Alles is een beetje later

stookhoutvoorraad in een gevonden oude kist, naast de kachel

De herfst is laat ingetreden in Henseid. De blaadjes aan de bomen hielden het nog lang vol, maar nu zie je de prachtige verkleuringen met de dag veranderen. Vorig jaar hebben we ons toch nog wat laten verrassen door de plotselinge winter, maar nu we op tijd op alles voorbereid zijn: hout voor de kachel op voorraad, plantenpotten leeg en in veiligheid, lijkt het wel of de winter wordt overgeslagen en kunnen we ons nog regelmatig laten opwarmen door het felle zonnelicht.
Tot op heden zijn al mijn werkdagen bij het verhuisbedrijf gepaard gegaan met mooi weer. Alleen is het nu 's ochtends de vraag of ik de autoruiten moet krabben of niet. Met het werk dat ik doe warm je in ieder geval snel op en is het al gauw T-shirtweer. Zo ook bij de laatste grote verhuisklus, een remigratie van een Noors gezin van Singapore naar Porsgrunn. Ons bedrijf was door een verhuisbedrijf uit Oslo, dat de hoofdaannemer voor deze klus was, gevraagd om de enorme zeecontainer op het afleveradres in Porsgrunn te lossen, naar binnen te sjouwen en zoveel mogelijk uit te pakken. Het internationale klusje deden we met z'n vijven, onder wie slechts één Noor, mijn collega.  De Oslo-crew werd aangevoerd door een Brit, Matthew, die twee Zuid-Europese medewerkers bij zich had. Grappig om te merken dat we elkaar moeiteloos in het Noors en af en toe in het Engels wisten te vinden en de klus met veel humor konden klaren.
Kennelijk is ook een code in het verhuiswezen om hoffelijk te zijn naar de klant, die gerust te stellen dat het allemaal goed komt. Als het achter de rug is, bedank je elkaar voor de inzet en als het een beetje meezit krijg je dan de complimenten van de klant. Moe maar voldaan rijd ik dan naar huis.
Volgende keer zal ik m'n camera meenemen. Hopelijk is de verhuisdrift ook enigszins vertraagd en komt de drukte ook wat later, want wat meer werkuren zouden welkom zijn.

Nu is het tussendoor op weg naar potentiële klanten, leveranciers, maar ook hier naast de deur, genieten van de mooie natuur, die nog lang niet duidt op een naderende winter.

Met m'n beide schatjes gaat het ook heel goed!

bij 20 graden op een zonovergoten balkon aan een rimpelloos meer, terwijl in Nederland de kelders vollopen.....

 

Plaatjes van vandaag, terwijl Nederland zucht onder code zus-en-zo, voor extreme weersomstandigheden, zitten wij met 20 graden in de zon ook extreem te wezen en hopen we dat de was op tijd droog is. Misschien voorlopig voor het laatst??

de herten weten de valappels in de tuin te vinden en komen af en toe flink eten - dat zien we dan terwijl we onze ochtendkoffie drinken, een paar meter verderop..

Uitgehuild en opnieuw begonnen

Na regen komt zonneschijn, na tegenspoed volgt voorspoed, en van die dingen, toch?

Onze onvolprezen buren begrijpen maar al te goed hoe leeg ons huis is zonder Pippi, en beloofden voor ons uit te zien naar een nestje, bij kennissen en collega's. We hadden aangegeven ditmaal liever een poesje te hebben - men zegt dat poezen minder snel geneigd zijn ver van huis te gaan dan katers.
Zaterdag meldde Olav opgewekt dat hij 'het had geregeld' en als we het wilden kon hij ons maandag een nieuw mormeltje bezorgen....Zwart, 'just like Pippi'!
Snel hebben we alle schoongemaakte en  boos opgeborgen spulletjes van Pippi weer opgegraven van de zolder; mandje, kittenkattebakje, kussentje, etensbakjes, speeltjes. Gauw kattevoer en grit gekocht, en ons zondag heerlijk zitten verheugen op ons nieuwe gezelschap. Zondagavond kwam Olav de transportmand halen en vanmiddag bracht hij hem terug, met een klein roetzwart knuffeltje er in.  

Hier is ze dan:

 

Dit is Poppy - toch nog een beetje als Pippi dus, en ze kon zomaar zijn reïncarnatie zijn, zo sterk is de gelijkenis. 

Eenmaal binnen uit de kattemand verkende ze vluchtig de kamers (alle hoekjes, de keuken, de trap op en ook boven alles even bekeken) en vervolgens sloeg ze onmiddellijk aan het spelen. Het roze hengeltje met vilten vogeltje eraan, cadeautje van Patricia en Kees voor Pippi vorig jaar, is meteen favoriet. Met de witte muisjes, cadeautje van Ria destijds, als absolute tweede. Gelukkig wist ze na een uurtje spelen en een paar uurtjes slapen ook de kattebak te vinden. En de etensbakjes natuurlijk.

 

De rest van de middag en vanavond doen we niet veel meer dan kijken en genieten.

Hopelijk hebben we met dit beestje meer geluk. Pippi is dood - lang leve Poppy!

Vaarwel kleine Pip



Onze kleine zwarte panter is nu zo lang weg, dat we niet meer de illusie koesteren hem ooit nog terug te zien. Na meer dan 6 weken zijn we er van overtuigd dat hij niet meer leeft.

We hebben vaak verzucht 'wat een mooi vrij leventje heeft hij hier toch..' als we hem zagen spelen in het gras, met zijn vriendinnetje Mungo achter libelles aan rennen en bokkesprongen maken naar ons, zodra we door de tuin liepen. We hebben genoten van hoe hij onvermoeibaar de hele wereld aan het ontdekken was, en thuis bij de kachel in zijn mandje toch weer een klein katje werd, dat geliefkoosd wilde worden. We zeiden tegen elkaar 'wat een heerlijk leven, vergeleken bij dat van een stadskat op 3-hoog...'
Het lijkt er op dat die vrijheid hem fataal is geworden; hij heeft die met zijn korte leventje moeten bekopen. Pippi had 16 jaar moeten worden, maar hij heeft de anderhalf niet eens gehaald.
's Nachts horen we hem nog wel eens tevreden spinnen aan het voeteneind van het bed, en soms zien we hem in de verte langs de bosrand sluipen, op zoek naar een muisje. Maar we weten maar al te goed dat dat fantasie is. Pippi is er niet meer.

Al is er diep in ons binnenste natuurlijk altijd een flinterdun sprankje hoop - dat hij bijvoorbeeld verdwaald is, en door vriendelijke mensen in huis is genomen. Dat hij daar, op  een andere plek, het naar zijn zin heeft. Of dat hij gewoon zelf heeft besloten ergens anders te gaan wonen. Of, natuurlijk, dat hij als het kouder wordt zijn oude huis weer opzoekt.
Dat soort sprankjes zullen wel blijven bestaan.

Goed. Het was mooi, met Pip, en het is voorbij. Vaarwel kleine kameraad!

 

 

 

 

 

Nazomerklussen

Eind augustus kwamen zus en zwager Marjorie en Theo op de terugweg van hun reis in noordelijker regionen van Noorwegen weer een paar dagen op Solvik logeren. Het was weer zonnig en warm, dus heel verleidelijk om in de tuin en op het terras te hangen, maar ze wilden graag iets zinnigs doen, om ons te helpen:

 

toen hebben ze de verplaatste oude winkelplanken, die ooit een bleke zalmkleur hebben gehad, nu hopeloos verschoten, omgetoverd in zonnig gele schappen, evenals een van de twee etalageramen. Ook dat raam schrok zich een hoedje van een spons en zeem - waarschijnlijk een jaar of 10 niets aan gebeurd. De winkel is 10 jaar geleden definitief gesloten, weten we inmiddels. Dat alles was een flinke klus, al die kleine plankjes en randjes en hoekjes, maar het resultaat is veelbelovend!

 

 

Kleurt ook mooi bij de eenzame zonnebloem (van de vier die ik heb gezaaid zijn alleen deze en eentje van meer dan 2 meter hoog aan de andere kant van het huis echt tot bloei gekomen) - en op afstand kleurt het ook nog mooi bij het vrolijke zitje dat we rond de oude molensteen in de tuin hebben gecreëerd.

 

 

De oorspronkelijk donkerbruine stoeltjes had ik met een restje verf uit Nederland al geel geschilderd; de per ongeluk even gele bloempotjes kwamen uit de verrassingsdozen van Mariëtte tevoorschijn. Mooie match, toch? Gelukkig konden we met Marjorie en Theo vanaf dit zitje op een windstille morgen genieten van het sprookjesachtige uitzicht over het meer.

 

 

 

 

Vanaf half augustus hadden we het heel erg druk met augurken: meer dat 300 kilo voor ons gekweekte, biologische exemplaren kregen we te verwerken. Bij elkaar was dat elke dag een paar uur aan de slag, zo'n 5 weken lang. Schoonmaken, inzouten en 24 uur laten staan, een azijn-kruidenmengsel koken, rozemarijn uit de kruidenkas plukken, augurken wassen en snijden, potten steriliseren en vullen. In onze eigen, kleine keuken, dus dat was flink improviseren en woekeren met ruimte. Kijk hoe mooi ze er bij lagen!

 

 

 

De verwerking moet in een hoog tempo, want het is moeilijk om geoogste verse augurken lang goed te houden. Maar het is gelukt: de bergruimte achterin de winkel beneden, die in de rotsen is uitgehouwen, is donker en koel. Daar staan nu ongeveer 800 grote glazen potten met prachtige groene augurken; heel, in schijfjes en in staafjes. Een eerste lichting is al verkocht, aan een winkel die ook vorig jaar onze augurken in de schappen had staan.

 

Omdat wij onze handen vol hadden aan deze zomerklus kookten Marjorie en Theo voor ons: Theo's heerlijke vis-rijsttafel, en Majorie's mosselen in bier.

 

 

Vreemd maar waar: Noorwegen is een enorm visland, maar verse vis is heel moeilijk te krijgen en razend duur. Eigenlijk vind je vis vooral in de diepvriesvitrines in de supermarkt.

 

Intussen stond Solvik al een tijdje in de steigers, omdat de houten buitenkant heel nodig geschilderd moest worden. Maar vrije dagen hebben buren Olav en Else niet, net zo min als wij, dus het schilderwerk moet tussen de bedrijven door en in de weekends gebeuren, als het weer het toestaat. Inmiddels hebben we met vereende krachten de voorgevel weer glanzend wit gekregen. Echt grondig schilderwerk is het niet, hier - waar wij zouden schuren, schaven en herstellen, gaat het hier met de Franse slag, op z'n Noors dan. Dikke kwast met onverdunde verf, over alles heen. Als het maar weer wit is...

 

 

 

 

 

 

Het was al met al een beetje veel tegelijkertijd. Maar nu de steiger aan de achterkant van het huis staat, de augurken klaar zijn, de herfst zich langzaamaan gaat aankondigen, begint het .....helemaal niet rustiger te worden.....want nu is het weer appel- en pruimentijd geworden! Daarover volgende keer meer. 

With a little help from our friends

"Nee, ik hoop natuurlijk niet dat het Pippi is", zei Harma gisterenochtend aan de deur, "maar bij ons voor op de weg ligt een dode zwarte kat - ik haal hem voor jullie op".

Het valt ons rauw op het dak, maar misschien is het beter Pippi's lot te kennen dan daarover in onzekerheid te blijven. We wachten gelaten en daar is Harma weer, met het slachtoffertje dat ze liefdevol in doeken in een mand heeft gelegd. "Zijn koppie is er slecht aan toe hoor", waarschuwt ze. En ja, dat koppie is vreemd verdraaid en bebloed - maar oh, het is niet Pippi's koppie!  Gelukkig!
Deze kat is forser, ouder, en getooid met een helderwitte bef. We hebben hem wel eens zien zwerven in de buurt, maar niemand weet bij wie hij hoort. Arm ding. De weg kwijt geweest en tenslotte doodgereden.
Opgelucht zetten we ons aan de koffie met onze behulpzame buurtgenote. Harma bewoont met haar gezin de voormalige school een paar honderd meter hiervandaan, waarin het prachtige Bed & Breakfast 'Henseid Skole' is gevestigd. In april vorig jaar toen we als nieuwkomers in Henseid arriveerden hebben we daar de eerste twee nachten geslapen.  

 

Inmiddels is het zomergastenseizoen hier zo'n beetje achter de rug. We hadden maar liefst 6 logees, en allemaal droegen ze een steentje bij aan de opbouw van Solvik Mat.

Eind juni arriveerde vriend Toine met zoon Thimo; een paar dagen van hun reis door Scandinavië brachten ze bij ons door. Uit hun auto kwamen 3 grote verhuisdozen vol keukenspullen, bedoeld voor onze toekomstige bedrijfskeuken. Alles afkomstig uit de inventaris van Hans en Mariëtte, die dat soort spullen niet konden meeverhuizen naar Costa Rica. Bruikbare huisraad! Van voorraadbus tot braadpan tot rechaud tot ovenschaal - we zullen straks veel nodig hebben, en hebben weinig reserves om dingen nieuw te kunnen aanschaffen.

 

 

 

 



Hollandse kaas en rookwaren kwamen ook tevoorschijn - als welkome cadeaus.

 

                                                                                                                                        

Het was prettig om ze een poosje over de vloer te hebben, iets van de omgeving te kunnen laten zien en de tijd te hebben om bij te praten.

                                               



Een paar weken later reden er ineens weer twee auto's met Nederlandse nummerborden onze 'straat' in: Roely en Ton stapten uit de ene, Marjorie en Theo uit de andere. Die avond zaten we, voor het eerst in dit huis, met z'n zessen aan tafel - heel gezellig.
Roely en Ton brachten de laatste dozen met keukengereedschap van de Dekhuyzenstraat mee; een van de kamers boven is inmiddels getransformeerd in een waar pakhuis!

Marjorie en Theo begonnen de volgende morgen aan hun vakantie in een ander deel van Noorwegen, terwijl onze andere gasten konden genieten van mooi weer.

Maar er werd ook gewerkt: met vereende krachten zijn de oude verwaarloosde maar authentieke kastplanken in de winkel beneden naar een andere wand verplaatst en schoongemaakt; dat is het begin van wat onze nieuwe ruimte moet gaan worden.

 

 

 

Er moet nog heel veel gebeuren, maar de kop is er af. Zeker nu we ook via via een tweedehands koelkastje en afwasmachine in de wacht hebben gesleept. Alle beetjes helpen, al is er een forse dosis fantasie voor nodig om je in deze chaos een schone en overzichtelijke keuken te kunnen voorstellen....

 

 

 

Na een week zwaaiden we Roely (die inmiddels voor de derde maal hier was!) en Ton uit - dank voor alles en tot volgend jaar!

 

 

 

 

 

Pippi Pippi snap je niet

Dat we ziek zijn van vedriet?
Pippiiiiiii, waar zit je nou?

Pippi is ons kleine beest
13 maanden hier geweest
O kleine Pippi...
O kleine Pippi...
Maar hij ging hij er plots vandoor
Nu van hem geen enkel spoor...
Pippiiiiiii, we zijn in rouw.

Zo is het. Onze kleine zwarte panter ging meer dan 2 weken geleden buiten spelen - en kwam niet meer terug, tot nu toe. Het is vreemd stil in en om het huis, zeker na het vertrek van onze laatste logees. En vooral is het beroerd om niet te weten wat er met Pippi is gebeurd: toch een fatale ontmoeting met een auto? Maar hij is altijd zo bang geweest voor alleen al het geluid van een naderende auto, dat hij zich snel uit de voeten maakte, nog voordat de betreffende auto in zicht kwam.
Misschien dan een minder vriendelijke confrontatie met een wild dier: vos met jongen, hongerige wolf, fouragererende roofvogel?
Liever geloven we de suggestie van de buren, die vertellen dat het wel vaker voor komt dat een kat, vooral een jonge kater, de wijde wereld in trekt. En zich in leven houdt met muizen en vogeltjes, totdat hij op een dag besluit terug te keren naar huis.
Stiekem weten we dat dat niet echt een optie is, en stiekem hopen we allebei van wel. Maar we zijn er allebei aangeslagen door en dromen, letterlijk, dat hij op een mooie dag ineens door het groene gras van de heuvel die de tuin is, aan komt lopen. Met op zijn gezicht de eigengereide uitdrukking die boekdelen spreekt. "Hier ben ik toch, wat maken jullie een probleem van mijn uitstapje!".

Een in memoriam is dit dus niet. Maar waarschijnlijk is het wel, dat we Pippi nooit meer terug zien. Opnieuw: zo is de natuur. En die is niet logisch, rechtvaardig of sympathiek, in dit opzicht. Misschien had ik dat niet hardop moeten schrijven en is dit mijn verdiende loon? Flauwekul natuurlijk.

Bah. Morgen een positiever blogje.  

scheppingsfoutjes

 

Ik blijf het rare foutjes in de schepping vinden. Of eigenlijk onverteerbare onvolkomenheden. Hoe onze lieve kleine Pippi van een onschuldig pluizenbolletje nu is uitgegroeid tot een wreed moordenaartje. De eerste muis die van de winter ineens door de kamer liep wekte bij de poes vooral verbazing - hij rende achter het angstige diertje aan, nieuwsgierig naar dit onbekende en uit zichzelf bewegende speeltje, totdat de muis in het midden van de kamer ging liggen en deed alsof hij dood was. Daar wist Pippi geen raad mee. En toen dacht de muis blijkbaar plotseling 'het is wel goed met jou, kom maar op!' en hij richtte zich op, stond recht overeind op zijn fragiele achterpootjes, oog in oog met zijn jager...Waarop Pippi onthutst terugdeinsde, zodat ik de muis kon pakken om hem buiten de vrijheid terug te geven.  

 

Dat is wel anders, nu. Kennelijk is Pippi's instinct tot volle wasdom gekomen: een poosje terug dronken we 's morgens in de zon naast het huis onze thee, terwijl de poes een voorstelling dacht te geven van het eindeloos treiteren en sollen met een piepklein, gewond spitsmuisje. Hem boos toespreken had geen zin; met de prooi in zijn bek koos hij het hazenpad. Zo vinden we regelmatig dode muisjes in de kamer of op de stoep, daar als trofee neergelegd of zo? Of om ons van voedsel te voorzien?

En dan met vogeltjes, die heeft hij in het begin van de lente al ontdekt. 

 

 

 

Vanuit de achterkamer zagen we hem zo'n kleurig vinkje mishandelen - en waar dat is gebleven ontdekten we later: in Pippi's maag, met huid en haar! Een paar dagen terug kwam meneer namelijk met een triomfantelijk gezicht en een kleine dode zwaluw in zijn bek het terras op, waar wij nog even van de namiddagzon dachten te genieten. Tot mijn ontzetting kraakte Pippi de kleine botjes en verslond hij het vogeltje in z'n geheel. Er bleven alleen een paar triestige minuscule veertjes over...

 

 

 

Ook hazelwormen behoren tegenwoordig tot het kattenspeelgoed. Die kronkelen, kun je in je bek nemen, in de lucht gooien, stukjes van af bijten, leuk! En wreed. Ik heb er 2 kunnen redden, maar wat er gebeurt als ik het niet zie: ik vrees het ergste.

 

 

Alleen de padden die met enige regelmaat uit bloemenperkjes tevoorschijn komen, daar kan dit roofdier helemaal niks mee. Hij vindt ze wel interessant, om achterna te rennen en gekke bokkesprongen omheen te maken, maar hij zet er niet z'n dodelijke kaken in. Gelukkig.  

 

'Zo is de natuur', zeggen we. Ja klopt, dat wordt dagelijks gedemonstreerd. Wij eten ook vlees van andere dieren. Maar zit die natuur zo fijn in elkaar? Ik vind het niet en blijf dit soort dingen gewoon foutjes in de schepping vinden. Die, hoorde ik toevallig theoloog Carel ter Linde onlangs op de Nederlandse radio zeggen, aan elkaar hangt van tegenstrijdigheden. Zo'n schepping is eigenlijk in z'n geheel een flinke aanfluiting, op z'n zachtst gezegd. En evolutie dan? Evolutie kan niets anders zijn dan een stomtoevallige, wrede en volstrekt zinloze opeenvolging van biologische processen.  

 

En toch vind ik Pippi na een poosje dan weer aanbiddelijk, en ben ik blij als hij na een nacht de hort op geweest te zijn door het raam naar binnen springt en uitgeput gaat bijslapen...

 

 

 

Iets anders dan deze natuur is er niet. We hebben het ermee te doen. En gelukkig zijn er heel veel dingen die wél kloppen. Bloemen bijvoorbeeld. Kijk dan!