat de lokale bevolking zou kunnen kennismaken met de gebruiken van dorpsgenoten uit andere dan Noorse windstreken.


Omdat onze stand Nederlands moest zijn hebben we, bij gebrek aan vaderlandse driekleur, de oude Noorse tot nieuwe Nederlandse verknipt - er hadden zich minstens 4 bruikbare minivlaggetjes in verstopt!

Wij serveerden op verzoek van de gemeente onze populaire doperwtjessoep, en ook soep van geroosterde tomaten,


en hoewel het aanvankelijk wat stilletjes bleef verkochten kwam 's middags de loop er in en verkochten we aardig wat jams, marmelades, chutneys en potjes mosterd.




 
 
 
En ook hier toeters en bellen, maar dan anders: de plaatselijke trekharmonicavereniging, vrijwel uitsluitend bestaand uit kwieke 70-plussers, zette het feestje luister bij. Evergreens en meezingers, tot groot genoegen van het publiek, en in voor ons volstrekt onverstaanbaar dialect aan elkaar gekletst door de bejaarde bandleider.

Verder was er een kleurrijk gezelschap(je) aan dorpsgenoten die ooit vanuit Eritrea, Somalië, Syrië en Ethiopië hier tercht zijn gekomen.



 
Er werd sterke Afrikaanse koffie geschonken en er waren allerlei spannende hapjes en handgemaakte spulletjes te koop. Kortom, het suffe kleine dorpje Drangedal was even op z'n internationaalst. Het was een mooie dag - en dat was het!

woensdag 16 september 2015

Damsel in distress

Vrijdagmorgen reed Henk naar de stad om de broodnodige inkopen te doen. Ik zou vrolijk in de winkelkeuken aan de slag: ik ging een pittige chutney maken, van de laatste kilo's prachtige donkerpaarse pruimen (Opal) uit Ulefoss. Daarvoor had ik nieuwe potjes nodig, en die staan in wat wij 'het magazijn' noemen, achter de keuken. Maar toen ik de deur opendeed....oeps! O nee! Grote schrik!

Daar slingerde zich een spin van in mijn ogen enorme afmetingen en met overdreven veel heel lange poten aan een zelfgesponnen touw me tegemoet, akelig dicht bij m'n gezicht...Ik kon hem nog net ontwijken, maar omdat hij pal in de deuropening hing en vlakbij het stopcontact, durfde ik het magazijn niet in, en ook het licht niet aan te doen daar. Zucht. Hij bleef maar pesterig op en neer klimmen en volgens mij werd hij steeds groter. Wat nu? Henk zou pas over een paar uur thuis zijn - moest ik dan al die tijd wachten tot het monster uit zichzelf zou verdwijnen?

Behoorlijk stom natuurlijk: stom om bang te zijn voor spinnen, weet ik ook wel. Maar nog stommer om daar niet voor uit te komen, dacht ik, toen ik zag dat er een auto naast de winkel werd geparkeerd. Er stapten twee mensen uit, kennelijk op doorreis, even gestopt om het uitzicht over het meer te bewonderen, de benen te strekken en de hond uit te laten.

Ik heb geslikt en ben subiet heengestapt over dingen als trots, verlegenheid en schaamte (allemaal rare dingen eigenlijk), heb ze aangeklampt en in mijn beste Noors gevraagd of ze bang waren voor eh, spinnen? 'Nee', fronste de man verbaasd, waarop ik snel 'ik namelijk wel!' zei, 'ik heb even hulp nodig, wilt u misschien alstublieft ....'

Enfin, de man maakte zijn schouders breed, stroopte zijn mouwen op (waardoor vervaarlijke tatoeages op worstelaarsarmen tevoorschijn kwamen) en beende resoluut voor mij uit naar het magazijn. Waar natuurlijk geen spin te zien was...
'Ik denk dat hij bang is voor jou, in plaats van andersom!' zei het bruinverbrande hoofd om de hoek van de deur, maar met behulp van een zaklantaarn slaagde hij er na een minuut of 10 uiteindelijk toch in mijn belager te vinden en weg te werken. 'Så', zei de man, 'nå er han ferdig' - hij is er geweest. Doodslaan had voor mij niet gehoeven: vangen en buiten zetten vind ik genoeg, maar een gegeven paard etc. Ik kon opgelucht ademhalen en de man was zichtbaar blij met zijn heldenrol. 

Vervolgens raakten hij en zijn vrouw erg geïnteresseerd in wat we zoal verkopen, zodat ze tenslotte de winkel verlieten met een tasje vol potjes jam, mosterd, augurken en boterkoek, en het wisselgeld moest in de fooienpot!
We maken wat mee, in de winkel. Later meer - dit was een tussendoortje.      


maandag 7 september 2015

Voorbij

 
 
 
 
 
 
De vakanties zijn voorbij, voor de meeste mensen. Het hoogseizoen nadert z'n einde, maar wij hebben onze handen nog meer dan vol!
Alleen al aan het verwerken van de vele kilo's zomerfruit, die in de koelkasten en de vriezers liggen te wachten tot ze jam, gelei, chutney of wat dan ook gaan worden.
Als het weer mooi is - en dat is het: stralend, ver boven de 20 graden - is er nogal wat aanloop in het winkeltje, ook op de dagen dat we eigenlijk niet open zijn.


De zaterdagse markten gaan nog door; altijd een hoop logistiek gedoe en gesjouw, maar meestal qua verkoop zeer de moeite waard.
En dan heeft Henk sinds kort een nieuwe bijbaan, maar daarover schrijft hij zelf wel.

Nu de voorlopig laatste logees zijn vertrokken is het tijd voor een beknopte inhaalslag. Anders is het zo raar om zomaar 3 maanden over te slaan. Veel foto's nu, weinig tekst.

Het begon in mei, toen de tuin weer tuin begon te worden,



en de tomatenplantjes eindelijk de volle grond in konden.
Als eersten arriveerden onze bezoeksters van het eerste uur, onze trouwe Utrechtse vriendinnen Roely, Ria en Angeniet.


Omdat we de volgende dag op de markt in Kragerø stonden met onze kraam,
 
 
en we de winkel op zondag, Pinksteren, open hadden, was er jammer genoeg weinig tijd om gevijven iets te ondernemen. Maar de dames vermaakten zich wel.
 
 
Op Tweede Pinksterdag konden we een uitstapje maken. We kozen voor Stavern, een oud plaatsje aan de kust, onder Larvik. In de 18e en 19e eeuw was het de belangrijkste marinebasis, met een commandopost op een klein eilandje, dat nu bewoond wordt door kunstenaars. Omdat het er doorgaans namelijk heel mooi en zonnig weer is (die dag helaas niet...). 
 


Stavern wemelt van de galerietjes, allemaal in de houten gebouwen van de voormalige kazernes, en toevallig was er een internationale voedselmarkt, met stands uit Frankrijk, Italië, Spanje, Portugal, Nederland en nog veel meer landen. Oogverblindende kazen, allerlei soorten worst, olijven en allerlei andere onweerstaanbare delicatessen, die hier in Noorwegen vaak superduur of gewoonweg niet te krijgen zijn.
 
Mooi haventje met traditionele houten bootjes, veel kunst, ook bootjes als kunstobjecten:
 


Kortom, de dag vloog voorbij, en onze eerste logees van dit jaar vlogen de volgende dag terug naar Nederland. Met achterlating van de nodige boeken, kaas, stroopwafels, drop en meegesmokkelde flessen wijn. Bedankt en tot volgend jaar, meiden.
En bedankt voor het heerlijke jasje, Ria!
 
 
 

 

dinsdag 4 augustus 2015

Niks aan de hand

Echt niet! Gewoon hoogseiszoen, op alle fronten.

Oude vriend Wisse - let wel, oud niet in de zin van oud qua leeftijd, maar in de zin van vroeger, d.w.z. inmiddels 3 jaar terug, namelijk dat we toen buren waren - meldde ons zijn verontrusting over 'zo lang geen blog hiervandaan'. De laatste schreven we op 1 juni en ja, dat is inmiddels meer dan 2 maanden geleden. Meestal schrijven we vaker.

Maar eh, er is niets anders aan de hand dan HOOGSEIZOEN. Volop markten, Noorse vakanties, Nederlandse logees. En dat alles aan de lopende band, vanaf eind mei tot en met nu. We zijn er fors druk mee, dus gaan straks weer gezellig met terugwerkende kracht verslag doen van wat we allemaal hebben meegemaakt. Nu nog eventjes geen tijd...


Fijne (verdere) zomer iedereen!

maandag 1 juni 2015

handwerk

De lange donkere maanden liggen achter ons.
Er waren weekends zonder noemenswaardige klandizie in de winkel, weken zonder cateringbestellingen of markten, zonder betaalbare groenten of fruit om iets van te kunnen produceren. Maar we hebben de tijd goed kunnen besteden. Met schilderen bijvoorbeeld:
 
 
De beide houten bankjes die het hele seizoen buiten voor de winkel hadden gestaan bleken niet genoeg bescherming te hebben gehad van hun laklaag en zagen er, geteisterd door sneeuw, regen en wind, niet bepaald meer uitnodigend uit. Nu weer wel:
 
 
al kreeg de kersverse 'gammel rød' verflaag het half maart nog even hard te verduren:
 
 

 

 
en moest er plotseling weer sneeuw worden geruimd, als we de deur uit wilden...
 


of als we de auto nodig hadden....
Ook de vergeelde verf op de honderd jaar oude deuren in de achterkamer heeft een vers laagje gekregen:

 
Grappige deuren naar de tuin, die helaas niet meer open kunnen: volgens Olav zijn ze in geen honderd jaar open geweest en is bovendien de sleutel al even lang zoek. Op de een of andere manier verbaast ons dat niet echt...
 
Onze eerste, krakkemikkerige partytent was na 5 x opzetten al op zo veel plaatsen gescheurd dat hij onbruikbaar was geworden. Als tent dan, maar niet verknipt en vernaaid tot ca. 60 tasjes. Daarmee kunnen we de aanschaf van dure papieren tasjes voor in de winkel weer even uitstellen.
We moesten wel geduld hebben met verwerken van die enorme lappen knisperende kunststof, want de poezen vinden alles wat we op de kamervloer uitspreiden geweldig interessant om op en onder te spelen:
 
 
Niet te zien, maar hier zitten er 2 onder het zeil te klieren...
Avonden met de naaimachine op tafel, en het resultaat was bevredigend.
 


Ook onze parasol, wreed verwoest door een heftige stormvlaag, is getransformeerd in een paar tientallen winkeltasjes. Stevig en herbruikbaar.
En vervolgens hebben de goede stukken van nog wat oude gordijnen (in dit huis achtergebleven), tafellakens en te heet gewassen kledingstukken ook een tweede leven gekregen. Met van restjes wol en katoen gehaakte hengseltjes er aan geknutseld. Een rijtje kleurige tasjes fleurt nu de winkel op; we verkopen ze voor een paar kronen per stuk aan klanten die hun inkopen liever in een duurzaam tasje meenemen, dan in een plastic supermarkttasje, waarvoor altijd een kroon in rekening wordt gebracht.


Tenslotte - die naaimachine bleef tot ver in het voorjaar maar op de tafel staan - hebben kleinere stukjes stof van allerlei aard een plek gekregen in vrolijke lapjesdekens, met warme fleece aan de achterkant, voor op de logeerbedden.

 
 
 
Waar Pippi en Poppy zich natuurlijk ook voortdurend mee bemoeiden.
 
 
Verder zijn we flink aan het zaaien gegaan: groenten en kruiden voorkweken in de zonnige vensterbank, zodat ze als het weer het toestaat in de kasjes en bedjes in de tuin verder kunnen groeien. Hopelijk levert dat dit jaar iets op. Zodat we niet alleen pesto van eigengekweekte basilicum kunnen aanbieden, maar ook chutneys van tomaten, bosuitjes, courgettes etc. uit eigen tuin. Moet het weer wel meezitten.
 
 
Kortom, de winter was zinvol, we zijn klaar voor een vruchtbare zomer! 


vrijdag 15 mei 2015

Jubileum in tweevoud

Het had een feestje moeten worden, ons tweevoudig jubileum.
Op 11 april was het precies 3 jaar geleden dat we de deur in Utrecht en in Nederland achter ons sloten, nadat we veel schepen achter ons hadden verbrand. Daarop stapten we een volstrekt onzekere toekomst en een volkomen onbekende deur in Henseid binnen. En geloof het of niet, na een paar dagen voelden we ons helemaal thuis.

Op 11 april was het ook precies 1 jaar geleden dat we vol trots ons eigen bedrijfje openden. We hadden heel hard gewerkt en alles op alles gezet om dat voor elkaar te krijgen en jawel, het lukte - onze mooie Solvik Mat bestaat nu een vol jaar!
Al met al reden genoeg om een feestje te vieren dus.
Maar de omstandigheden rondom Pasen dit jaar dirigeerden anders.
Zodoende was er weinig tijd om een en ander goed voor te bereiden, te organiseren en onder de aandacht te brengen. We waren er met ons hoofd en gedurende een paar dagen ook fysiek niet bij, waardoor het dubbele jubileum eigenlijk jammerlijk in het water is gevallen. Volgend jaar beter, denken we dan maar.

De aanzet was leuk: het weekend voor Pasen hebben we een mini-Paasmarkt gehouden: wij in de winkel, met eierpasteitjes (met bacon of garnalen),

 
met kleurig geverfde en versierde hardgekookte eieren, 

 
en de uit Nederland opgestuurde zakjes eierverf, die hier onbekend zijn. Marit en Aksana hadden een kraam ingericht met hun spulletjes, in onze markttent die we naast de winkel hadden opgezet.
 
 
 
Helaas was het die dagen nog flink koud, en moesten we sneeuw ruimen om plek te maken voor die tent...  Marit en Aksana moesten zich telkens in de winkel komen opwarmen, en de klanten die nieuwsgierig genoeg waren om langs te komen haastten zich naarbinnen voor warme koffie en iets te eten. En gelukkig vertrokken de meesten dan ook wel met een tasje vol Solvik Matprodukten in potjes en zakjes. Maar de zorgzaam uitgestalde curiosa, sieraden en zeepjes bleven letterlijk in de kou staan. Voor onze vriendinnen dus weinig succes.  
  
Het weekend na Pasen was het dan de voor ons gedenkwaardige elfde april, het jubileum in tweevoud. Dit keer was het opzet die goed was: 3 oer-Hollandse dingen, zelfgemaakt natuurlijk: boterkoek, boterbabbelaars,
 

en heuse bitterballen!



Twee volle dagen hadden we in de keuken gestaan om tientallen prachtige exemplaren te maken, met goed rundvlees, mooie kruiden en zelfgemaakt paneermeel. Ze zijn zeer lekker geworden en we wilden alle klanten trakteren op een gratis bitterbal (met onze eigen mosterd natuurlijk), want bitterballen bestaan hier niet. Noren weten niet wat ze missen!
 
Winkel feestelijk aangekleed, slingers opgehangen, ballonnen opgeblazen, het hele weekend met een vrolijk humeur rondgelopen en de frituurpan op een zacht pitje warm gehouden. Geurige kaneelbollen, verse boterkoek, punten citroentaart, zakjes boterbabbelaars en eierpasteitjes warm uit de oven, alles was er. Behalve klanten.
 
Marit kwam met lieve bloemen, Aksana kwam met heerlijke bonbons, er kwam anderhalve digitale felicitatie en een karig handjevol klanten. Zelfs onze Nederlandse kennissen uit Drangedal en omgeving lieten het afweten - en lieten onze niet te versmaden bitterballen, gratis (!) aan zich voorbijgaan. Helaas. Leuk geprobeerd, flink misgekleund. We zijn geen doorgewinterde marketeers, we zijn beginnelingen.
 
Niet getreurd, kop op, we zullen doorgaan. En troosten ons met wat wel is gelukt:
 
 
 
de lente, de tuin, de natuur om ons heen! De bloemen, ze hebben zich dapper door de laatste resten sneeuw omhooggeworsteld en de kop weer opgestoken!


En dit. Dit blijft onbetaalbaar, zo maar voor het grijpen voor ons, elke dag opnieuw.
Daarvan halen we de moed zomaar weer uit onze schoenen.