Van alle markten thuis

Drangedal, 7 juni 2014

Solvik Mat gaat naar de beurs, uh, markt! Zo begon het, met een zeer eenvoudig en goedkoop partytentje hebben we een marktkraampje in elkaar geflanst. Zelfgemaakte informatiebordjes en prijskaarten, de door Roely geplastificeerde logo's, een handjevol wasknijpers en een bolletje touw, een hoop improvisatie en toe maar!

Om de inkomsten op te krikken hebben we het afgelopen seizoen met ons kraampie op verschillende lokale festivals en markten gestaan, en met succes!



Kragerø, 12 juli 2014

De ene keer stonden we daar zonder tent, want bij het opbouwen bleek dat we wel de stokken bij ons hadden, maarrrr... het tentdoek in de haast toch vergeten waren... Van een vriendelijke, lokale meubelzaak op de hoek van de marktplaats konden we zonder problemen een grote tuinparasol voor die dag lenen. Die bescherming was niet alleen voor onze verkoopspulletjes nodig, maar ook voor ons, want op die dag, aan de kust in Kragerø, was het bloedheet.



Ulefoss, 23 augustus 2014

Een andere keer bleek de plaats die voor ons bedoeld was zó klein, dat zelfs onze kleine tent niet tussen een broodkraam en een biertent paste.



Kragerø, 20 september 2014

|


Dan maar in de open lucht. Naast een biertent ja, in Noorwegen! Jaloerse blik naar al dat lekkers. Op zo'n markt in Noorwegen mag je het bier tegen betaling proeven, maar het is verboden om het daar gebotteld te kopen en mee naar huis te nemen. Op weer een warme marktdag zou het best lekker zijn om zo'n lekker ecologisch gebrouwen biertje van een microbrouwerij te proeven, maar ja, we moeten ook weer naar huis rijden. Ter plekke kopen en er thuis van genieten is er dus niet bij. Wat een kwelling, en daar sta je dan de hele dag naast...

Op de markt staan is een belevenis op zich en we leren snel. De eerste keer waren we nerveus: komen er wel klanten? Wat als ze iets vragen en we verstaan het niet, wat als ze niet snappen als we uitleg geven over wat wij maken en verkopen? We zijn in het diepe gedoken en het bleek heerlijk, en nog leuk ook.

Het directe contact met publiek dat geïnteresseerd is in lokaal en verantwoord geproduceerde voedingsproducten is erg inspirerend. In een soort van vlekkeloos Noors staan we iedereen vriendelijk te woord. Of ze uiteindelijk iets kopen of niet heeft niets te maken met onze beheersing van de Noorse taal, denk ik....
Op sommige markten gaat het rond dat we heerlijke gemberjam en mosterd hebben. Klanten komen naar ons toe en vragen alleen om die dingen. Op een gegeven moment is het op!
Weer een andere markt, we zijn voorbereid, extra gemberjam en mosterd meegenomen, en ja hoor, ze willen alleen maar augurken en speciale chutneys. Er valt geen touw aan vast te knopen wat het best in de smaak valt. Maar door de verkoop in onze eigen winkel en op de markten kunnen we inmiddels wel zeggen dat we een paar succesnummers hebben. Weer of geen weer, daar is helemaal geen hoogte van te krijgen. De laatste twee marktdagen in de regen hebben we meer verkocht dan op een paar stralende zomerse dagen.

Bø, 4 oktober 2014

 

We raken wat meer vertrouwd met andere marktstandhouders, raken wat aan de praat en helpen elkaar bij het opbouwen van de stands. We zien er inmiddels ook wat professioneler uit met een nieuwe tent die het weerbarstige Noorse weer aan kan.



Kragerø, 18 oktober 2014

We integreren in het 'marktgebeuren' in Noorwegen, met een blik op de toekomst, die vooralsnog niet verder reikt dan de herfstmarkten en meteen daarna kerstmarkten. We zijn er klaar voor!

Zometeen staan we daar, misschien met anderhalve meter sneeuw, koude voeten, maar dan wel met plezier en een voldaan gevoel. Dat blijft.

Door het oog van de naald...

We doorbreken vandaag even de chronologie voor een bijzonder en heftig bericht. Hou je vast.

Vriend Geert, ontwerper van ons logo, bouwer en onderhouder van onze website én oude geliefde, zou eindelijk eens een weekje komen logeren.
Dinsdagmiddag landde hij op Torp (het vliegveld bij Sandefjord) en vertrok hij in zijn huurauto richting Henseid. Nog maar luttele kilometers onderweg voelde hij zich niet goed worden, en toen de pijn op zijn borst hand over hand toenam wist hij de auto stil te zetten bij een rotonde en de aandacht te trekken van een automobilist. Die onmiddellijk begreep dat het ernstig was en snel om hulp belde.
Toen de ambulance arriveerde werd snel duidelijk dat het om een hartinfarct ging - en eenmaal in de ambulance culmineerde die in een hartstilstand. Gelukkig kon dat hart weer op gang worden gebracht met een elektroshock, maar er was nu grote haast geboden en daarom werd Geert per traumahelikopter naar het academisch ziekenhuis in Oslo gebracht. Alwaar doortastend werd gehandeld en direct een stent werd ingebracht in de dichtgeslibte ader. Pffffffff!!!!! Een dubbeltje op z'n kant dus! Of eh, het oog van een naald, en daar dan doorheen.

Intussen wisten Henk en ik van dit alles niets, die dinsdag. Tot half 4 's middags. We hadden alles voorbereid voor ontvangst van onze gast; voor een hele week boodschappen gedaan en een logeerkamer in orde gemaakt, we zaten klaar met verse koffie - en toen belde Geerts vrouw Maria. Vanuit Nederland, met minimale informatie. Alles wat ze wist was dat Geert een hartinfarct had gehad en op weg was naar een ziekenhuis.

Wat volgde was pure hectiek: we belden met het vliegveld, met regiopolities en met verschillende ziekenhuisafdelingen en beetje bij beetje kwamen we meer te weten, over wat en waar er gebeurd was, waar Geert was terechtgekomen en hoe het met hem was.

Gisterochtend hebben we Maria opgehaald, die halsoverkop naar Gardemoen, de luchthaven van Oslo, was gevlogen. Gedrieën hebben we het 'Rikshospital' gevonden, waar Geert op de hartbewaking ligt. Stabiel, maar uiterst kwetsbaar, uitgeput, en geschrokken. Maar levend! God, de hemel of wie of wat dan ook zij dank!

Vervolgens was het een hele toer om een hotelkamer te vinden voor Maria, omdat heel veel hotels in het moderne maar toch tamelijk kleine Oslo volgeboekt bleken: het toeval wil dat de president van India met zijn gevolg in de stad op bezoek is. Maar met wat aanvankelijk schoorvoetende hulp van het afdelingspersoneel lukte het uiteindelijk om een onderkomen te vinden op een kwartier afstand van het ziekenhuis.

Nu is er voorlopig een flinke reeks gedoe en geregel: nader onderzoek, monitoring van de werking en bijwerking van de medicijnen, conditie, risico's in kaart brengen. Gelukkig staat cardiologie in Oslo aangeschreven als 1 van de beste in Europa. Halleluja.
En dan frequent gebel, ook met de verzekeringen. Hoe moet het met repatriëring enzo? Maria heeft er haar handen vol aan, en in elk geval moet Geert nog tot maandag blijven.

Wij aanvaardden aan het eind van de middag de terugreis, trotseerden de ca. 40 tunnels tussen Oslo en Henseid en waren na 3 uur rijden weer thuis. Ontregeld, verschrikkelijk geschrokken en ontzettend opgelucht tegelijkertijd. Het had heel anders kunnen lopen!

Thuis bleek iemand dankbaar het opgemaakte logeerbed in gebruik genomen te hebben.

 

 

Raar gezegd nu, maar van zo'n plaatje smelt je hart toch? Je hart, wat moet je daar zuinig op zijn. 

 

Omdat het oktober is besteden we in de winkel aandacht aan 1 van die andere levensbedreigende aandoeningen. Ook zo'n sluipmoordenaar.

 

 

'Rosa sløyfe' heet Pink Ribbon hier, en er wordt lang niet zoveel aandacht aan besteed als in Nederland. Bij ons krijgt elke klant daarom een gratis roze armbandje mee. Het moet iedereen tussen de oren komen, hoe belangrijk en nodig onderzoek en bewustwording is!

 

We maken wat mee. We hadden ons allemaal Geerts kennismaking met Noorwegen lichtelijk anders voorgesteld, om het maar zachtjes uit te drukken. Hopelijk komt er een 2e kans voor die kennismaking.

Beterschap, Geert! En sterkte, Maria en Geert samen!



nazomer en nazorg

 

 

 

Onze vriendin Marit woont een stukje verderop aan het meer, in een prachtig voormalig 'bedehus', een oud gebedshuis. Ze heeft een passie voor het verzamelen van bric-à-brac, anders gezegd: allerlei, mooie, grappige oude spulletjes, en een voorkeur voor religieuze kitsch. Aangestoken door onze winkelactiviteiten heeft ze onlangs in haar huis een piepklein winkeltje ingericht, van waaruit ze haar 'teveel aan spullen' kan verkopen, aan wie haar maar weet te vinden. Haar openingstijden zijn gelijk aan die van de onze, en wij maken onze klanten opmerkzaam op dit sympathieke 'Antikk og brukt'-handeltje op loopafstand.

 

Zodra een van onze klanten geïnteresseerd lijkt en het pad naar het bedehus inslaat, waarschuwen we Marit snel, per sms ("Marit, klanten!").  Maar omdat lang niet iedereen de moeite neemt om dat stukje te lopen, én omdat het voortdurend stralend nazomerweer bleef, heeft Marit in juli en augustus een paar maal openluchtwinkeltje gespeeld, bij ons voor de deur. Een selectie van haar spulletjes uitgestald, en af en toe leverde dat, behalve gezelligheid, nog best iets op ook. 

 

 

 

 

Zoals die keer dat de postbode de brievenbussen kwam vullen, deze mierzoete ingelijste reproductie op de grond zag staan en heel beslist zei: 'Jesus må jeg ha!' (Jezus moet ik hebben!). En ook ik ging voor de bijl: vond een vaag gekleurde, geïllustreerde versie van de10 geboden in de Noorse (dus lutherse) versie en kon de verleiding niet weerstaan. Die hangt hier nu aan de muur - het bloed blijkt toch te kruipen waar het eigenlijk niet gaan kan, dus.  

 

Soms kregen we gezelschap van de kleine, eigenwijze Poppy...heel vanzelfsprekend op een terrasstoeltje... 

 

en meestal ook van de 3 kippen die sinds mei over de straat scharrelden. Ze waren van de buren, maar dat maakte de kippen zelf verder niet uit: ze kwamen gemoedelijk mompelend bij (en in) de winkel kijken, prettig opgewonden over de zaadjes, groenten- en fruitrestjes die we voor ze neerlegden. Ze renden, altijd gedrieën, voortdurend gezellig heen en weer. Tot verbazing en verbijstering van ons kattenvolkje.

 

 

 



 Heel verdrietig, maar van de 3 kippendames zijn er inmiddels helaas 2 ten prooi gevallen aan honden, die in een onbewaakt ogenblik hun jachtinstinct konden botvieren. Zodat de donkerbruine, die met de prachtige veren, nu moederziel alleen rondstapt. Ze is volkomen tam geworden en van de weeromstuit plotsklaps eieren gaan leggen...

 

In de laatste dagen van augustus kwamen zus en zwager Marjorie en Theo hun vakantie weer hier op Solvik afsluiten en het was nog steeds prachtig terrasweer;

 

 en ook nog steeds vaar- zwem- en picknicken-op-een-onbewoond-eilandjeweer...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En natuurlijk was het enige andere bootje dat we tegenkwamen dat van de buren!

 

 

Wat was het een fantastische nazomer! 







Marjorie voorzag de winkel op de valreep nog even van een flink aantal versgebakken koekjes voor op de toonbank...

 

en toen was het tijd om een borrel te drinken op het afscheid. Voor voorlopig dan.

 

 



Toen was het september geworden en verscheen er ineens een oude bekende in een eveneens oude, maar nog prima dienstdoende rammelbak: vriend Doeke in zijn Peugeot 504 van 40 jaar geleden!

 



Doeke, de inventieve klusjesman die in maart én in april al hier was geweest om heel veel op te knappen aan en te verzinnen voor de verwaarloosde winkelruimte, heeft er, met ons, voor gezorgd dat we de winkel annex keuken per 11 april echt konden openen (vandaag precies een half jaar geleden trouwens!). En ook nu bleek hij onstuitbaar qua 'dingetjes doen': beklom de ladder om het grote raam in de huiskamer te kunnen zemen - was 2,5 jaar geleden voor het laatst gebeurd - zodat we weer uitzicht hebben;

 

 

regelde de ventilatie in de vochtige voorraadruimte achterin de winkel met een rooster in de deur en een heropend ventilatiekanaal in de achtermuur,

verplaatste wat stopcontacten naar handiger punten, fabriceerde een plankje voor de magnetron en schaafde en passant nog een raamkozijn op een van de slaapkamers zó bij, dat het nu weer gesloten kan worden. Het stond al een jaar open...En dan noem ik maar wat klussen. Pure nazorg was het. Welkome verbeteringen en verfijningen aangebracht. Daarin zijn wij zelf namelijk niet zo vreselijk handig.

Doekes idee over een te bouwen kippenhok, waarin kippen ook kunnen overwinteren bij 20 graden onder nul, was zo goed als rond - maar aan de uitvoering van het plan kwam hij dit keer niet meer toe, omdat hij door omstandigheden eerder naar huis moest dan gepland.

Er komen volgende keren, ongetwijfeld. Voor al onze logees. Ze waren en zijn welkom!

 



Augustus: komen, gaan en terugkomen

En toen werd het augustus, en kwamen zus en zwager Marjorie en Theo hun zoveelste vakantie in Noorwegen beginnen bij ons. Zoals gebruikelijk waren ze uitgeput en uitgeleefd op stap gegaan. Dit keer niet alleen door hun werk in het afgelopen seizoen, maar vooral door de intensieve zorg voor de gedwongen verhuizing van onze stokoude en demente moeder, en alles wat daarvan voor- en nasleep was. Met in dezelfde tijd de dood van onze zwager Kees.

Het was gelukkig weer stralend en warm hier, ruim boven de 25 graden, dus het begon (voor Theo) onmiddellijk met zwemmen, gewoon zomaar voor de deur...

 

 





en daarna diep en lang (uit)slapen, in deze stille en rustige wereld. Die zo contrasteert met de drukte en het verkeerslawaai van Nederland, zelfs van de kleine stad die hun woonplaats Delft eigenlijk is.
Marjorie heeft de Solvik Mat butikk vervolgens flink geholpen door zo'n 275 koekjes te bakken: zandkoekjes, met noten, rozijnen en gember erop.

 

 

Prachtig ouderwets handwerk. Verpakt per 10 stuks in een zakje met een strikje eromheen worden ze goed verkocht - veel klanten kopen zo'n zakje als cadeautje, maar er zijn er ook die ze ter plekke, op ons terras, leegeten, met een kop koffie erbij. Grappig: dit soort koekjes wordt in Noorwegen eigenlijk alleen in de kersttijd gebakken - maar ze vinden bij ons in de winkel ook in dit jaargetijde gretig aftrek!

 

We konden gevieren een mooi boottochtje maken. Aanleggen bij een stil, zonnig en onbewoond eilandje in het grote Tokemeer aan het begin van de avond, toen de zon bij ons huis allang was verdwenen. Heerlijk om daar bij een ministrandje te kunnen zwemmen en picknicken. Geen enkel ander bootje, geen ander geluid dan dat van af en toe opspringende vissen of over het kalme oppervlak scherende watervogels. Avslappen, heet dat hier: ontspannen, in de ruimste zin des woords en in de oogstrelendste natuur.

 

Later die maand verschenen onze oude (niet letterlijk hoor) Utrechtse vrienden Hans en Getske, die op de terugweg waren van een lange reis door Zweden via noord-Noorwegen naar de Lofoten en de Vesterålen, een minder bekende maar volgens hen een minstens zo mooie (schier)eilandengroep. Het was een hartelijk weerzien na bijna 2,5 jaar, en gezellig als vanouds.

Noorwegen is, net zoals voor Marjorie en Theo, geen onbekend land voor Hans en Getske - en toch waren ze onder de indruk van onze woonomgeving hier in Telemark. En ook van ons lieve winkeltje en de lekkere producten die we er verkopen.

 

Op de avond voor het vertrek van onze logees kregen we per telefoon te horen dat onze uithuizige kater Pippi plots was gesignaleerd, aan de rand van het terrein waar we hem de vorige keer weer hadden teruggevonden, nadat hij 5 maanden vermist was geweest. Of we even konden komen?

Snel met de kattenmand de auto in dus, op hoop van zegen...Op het terrein van Moland, zo'n kilometer of 2 van Solvik vandaan, werden we opgewacht door een paar buurtbewoners die Pippi hadden herkend en vergeefs geprobeerd hadden hem te pakken te krijgen. Eén van hen had beide armen en handen vol bloederige schrammen en halen, omdat de kat zich niet liet vangen...Dat lot viel mij ook ten deel: Pippi kwam zonder dralen op ons roepen uit het bos stappen en liet zich luid spinnend oppakken - totdat hij begreep dat hij de kattenmand in moest...Met vereende krachten lukte die operatie uiteindelijk, en we konden hem zonder problemen mee naar huis nemen. Waar meneer meteen op het kattevoer aanviel en Poppy zichtbaar blij was met de hereniging, na, echt waar, maar liefst 3 maanden!

 

 

 

De auto en mijn kleren waren flink bebloed, handen en armen behoorlijk opengehaald aan de klauwtjes van ons lieve katertje, dat kennelijk telkens opnieuw op stap wil, gecastreerd of niet. Maar o, hij is zo mooi en zo aanhankelijk. Eenmaal weer thuis doet hij eerst niets anders dan eten en slapen en verschrikkelijk graag bij Henk op schoot kruipen. Alsof hij zich niet realiseert dat hij daarvoor eigenlijk veel te omvangrijk is geworden en dus nogal eens al slapend van die schoot afkukelt...

 

Inmiddels is Pippi alweer 2 keer een paar dagen en nachten op pad geweest, maar ook weer uit zichzelf teruggekomen. Wordt er ineens aan een raam gekrast, zit hij daar met een gezicht alsof het de vanzelfsprekendste zaak is, dat dat raam voor hem wordt geopend.

Katers, ik weet het niet hoor. We hebben er tegenwoordig geen kater meer van, als hij niet thuiskomt. Hij redt zich wel, blijkbaar. Ook door die 7 sloten heen.

Solvik, The Movie

Op een stralende dag in, nog steeds, juli, kregen we bezoek van een filmregisseur en zijn assistente, uit het stadje Porsgrunn. Speurend naar een geschikte locatie waren ze hier in Henseid terechtgekomen en Solvik leek hen dé perfecte plek voor de opname van een (deel van) hun speelfilm. Daarvoor zou dan wel de straat waaraan ons huis en dat van de buren ligt, tijdens de opname moeten worden afgesloten. Of wij bezwaar hadden? Tuurlijk niet, ook omdat de shoot op een maandag zou plaatsvinden - en dan is onze winkel gesloten.

Een week later was het zover: van de vroege ochtend tot laat in de avond waren de filmploeg en een troep spelers druk in de weer met het opstellen van de set en het eindeloos opnieuw spelen en opnemen van spannende scenes.  

 

Omdat de regieassistente een nichtje is van onze vriendin Marit, die vlakbij ons woont, hadden we bij het buitenhuisje een terrasje geïmproviseerd voor de filmploeg. De hele morgen hebben we wafels staan bakken en koffie en thee gezet in de winkelkeuken, om de mensen tussen de scenes door van hapjes en drankjes te kunnen voorzien.

 

 

De temperatuur steeg die dag tot boven de 30 graden, dus we hadden erg te doen met de spelers, die in zware leren motorpakken moesten rondlopen. De film, Saga geheten, heeft een bizar scenario: een motorrijder moest bij ons om de hoek een ongelukkige valpartij krijgen. De hem achtervolgende groep vervaarlijke vrouwelijke motorrijders moest hem na zijn val ter plekke in elkaar slaan! Omdat hij iets verfoeilijks op z'n geweten had, en de rest van het verhaal in nogal vaag. Er komen Vikingen in voor, en heden en verleden lopen volkomen door elkaar. Het moet een wonderlijke film worden...

 

 

 

 


Er waren vooral veel grappige voorvallen. Toen de achtervolgde motormuis zijn prachtigste val had gemaakt en werkelijk heel kunstig was verongelukt, leverde dat applaus op van de geluidsmensen en de figuranten - maar gevloek van de cameraman, die net nu even niet had gefilmd... Ehm, vergeten de camera te laten draaien...Overnieuw dus.

En ook het woest aanstormen van de groep motorrijdsters (met felrood gestifte lippen) langs onze winkel moest worden herhaald, omdat dan de ene en dan de andere oude motor niet wilde starten. Moest er iemand naartoe rennen om met man en macht het ding weer aan de praat te krijgen...Maar mooie plaatjes leverde het op, en wij zaten op de eerste rang natuurlijk.

 

 

 

 

 

Uiteindelijk was er voldoende gedraaid en konden de spelers zich van hun benauwende pakken ontdoen en een duik in het heerlijke meer nemen, en afkoelen.

 

 

 

'Det er i Henseid det skjer!', schreef een buurtbewoner opgewonden op facebook, 'in Henseid gebeurt het!', en zo is het. Never a dull moment, in dit toch zo stille buurtschapje. 

 

Wij kregen vrijkaartjes voor de première van Saga, als dank voor onze gastvrijheid - maar wanneer de film klaar zal zijn is nog niet duidelijk. In elk geval iets om naar uit te kijken.