We zijn er uit.

Dat Henk gisteren aan het eind van de middag via sms werd benaderd voor een komende vacature op Huis ten Bosch kwam voor ons niet echt als een verrassing. Kortgeleden hadden we bij het opruimen van wat paperassen namelijk ontdekt dat er een verwantschap bestaat tussen de Kramers en het koninklijk huis, en eerlijk gezegd had ik altijd al zo'n gevoel. Neef Sven heeft ook al jaren iets speciaals met oranje, toch? Dat is niet toevallig.
Natuurlijk hebben we alles grondig overwogen en in goed overleg en van die dingen, maar erg lang hebben we er niet over hoeven nadenken. Omdat we momenteel between jobs zijn, is er wel ruimte voor deze uitdaging. Uitdaging? We zien het als een roeping.

Natuurlijk hebben we even geïnformeerd naar de voorwaarden - regeren op afstand, vanuit het buitenland, moet in dit digtale tijdperk geen probleem zijn. Als er hier geen bomen zijn omgevallen hebben we telefoon, e-mail en skype en is er dus helemaal geen noodzaak voor fysieke aanwezigheid in het vaderland. Dat ook zoiets ouderwets, eigenlijk. Verder zien we ook weinig beletselen: een paleis hoeft niet, ons balkon is een waardige locatie voor toespraken, als het echt moet kan die gouden koets prima op extra large skies, en de Groene Draeck kan hier in het meer met gemak te water worden gelaten.

Voor alle duidelijkheid: we hebben ook onomwonden onze visie op de modernisering van het ambt uiteengezet. Want laten we helder zijn: daarover moeten geen misverstanden ontstaan. Wie de scepter overdraagt aan een volgende generatie moet accepteren dat de wereld verandert, en koninklijke tradites ook. Een frisse wind door de gordijnen van een monarchie, daar is niks mis mee, eens per eeuw. Dat wil niet zeggen dat we alles zomaar overboord gooien.

Een paar voorbeelden. Het lijkt ons tijd om nou eens af te zien van die hoogst onpraktische kroon, en voortaan iets functionelers en bruikbaarders te dragen bij officiële gelegenheden. Tegelijkertijd vomt dat dan weer een verbinding met de hoedjestraditie, die daarmee niet helemaal verloren gaat. Een echte winterse Elfstedentocht in een nieuw jasje steken en hier invoeren, dat zou mooi zijn: ijs genoeg. Alleen is de hoeveelheid steden nog eventjes een probleem, maar daar vinden we wel wat op.
Koninginnedag op 31 april, die houden we er in, net als koekhappen. Al moet er daarvoor wel een vrachtwagen ontbijtkoek deze kant op komen als het zover is (want ontbijtkoek bestaat niet in Noorwegen), maar dat moet kunnen.
Ik zal niet koningin, maar prinses Aleid heten. Hoezo ineens koningin, ik als gewoon burgermeisje, terwijl het mijn gemaal is die de scepter zal zwaaien? Ik zal thee schenken en af en toe iets vriendelijks zeggen in het Nederlands, met een hartveroverend Noors accent. Misschien op den duur ook iets met minikredietjes doen, maar dat zien we wel.
Onze gelaarsde kat zal prins Pip zijn. Kroonprins Pip welteverstaan, ja?

Henk is er gewoon helemaal klaar voor. Grondig voorbereid als altijd, en gemotiveerd voor alles, dus ook hier voor.

Bijkomend voordeel is dat deze moderne monarch nooit meer met zijn hele gevolg en huishouding naar Lech hoeft:

spreekt toch voor zich, dit? Koninklijke voetstappen in de sneeuw op het bevroren meer voor residentie Solvik, het witte optrekje op de foto rechts van z.k.h.

Er is één ding waar we nog niet helemaal uit zijn: de titel.
Wordt het  'Zijne koning Henk' of kortweg 'koning Kramer'?
Daar slapen we nog een nachtje over. En misschien beslist het volk, bij stemming. Je moet het volk ook iets in de melk te brokkelen geven.

Post Kerst post enzo

 

Iets nieuws over onze toekomst valt er nog niet te melden: vooralsnog is die vooral afhankelijk van ambtelijke molens, Noorse welwillendheid  en ons uithoudingsvermogen. En onze creativiteit natuurlijk. Qua plannen, en qua zuinig leven. We moeten op de kleintjes letten, nu we in elk geval 2 maanden zonder inkomen zitten. Zo weinig mogelijk rijden, dus ook zo economisch mogelijk boodschappen doen. Het is moeilijk zuinig doen, in een duur land - maar ook wel weer een uitdaging. Zelfgemaakt broodbeleg, zelfgebrouwen bier, zelfgemaakte wijn, verrassende maaltjes maken van restjes van gisteren. Het voelt een beetje als de crisisjaren moeten hebben gevoeld - en die zijn ook in Nederland weer aangebroken. Teruggaan biedt geen enkel perspectief, we gaan proberen ons hier te redden. Nu ruimte voor een korte terugblik dan maar.

December is een memorabele maand geworden die, door alles wat er is gebeurd, voorbij is gevlogen. Toch hebben af en toe kunnen genieten van het ouderwetse decembergevoel, niet in het minst door de sinterklaas - en kerstpakketjes die zorgzame zussen en zwagers ons toestuurden. En door de kerstkaarten (de laatste van het handjevol kwam vandaag met de post; de traditie van papieren kerst-en nieuwjaarswensen sterft kennelijk uit).  





En toen de overheerlijke speculaas op was, was het ineens oudjaar. Daar stonden we met z'n tweeën buiten met 2 chinese lampions. De ene steeg prachtig hoog de hemel in, de andere verongelukte jammerlijk aan de oever van het meer. Geen mens te bekennen, op een enkele vuurpijl in de verte ook geen vuurwerk te zien, dus het 'Gelukkig Nieuwjaar!' bleef tussen ons, net als het 'proost!' bij de warme houtkachel. En toen was het 2013 geworden.

Het meer ligt al weken dicht en er valt niet op te schaatsen, maar wel wandelen. Zoals deze reeën deden, waarschijnlijk op zoek naar drinkwater...

Toen de buurman met zijn ijsboor de laag had gepeild en het ijs ca. 25 cm dik bleek te zijn,
hebben we het voorbeeld van de herten gevolgd en hebben we een ijswandeling gemaakt over de bevroren de sneeuw - een vreemde ervaring! Maar toen de verpletterende witte stilte plotseling werd doorbroken door een vervaarlijk klotsend geluid, net toen we flink in het midden van het meer liepen, vond ik het griezelig genoeg om de wal weer op te zoeken. Ook al schijnt dat geluid normaal te zijn, veroorzaakt door het tegen de rotswanden aan werkende ijs.



Inmiddels hebben we temperaturen van min 20 gehad, en zoveel ijs op het steile pad naar onze voordeur dat we, toen we er de eerste keer door werden verrast, uitsluitend zittend en glijdend naar de auto konden komen. Zo zijn er telkens, ook na 8 maanden, nog steeds 'eerste keren'. Zoals het ook heerlijk blijkt te zijn om die elektrische dekens, afscheidscadeau van mijn werk, 's avonds even aan te doen. Op de slaapkamer wordt het nu niet meer warmer dan 5 graden ongeveer, en dan is een voorverwarmd bed wel zo prettig.
De eerstekeerervaring geldt zeker voor Pippi, die zo langzamerhand Pip is, want te groot geworden voor het verkleinwoordje. Sinds 2 weken gaat hij met onze toestemming alleen naar buiten - hij was nauwelijks meer te houden binnen, bleef maar mauwen en aan alle ramen krassen in de hoop dat er eentje openging. Het is een spannende ontdekkingstocht voor hem, die zich elke dag herhaalt.

Gelukkig beperkt hij zijn actieradius tot nu toe tot de omgeving rond het huis en dat van de buren, en zoekt hij 's morgens voornamelijk zo snel mogelijk de buurpoes op - dan zien we ze samen rennen, en soms komen ze ook samen binnen, moe van het rennen of koud van de sneeuw. Vogeltjes hebben ze nog niet gevangen, terwijl die toch in groten getale komen fourageren hier. Kool- en pimpelmeesjes, roodborstjes en boomkruipers, niets opzienbarends. Maar mooi om ze van zo dichtbij te kunnen observeren.

 

Helaas vindt niet elk onderdeel van de natuur hier genade. In de gemeente Drangedal, en niet eens ver van waar wij wonen, is een paar weken geleden een wolf gesignaleerd. Op de radio woeden verhitte discussies over het al dan niet bejagen van dat dier. Tegenstanders wijzen er op dat het juist bijzonder is, dat er wolven voorkomen in Telemark - en wie heeft er nou eigenlijk last van dat schuwe beest? De enkele ree die hij als prooi heeft gepakt was hoogstwaarschijnlijk al zwak, ziek of misselijk. Zo werkt dat in de natuur, als je er niet met je domme bemoeizucht tussen gaat zitten. Voorstanders van de jacht, ach, dat zijn waarschijnlijk gewoon mensen die het jagen in het bloed zit. Die schieten leuk vinden. Ga sporten, denk ik dan. Biathlon of hoe heet dat gedoe. Of ga je uitleven bij de schiettent op de kermis. Haal desnoods je kippen, honden en poezen binnen,stuur Roodkapje naar buiten en láát die wolf. Hij was er per slot van rekening eerder.

 

Werkloos zijn is een nieuwe ervaring voor ons allebei, maar thuis kunnen zijn na zoveel hard werken heeft wel een eigen charme. Zeker tijdens de spreekwoordelijke lange winteravonden. We proberen er maar zo veel mogelijk van te genieten.

 Van pure huiselijkheid heb ik laatst zowaar een breiwerk opgezet. Niet zonder problemen, want hoe het ook alweer begon wilde me niet meer tebinnen schieten. Wol, pennen, en hoe gaat het begin dan? Hoe krijg je die rare draad dan ineens op een pen, zodat je er rechts en averechts enzo mee kan doen? Bijna had ik mijn oude vriendin en huisgenoot gebeld, die me jaren geleden de beginselen van het breien heeft bijgebracht, in een periode dat het me tegenzat.  Hilde had bedacht dat breien een geschikte afleiding voor mij zou zijn, en onderwees mij geduldig doch streng, voor ze een weekend wegging. Bij haar thuiskomst had ik een rare, scheve lange lap gefabriceerd, maar ik kón het! Omdat het laat was belde ik Hilde niet, maar vond ik op internet een instructiefilmpje waar het goed werd voorgedaan. Na een keer of 6 kijken had ik de slag te pakken. Nu maak ik rare, scheve lapjes, van alle restjes wol die ik nog had. En wat het wordt, dat weet niemand. In elk geval een kleurig geheel. Het is net zoiets als de toekomst die wij aan het breien zijn, hier.  Kan nog van alles worden. Flink doorbreien dus.

 

 

Proefschrift, maar dan anders

De afgelopen dagen waren we uitsluitend bezig met plannen: het opstellen van een visie op onze toekomst. Wat zouden we het liefst in gang willen zetten, wat denken we aan te kunnen, hoe kunnen we dat vormgeven, en wat gaat dat kosten? In zakelijk jargon is dat zoiets als het opstellen van een 'bedrijfsplan'.
Het doet me heel veel denken aan de startfase van mijn (voor eeuwig onvoltooide) proefschrift. Tientallen schrijfblokjes met steeds andere ideeën, 100 kladpapiertjes met losse flodders, 86 halfvolgeschreven blocnotes met geniale invallen. En dan heb ik het nog niet eens over de toen nog gangbare archiefkaartjes, in een keurige lade - met potlood beschreven want het moest zomaar allemaal kunnen worden veranderd. Hopeloos slapeloze nachten, pen en papier naast het bed want wie weet schiet me vannacht de quintessens wel tebinnen...
's Morgens ongedoucht, onuitgeslapeen en ongerust weer naar die stapel schetsen, met warme koffie in de hand en de duivel in de rug. Nóg een keer opnieuw, klopt het wel, wat ben ik allemaal vergeten? Wanhopige herhalingen van samenvattingen - had ik dit nou al wel benoemd of zat dat alleen nog in mijn hoofd? Koortsachtig alles telkens weer proberen te ordenen. Etcetera. De cijfers waren toen niet, maar nu juist van exta belang. Ook dat nog...We zijn geen ondernemers, we kunnen alleen vertrouwen op gezond verstand en dat soort cruciale vaardigheden. En een rekenmachientje.

We zien wel. Morgen bespreken we ons (inmiddels 8 pagina's lange) conceptplan. Waarin we er blijk van geven dat het ons niet ontbreekt aan ideeën. Als we de kans krijgen zetten we hier in Drangedal (Henseid, meer specifiek) een mooi nieuw bedrijfje neer: Solvik Mat zal de naam zijn. In de wijde omtrek is nergens een bordje te vinden met de naam Solvik, maar iedereen weet zonder mankeren waar Solvik is. 'Gamle landhandel' (voormalige kruidenierswinkel) weet de hele Drangedalse wereld.
Werken we aanvankelijk vanuit huis (Solvik) en zetten we onze productie van conserven  voort, zetten we eindelijk die soepen op de markt, breiden we uit met het verkopen van zelfgebrouwen bier en doen we nog een beperkt deel catering (smørbrød, soepen, tapas en saladebuffetten).
En het liefst zouden we de oude winkel hier beneden in ons huis ombouwen tot kleine maar efficiënte keuken. Zodat we geen reistijd of reiskosten meer hebben, maar gewoon
's morgens kunnen afdalen naar onze bedrijfsruimte. En net nog een beetje allerliefster zouden we dan buiten, voor de keuken, in de zomermaanden een klein terrasje willen openen. Leven in Henseid! Een paar tweedehands tafeltjes en stoeltjes, vrolijk geschilderd met restjes kleurige verf, misschien wat zelfgeknutselde kussentjes - meer is er niet nodig. Kunnen de mensen die in het seizoen met hun bootjes pleziervaren hier op het Tokemeer weer aanleggen voor een verpozing, zoals het vroeger ook geweest moet zijn. 'Even koffie een een smørbrødje bij Solvik' of zoiets...Heerlijk op het zonnige en gezellige terrasje, huiselijk. Met verantwoorde, gezonde hapjes en misschien zelfs een versgetapt eerlijk huisgebrouwen biertje, van water uit een zuiverder bron dan je je kunt voorstellen....

Hopelijk zijn het meer dan alleen illusies en koortsdromen. Geld speelt een rol, en een verfoelilijk grote, helaas. We zien wel. En houden moed.

Einde jaar- begin nieuwe toekomst

Jul (Kerst) is in Noorwegen een belangrijke tijd, maar als je het vergelijkt met Nederland is het vooral een langdurig verhaal. Bedrijven en organisaties vergasten hun personeel op een Julebord, een feestelijke maaltijd, die soms al in eind november wordt gehouden.... Daarvoor hebben we vanuit Idunns Mathus druk gecaterd en hebben we ons tot het uiterste ingespannen met het maken van julegaverposer (mooi versierde tasjes met allerlei lekkers er in), inclusief de inhoud van die, zeg maar, kerstpakketten.

 

Het druk hebben en hard werken is op zich niet erg, maar het viel ons zwaar om in de laatste dagen van december 19 dagen achtereen te werken, in de wetenschap dat het daarna, voor ons, in dit bedrijf, gebeurd zou zijn. 
Met Kerst zijn we zelf dit jaar niet echt bezig geweest. Zaterdag voor Kerst was onze laatste werkdag. Een rare, bizarre dag. Veel bestellingen klaargemaakt, veel bezorgd. In een behoorlijk pak sneeuw, waardoor sommige locaties aardig lastig te bereiken waren. Dat maakte het in ieder geval weer spannend en de omgeving blijft betoveren.

Toen was het klaar en voelden we de spanning van ons afglijden, hoewel langzaam.
Lichamelijk en geestelijk zijn we meer uitgeput dan we hadden gedacht.

Maar gelukkig kunnen we voor het eerst in tijden weer genieten van al het moois om ons heen, al is dat in een straal van enkele tientallen meters.

Het naar buiten 'moeten' is heerlijk en rustgevend, in ieder geval in ons hoofd. Er moet sneeuw worden geruimd, hout voor de kachel worden gehaald uit de schuur. Een mooi paadje daarnaar toe maken is zelfs bij -15 graden nog een warm klusje waarbij je je hoofd leeg kunt maken.

Inmiddels is dat hout halen een hachelijk zaak geworden. Er ligt/lag een pak sneeuw van meer dan een meter op het dak en plotseling is het + 6 graden. Dat levert mooie plaatjes op, maar ook ijspegels die je liever niet in je nek wilt hebben.....
En dan Kerst. De eerste dag hebben we samen een en ander aan achterstallig huishoudelijk werk aangepakt: we waren er al lang niet meer toegekomen om de stofzuiger te hanteren bijvoorbeeld. Douche, kattebak, kachel, er schreeuwde van alles om schoonmaak. En dat lucht op. Oud opruimen, plaats maken voor nieuw.

Nog nauwelijks tijd gehad om te overpeinzen hoe we nu verder moeten.
Tweede Kerstdag hebben we ontspannen doorgebracht met vriend Piet, die nu ook even niet meer weet hoe hij in Norge verder moet. Lekker gegeten en gedronken en nagedacht over de mogelijkheden die er voor ons en voor hem zijn in het land waar we willen blijven.
Want dat blijft als een paal boven water staan: we blijven hier en we gaan alles op alles zetten om dat mogelijk te maken. Wat ons is overkomen biedt nu de kans om eindelijk de dingen te gaan doen waarvoor we eigenlijk gekomen waren. Mooie en (h)eerlijke producten maken en zelf bepalen wat en hoe! 

We moeten niet blijven hangen in bespiegelingen over waar het in het afgelopen jaar is misgegaan, maar met een open blik naar de toekomst kijken. We hebben ideeën genoeg. Daarvoor moeten we nu, op korte termijn, realistische plannen smeden. With al little help from our friends en de steun vanuit de gemeente. 
Om met 'de Kneet' te spreken, 'het is de dood of de gladiolen'.

We staan op de rand van een nieuwe toekomst (alweer??) en gaan vol vertrouwen 2013 in.
Skål (alvast)!


 

Een sneeuwpop voor Theo

Vandaag is het precies een jaar geleden dat een collega en ik samen op ziekenbezoek waren bij een geliefde oud-collega. Theo van Nispen was samen met zijn vrouw aan het genieten van zijn vervroegde pensioen toen hij plotseling werd gegrepen door een fatale ziekte, die razendsnel zijn lijf en zijn leven ruïneerde.

Hij lag aangekleed op bed in de huiskamer, wilde niet veel kwijt over zijn eigen toestand maar hoorde ons uit over onze belevenissen, op het werk en privé. Johan en ik praatten en dronken koffie. Theo toonde zich als altijd heel geïnteresseerd in ons wel en wee en hoe bizar ook, het was gezellig. Terwijl we wisten dat hij niet lang mee te leven had. 
Toen ik vertelde dat Henk en ik naar Noorwegen zouden gaan verhuizen kreeg zijn blik die oude tinteling, iets jongensachtigs - het leek hem een prachtig avontuur!

Een uurtje bezoek was genoeg, Theo was moe dus we namen afscheid.
En bij die laatste omarming vroeg hij mij met glanzende ogen "maak je daar in Noorwegen straks een mooie sneeuwpop voor me?".

Twee dagen later, op 23 december 2011, stierf Theo van Nispen.

Die sneeuwpop ter ere van hem had ik vandaag willen maken. Ik heb het vanmiddag na het werk geprobeerd, met glanzende ogen. Het lukt helaas niet: het blijft maar sneeuwen en vriezen en de sneeuw die er ligt is zo bevroren dat ik mijn handen er aan openhaal. Ik krijg het niet voor elkaar. En een wortel, en kooltjes, dat heb ik niet in huis...Maar Theo, die pop voor jou kómt er, een dezer dagen.

Bobbetje Blauw

Een laagje sneeuw lag er al, en vorige week was het met tussen de min 15 en min 17 graden C. behoorlijk koud. Maar zaterdagnacht is het pas echt flink gaan sneeuwen - en die buien hielden aan tot en met zondagavond laat. Zondagmorgen was de temperatuur in huis gedaald tot 8 graden (brrrr.. maar we drinken alleen een kop thee en douchen ons daarna warm) en we moesten in een wilde sneeuwjacht om 7.30 over doodstille Drangedalse wegen in een maagdelijk wit naar ons werk. Nieuwe ervaring.

Autoritten zullen nooit mijn favoriete tijdverdrijf worden (als bijrijder zal het ongetwijfeld anders zijn dan als bestuurder; ik begrijp echter niets van de kunst van het autorijden en heb dan ook nooit het behalen van het benodigde bewijs geambieerd), maar deze eerste keer in dit land, in deze ongenadige sneeuwbui en over deze kronkelende, stijgende en dalende wegen heb ik mijn koude knokkels toch wel warm zitten kneden. Van angst dan. Het was alsof het horizontaal sneeuwde: grote vlokken die glinsterend de voorruit belaagden en daarop onmiddeliijk wilden gaan plakken en bevriezen. Gelukkig zit er een ervaren chauffeur aan het stuur en moet ik dus niet piepen. Althans: niet hoorbaar.

Het was een zondag vol buffetbestellingen en dus een lange werkdag. De tocht naar huis aan het eind van de middag was opnieuw in het bijna donker, er was nog nauwelijks sneeuwgeschoven en om bij onze voordeur te komen moesten we tot onze knieën door de sneeuw waden (pad? waar dan?). Mijn knieën zitten dan niet zo hoog, maar die van Henk wel!  Ca. 50 cm lag er, aan prachtige poedersneeuw.

 

  Zo prachtig wit, alles, dat het een blauwzweem krijgt - zeker met de zon er op. Bobbetje Blauw, ik weet niet precies, maar het was iets dat ik vroeger mijn moeder wel bij de witte was zag doen. Om wit écht wit te krijgen. Inmiddels heel lang geleden, en daar doet die sneeuwglans me aan denken.

Het vogelvoederhuisje dat we aan een dode appelboom in de tuin hebben opgehangen heeft een hoge muts gekregen, en om er nu brood en vogelvoer in te kunnen doen ontbreekt het me aan hoge zevenmijlslaarzen...

Voor Pippi is deze eerste winter waarschijnlijk een groots en meeslepend wonder. Hij kan eindeloos verwonderd naar de vlokkenhemel kijken vanaf de vensterbank. Van waar hij overigens ook onze auto herkent: verwelkomt ons zonder uitzondering mauwend voor het raam en achter de voordeur, als we thuiskomen. Die voordeur, daar mag hij nog steeds niet alleen uit - maar een verkennende wandeling rondom het huis ontzeggen we hem niet. We houden hem voorlopig nog letterlijk en figuurlijk veilig aan het lijntje. Behalve een beetje griezelig (maar dat zal wel wennen) is rijden door dit landschap een verbluffende ervaring. Het is alsof we door de pagina's van zoiets als een 'special' van de National Geographic zijn beland. Oogverblindende foto's, alleen zitten we er live middenin!

's Morgens wakker worden en dit op (ijsbloemen) en uit (wit!) het slaapkamerraam zien is heerlijk. Twee truien en een dik vest, okay, maar we zijn niet voor een kleintje vervaard. En mocht alles mis gaan en we er hier niet uit blijken te komen met onze doorstartplannen, dan hebben we dit prachtigs in elk geval binnen. De stilte van de mantel der sneeuw, zeg maar, de adembenemende schoonheid van roerloze bevroren bossen, en zelfs de ijspegel aan onze dakgoot - dat neemt niemand ons meer af. We zullen doorgaan.

Uit elkaar

 

Na 7 maanden samenwerken met ups en downs is het hoge woord en deze week dan uit gekomen: onze partner Idunn heeft aangegeven dat ze niet verder wil met ons. Eigenlijk vlak voordat wij haar hadden willen zeggen dat we op deze manier niet door wilden met haar - dus een verschrikkelijke verrassing was het niet. Maar ons bestaan hier schudt wel op z'n grondvesten...

De spanningen liepen de laatste tijd hoog op, al zal ons nooit helemaal duidelijk worden waarom precies. Idunn bleef vooral bezig met haar taarten en andere zoetwaar, terwijl wij het voornaamste deel van de catering voor onze rekening namen. Wij timmeren aan de weg met de ontwikkeling, productie en op de markt brengen van nieuwe producten. Reclame maken, aandacht vragen voor Idunns Mathus in een bredere kring dan die van de bestaande klanten. Dat deden we met plezier en met redelijk succes.
Ieder z'n meug, ons leek die taakverdeling prima. We zagen toekomst, maar 'de kost gaat voor de baat' is nou eenmaal iets dat je moet slikken. Wij samen zijn goed in hartig, snel en efficiënt. Op elkaar ingespeeld, vooruitdenkend en de markt verkennend naar nieuwe mogelijkheden. En dat zijn nou net dingen die in Noorwegen niet altijd vanzelfsprekend zijn. Men wil vernieuwing - maar als het puntje bij het paaltje komt houdt men toch liever alles bij het oude. Je moet sterk in je schoenen staan en een lange adem hebben (en vooral veel geduld) als je innovatief wilt ondernemen. Het is een veelgehoord verhaal van immigranten hier. Die verhalen kenden we.
Onze ideëen over bedrijfsvoering, inkoop en logica, efficiëntie en hygiëne in de keuken, planning organisatie blijken toch te ver uiteen te liggen. Daardoor werd het steeds lastiger om met plezier met het werk bezig te zijn. Dan dus maar uit elkaar. Per wanneer is nog niet helder, maar wel z.s.m. in het komende jaar.

Hoe nu verder? Tsja..
Daar gaan we goed over nadenken en alle mogelijkheden onderzoeken.
Idunn wil in elk geval terug naar af (het eenvrouwsbedrijfje dat ze had voor onze komst). Misschien willen Henk en ik samen de AS (=BV) voortzetten, een andere bedrijfskeuken vinden, en aan de slag gaan met onze oorspronkelijke plannen. Kant-en-klare soepen en stoofschotels maken, ons bestaande assortiment aan conserven doorontwikkelen en uitbouwen en vooral: een nieuwe doelgroep aanboren. Maar of dat kans van slagen heeft? Dat heeft veel met geld te maken. 'Kapitaalkrachtig' kunnen we onszelf echter niet noemen.
Als we die kansen niet krijgen zal de AS moeten worden opgeheven, tenzij Idunn alles wil overnemen - maar ook dat kost geld, en ook haar ontbreekt het juist daar aan.

Kortom, het wordt een tijd zonder grappige Sinterklaas en zonder feestelijke Kerstmis, maar een tijd die bol staat van de vraagtekens. Met rekenmachientjes op tafel, internet afspeuren, informatie verzamelen, adviezen vragen. Praten met mensen, mogelijkheden onderzoeken. Wij weten gelukkig heel precies wat we willen, maar of ons ideaal te verwezenlijken is, is maar de vraag. We zullen het er voorlopig heel druk mee hebben. Terwijl het de komende 3 weken in ons bedrijf juist ook heel druk is, vanwege een eindeloze stoet kerstdiners, buffetbestellingen en kerstpakketten...

 

Los van bovenstaande muizenissen genieten we van dit land en het leven hier: 's morgens is het koud en overdag blijft de temperatuur redelijk constant (het is nu min 9, en overdag was het min 6, maar droog en kraakhelder). IJspegels aan de rotsen en bevroren stukjes meer leveren winterse plaatjes op. Echt prachtig!

 

Als we om 6.30 uur opstaan komt de thermometer niet verder dan 10 graden, en als we thuiskomen aan het eind van de middag duurt het een poosje (nou ja, zo'n uur of 2) voordat het een beetje aangenaam wordt nadat Henk het houtvuur heeft opgestookt.

 

 

 





En ook onze Pippi, die met rennen, springen en de idiootste capriolen uithalen in het hele huis avondvullende voorstellingen geeft als we thuis zijn (en als we niet thuis zijn waarschijnlijk ook, maar dan zonder publiek), geniet van de weldadige warmte als de schoorsteen eenmaal rookt.

Inmiddels is hij meer dan 50 cm lang, als hij zo uitgestrekt ligt. En zwaarder dan het kleine fluweelbolletje van een paar maanden geleden. We voelen hem 's nachts ineens op bed springen en zich tussen ons in nestelen. Beetje spinnen, zuchten, en heerlijk slapen. Wat wil een mens nog meer, denken we dan. Als het even kan: hier blijven, en samen verder gaan. Wij, en Pippi. Op Solvik. We zullen alles op alles zetten om dat voor elkaar te krijgen.